Druckschrift 
1 (1491)
Entstehung
Seite
CXXXIIv
Einzelbild herunterladen
 

Titulusquintus

bis .ſ. diſcipulis meis ⁊ alijs vere fidelibus: locuꝫſcꝫ glorie: iterū veniam ⁊ accipiam vos ad meijſum. Ut vbi ego ſum ⁊ vos ſitis. Et qͦ ego vadoſcitis ⁊ viam ſcitis. Augu. Quō xp̄c vadit et parat locum ſi iam manſiones multe ſunt. Reſpondet Auguſti. ipſi queſtioni dicens. Nondū ſuntſicut parande ſunt Eaſdem em̄ manſiones quasp̄parauit p̄deſtinando: preparat operando. Iaꝫgͦ ſunt in p̄deſtinatōne: ſi quo minus dixiſſeꝫ ibo.⁊ p̄parabo .i. p̄deſtinabo. Sed quia nondū ī operatōne ideo dicit. Si abiero ⁊ p̄parauero vobislocum. Parat aūt modo manſionibus p̄parādomanſores domus dei ⁊ templū dei ſanctuꝫ quodſunt fideles. Hec ergo domus dei adhuc edificatur: adhuc parat̉. De qua domo dicit̉. xxiiij. q. j.omnibus. Uenit ergo xp̄c latendo .i. ſubtrahēdopn̄tiam vnde ⁊ fides. Uenit apparendo .ſ. ꝑ gloriam. Sed niſi maneat regendo vt ꝓficiamꝰ bene viuendo: nō parabit̉ locus vbi poſſimus manere fruendo: ſubiumgit aūt. Quo ego vado ſcitis ſcꝫ ad patrem: ⁊ viam ſcitis .ſ. ꝑ meip̄m. Dicitigit̉ Thomas interrogans. Dn̄e neſcimus qͦ vadis. Theophilus. Si iudei ſeꝑari a xp̄o volētesquerebant quo iturus eſſet: multomagis diſcipuli vtcunqꝫ ab eo ſeꝑari volentes hoc dicere cupiebant: ⁊ interrogant eū ex multa dilectōe ⁊ timore. vn̄ dicit Tho. Dn̄e neſcimus quo vadis: et qͦmodo poſſumus viam ſcire? Aug. Utrunqꝫ dominus dixerat illos ſcire: vtrūqꝫ dixit iſte .ſ. Thomas neſcire: ſed neſcit ille mentiri: gͦ iſti ſciebant:⁊ ſe ſcire neſciebant. Coniūgit ergo eos hoc ſcirevn̄ ſequit̉ dixit ih̓s. Ego ſum via veritas ⁊ vitaTanqͣꝫ diceret. Qua vis ire: ego ſum via. Quovis ire: ego ſum veritas. Ubi vis ꝑmanere: egoſum vita. Aug. veritatē ⁊ vitaꝫ omnis homo capit: ſed viā nō om̄is homo inuenit. deū eſſe quādam vitam eternā: veritatem ſcibilem. etiā huiꝰſeculi ph̓i viderunt. verbum ergo dei apud pr̄eꝫeſt veritas ⁊ vita: aſſumendo hoīem factū eſt viaAmbula ꝑ hoīem ⁊ ꝑuenies ad deum. Meliꝰ eſtin via claudicare qͣꝫ p̄ter viam fortiter ambulareHylariꝰ de trini. Ego ſum via ⁊c̄. Non em̄ nos īerratica atqꝫ inuia deducit ille qui eſt via: neqꝫ illudit ꝑ falſa qui eſt veritas: neqꝫ in mortis relinquit errore qui eſt vita. Theophilus. Cum itaqꝫactiuā exerces fit tibi xp̄c via: cum autem in contemplatiua ꝑſeueras: fit tibi xp̄s veritas adiectaaūt vita eſt actiuo ⁊ ꝯt emplatiuo. Decet em̄ ire ⁊p̄dicare ꝓ futuro ſeculo. ego ſum via veritas etvita. Greg. di. vij. Si ꝯſuetudinem fortaſſis opponas aduertendū eſt quia dn̄s nō dixit. ego ſuꝫꝯſuetudo: ſed ego ſum veritas. Et vt beati cipriani vtamur ſententia q̄libet ꝯſuetudo quātūuisvetuſta. quātumuis vulgata oīno poſtponendaeſt veritati: ⁊ vſus qui eſt veritati ꝯtrariꝰ eſt abolendus. hec ille. Nemo venit ad patrem niſi perme ſubdit. cum aūt ſupra dixerit (ait Augu. (Nemo pōt ad me venire niſi pater traxerit eum. nūcdicis quia nullus pōt venire ad patrem niſi ꝑ meexequat ſeip̄m ei qui genuit. Qualiter autem dixerit. Quo ego vado ſcitis ⁊ viam ſcitis. decla-

rat xp̄c ſubdens. Si cognouiſſetis me: et patremeū vtiqꝫ cognouiſſetis quaſi diceret ẜm AnoSi ſciretis meā ſub̓am ⁊ dignitatē ⁊ eam que patris eſt ſciretis. Nouerant quidē eum ſed non voportebat: poſtea aūt ſpiritus veniens ꝑfectarin eis ꝯſtruxit cognitōnem. Et ꝓpter hoc ſubditur. Ammodo cognoſcetis eum: dicit auteꝫ eaque ẜm mentem eſt cognitōnem. Et vidiſti eumſcꝫ ꝑ me oſtendēs qm̄ qui videt eum videt ⁊ potrem: qͣꝫtum .ſ. ad diuinitatē: cum vtriuſqꝫ ſit vnaſubſtantia ſimul cū ſpirituſancto. Uiderūt aeum apl̓i tūc non in nuda ſubſtantia ſed carne indutum: quē tamen deū crediderūt licet imperfecte. Et cum ſupra xp̄c dixerit. Quo ego vaotis. Et nunc ſi cognouiſſetis me ⁊cͣ. dicat: datehis intelligi ait Beda. ꝙ quidam eorum ſciebantquidam neſciebant quoꝝ vnus erat Thomas.Cōmouit autem apl̓m Philippū ait Hylariꝰli. de trini. nouitas dictoꝝ. homo cernit̉: dei ſe fium ꝯfitetur. Cognito ſe: deū patrem cognoſcedum fatet̉. patrem viſum eſſe dicit. ꝓrupit igiapoſtolica familiaritas dominum interrogas vtſubdit euangeliſta: dicit ei Philippus. Dn̄e oſtēde nobis patrem ⁊ ſufficit nobis. Non viſum ngauit ſed oſtendi ſibi rogauit. neqꝫ oſtenſionē yluti corꝑalis ꝯtemplatōnis deſiderauit: ſꝫ demſtratōnem intelligendi eius qui viſus eſt poſtuluit. Filium em̄ in habitu hominis viderat: ſemodo per id patrem viderit neſcit. Nam vt oſſio illa intelligendi potius eſſet demonſtratio q̄videndi ſubiecit. Et ſufficit nobis. AuguſIlla em̄ leticia qua nos implebit cum vultu ſunihil amplius requiret̉. Quod bene intellexeratPhilippus cū dixerat: dn̄e oſtende nobis patre⁊ ſufficit nobis: ſed nondū intellexerat. eo qͦꝫ ndo ad ip̄m ih̓m potuiſſet dicere. dn̄e oſtende note: ⁊ ſufficit nobis. Ut em̄ hoc intelligeret reſporſum eſt ei a deo. vn̄ ſequit̉. dicit ei ih̓s. Tanto īpore vobiſcū ſum ⁊ nō cognouiſtis me. AuguſiSed quomō hoc dicit cum ⁊ quo iret ſcirēt ⁊ viāſcirent. nō ob aliud niſi ꝙ ipſum ſcirent: ſed facile iſta queſtio ſoluit̉ ſi dicamus ꝙ aliqui eoꝝ ſcibant aliqui neſciebant in quibus erat PhilippiHylarius arguit. ergo apoſtolū in cognoſcendſe ignorantem. Cum ea em̄ quē generet ꝓpria deeſſent calcare vndas. imꝑare ventis. pct̄a dimitere. vitam mortuis reddere. huic querele omꝯqueſtio orta eſt: ꝙ in homine aſſumpto dei nointellecta natura eſt. ⁊ ideo poſtulanti vt ſibi ptrem on̄deret ait. Philippe qui videt me videt etpatrem Aug. ſolemus em̄ de ſimillimis duobūita loqui. Uidiſti iſtum. vidiſti illū. Sic gͦ dictūeſt. Qui videt me videt ⁊ patrem. Non ꝙ ipepater ⁊ filius: ꝙ a patris ſimilitudine in nullo yſus diſcrepet filius. Non enim hic ait Hylarius:de trinitate: viſum carnalium oculorum ſignatNon enim hoc quod ex partū virginis carnaleēcontemplandam in eo dei formam et imaginemproficit: ſed intellectus dei filius: preſtat vt et intellectus pater ſit. dum ita ymago eſt vt non diferat genere ſed ſignificet auctoritatem. Non em