¶ Titulusquintus
xxxiij. annoꝝ quare non dixerunt. xl. Sed ſuꝑuacua eſt iſta queſtio. nā ſimpliciter qd̓ eis occurritdixerūt. vel ẜm alios ex reuerentia iubilei qͥ eratſub numero illo. vl̓ ẜm alios quia dn̄s ieſus eratita abſtinens ꝙ videbatur antiquior multū plusqͣꝫ erat. dixit gͦ eis ieſus. Amen amen dico vobis.anteqͣꝫ abraam fieret ego ſum. ꝑ hoc ẜm Greg. benigne redemptor noſter a carnis ſue intuitū ſubmouet ⁊ ad diuinitatis ſue ꝯtemplationē trahit.Quia em̄ diuinitas p̄teritū vel futurū tp̄s nō hꝫſed ſꝑ eſſe habet: iō nō dicit. anteqͣꝫ abraā fie̓t egofui. ſed ego ſum: ẜm illud. Ego ſum qͥ ſum. qd̓ dixit deus moyſi. Et qꝛ creatura eſt abraā. non dixit anteqͣꝫ eſſet ſed anteqͣꝫ fieret abraā. Nec dixitego factꝰ ſuꝫ: ſed ego ſū. In principio em̄ erat ꝟbum. Sed ſuſtinere verba iſta eternitatis nō valentes mentes infideliū que intelligere non poterant: obruere querebant. Unde dicit̉. Suſtuler̄tlapides iudei vt iacerent in eū. Tanta duricia aitAug. quo curreret niſi ad lapides ſibi ſimiles. etcum lapides nō eſſent in tēplo: ſatis videt̉ ꝙ portauerunt illuc: cum a principio viderunt loquentem. Et qꝛ correptionē nō receperūt deſeruit eosUnde ſequit̉. Ieſus aūt abſcondit ſe: nō ſub aliquo pariete vel retro parietem vel domūculaꝫ: ſꝫẜm aug. celica poteſtate inuiſibilem inſidiantibſe faciens ꝑ mediū illoꝝ exiuit de templo. Magerat cōmendanda patientia qͣꝫ oſtendenda potētia in occidendo illos ſolo nutu. Quo exēplo on̄dit̉ cum reſiſtere poſſumus iram ſuperbientiumhumiliter declinemus.Poſtqua ieſus .§. IX.abſouit adulterāa crimine dicens: nec ego te condemnabo vade ⁊c̄. Ne aliqͥ dubitarēt an ille quēvidebant verū hoīem poſſet pctā dimitte̓: dignatur apertius diuinitatis ſue potentiā demonſtrare vt ait Alchuinꝰ dicens. Ego ſum lux mūdi. nōquidem lux naturalis ſolis vt dixerunt manichei. que quidē ab eo ẜm diuinitatem ſicut cetera facta ſunt. ẜm illud. Omnia ꝑ ip̄m verbū facta ſuntſed lux ſpūalis. Nec dicit vt ait Beda: ego ſumlux angelorum vel celi: ſed lux mundi: id ē hoīmin tenebris cōmorantiū. Sed nec eſt lux ip̄a gratie habitus noſtri vel glorie: ſꝫ eſt lux vera que illuminat oēm hoīem venientē in hunc mundū: ſiue lumine naturali intellectus ſeu lumiue gratievl̓ glorie: qꝛ nullꝰ aliunde illumīat̉ niſi ab eo omnē illuminationem cauſans. Uel etiā dicitur luꝫmundi exemplariter qꝛ vita eius ꝑ exemplū docet omnes ꝑfecte ⁊ rōnabiliter viuere: ex qͣ vita qͥimitat̉ cōſequenter euadit malū maximū ⁊ ꝯſeqͥtur omne bonū. Unde ſubdit. Qui ſequitur meimitando actus meos pedibus affectionū ⁊ actionū: nō ambulat in tenebris erroꝝ peccatoꝝ ⁊ demū infernaliū. Sed habebit lumen vite. Lumenſcꝫ glorie vbi eſt vera vita non deficiens. Ei autērn̄dentes iudei calumniati ſunt de iactantia ⁊ demendacio dicentes. Tu de teipſo teſtimoniū perhibęs. Laudare ſe ad ſui gloriā vtiqꝫ ad iactantiā et vanā gl̓iaꝫ ꝑtinet. Sed laudare ad gloriā
dei ⁊ vtilitatē ꝓximoꝝ licitū ⁊ charitatiuū eſt: nōiactura. ſicut fecerunt Iob dauid Paulus ⁊ alSic deus ſe laudat vt notis nobis virtutibus einde ꝓficiamus in amorem eiꝰ. Teſtimoniū tinō eſt verum. q. d. tibi credi nō dꝫ: qꝛ ſolus es adteſtificandū de te. Cū tn̄ vt dicit Alchuinus multos teſtes p̄miſiſſet .ſ. ꝓphetas anteqͣꝫ ī carne arpareret qͥ eius ſacr̄a p̄dixerūt ⁊ de eo teſtificati ſiplurima: vnde ⁊ ieſus euertit quod dicūt rn̄dēshoc eis. Si ego teſtimoniū ꝑhibeo de meipſo. teſtimoniū meū verū eſt. hoc ẜm ſuſpicionē eoꝝ dixit eſtimantiū eſſe purū hoīem. Et cām ſubiūgit:qꝛ ſcio vnde venio ⁊ quo vado. q. d. ex deo ſuet deus dei filius. nō aūt hoc dicit manifeſte qꝛ ſphumilia interſerit altis: deus aūt ipſe ſibi fide dignus teſtis eſt qui mentiri nō poteſt. Auguſtinverum eſt teſtimoniū luminis: ſiue ſe oſtendatue alia. Locutus eſt ꝓph̓a verū teſtimoniū. Svnde hoc haberet niſi de fonte veritatꝭ hauriretergo ydoneꝰ eſt ih̓s qͥ ſibi teſtimoniū ferat dicēsQuia ſcio vnde venio et quo vado. Augꝰ. v.trem volebat intelligi: patri em̄ gloriā dabat filia qͦ eſt miſſus. Quantū gͦ homo debet glorificare illum a qͦ eſt creatus? venit aūt cū eſt incarnetus. iuit ad patrem cū paſſus eſt ⁊ reſurgens aſcidit in celū. Iſtud iter fuit aſſumpte humanitatinō ſue diunitatis que vbiqꝫ eſt: vnde veniendnō a patre diſceſſit nec eundo ad patrem nos dereliquit. Uos aūt ſubdit ieſus neſcitis vn̄ veniaut quo vado. Aug. qꝛ .ſ. videbāt hoīem nec credebant deum. Sicut ſol iſte faciē illuſtrat videntis ⁊ ceci ſed eum videt viſum habens nō cecusSic ſapiētia dei verbū dei vbiqꝫ pn̄s eſt etiā indelibus: qͥ tn̄ eū nō vident ꝓpter cecitatē cordid eſt nō cognoſcunt: ⁊ fidelibus qͥ vident credtes in eū. Uos ẜm carnē iudicatis. Cū dicitis. tide teipſo teſtimoniū ꝑhibes ⁊cͣ. ac ſi diceret. qn̄me carnē ſolam eſſe putatis ⁊ nō deū in carne: īfallibiliter iudicatis ⁊ arrogans vobis videor deme teſtimoniū ꝑhibendo. Ego nō iudico queqͣſ. ẜm carnē .i. exteriora tm̄. Sicut .n. viue̓ ẜm canem: ita ⁊ iudicare ẜm carnē iniuſtū eſt ẜm Lriſꝫ iudicat ẜm rei veritatem. Uel nō iudico quenunc: nō gͦ negat iudiciū ꝑ eū fiendū: ſꝫ nūc dinirendū. Et ſi iudico iudicium meū veruꝫ eſt. cSi iudicarem nunc: iuſte vos ꝯdemnarem. ẜ nūnō eſt tp̄s iudicij. et fiet verū iudiciū: qꝛ ſolusſum ego: ſed ego ⁊ qui miſit me pater. on̄densnō ipſe ſolus ꝯdemnabit: ſꝫ ⁊ pater: hec aūt ad ſiſpitionem illoꝝ loquit̉. Nō em̄ extimabāt dicfide eſſe filiū: niſi patris teſtimoniū aſſumpſiſſetIudicabit gͦ chriſtus ẜm diuinitatē ſimul cū preet ſpūſctō: qͦꝝ eſt vna diuinitas: reprobos ꝯdetnando: electos remunerando ⁊ glorificādo. Yinqͣꝫtū hō iudicare dicit̉ ſolus ẜm illud Io. Pnō iudicat quemqͣꝫ: ſꝫ omne iudiciū dedit filio.ipſe ſolus apparens in humanitate aſſumpta: aomnibus videbit̉ bonis ⁊ malis. Aug. Erubeſihic ſabelliane: qꝛ nō dixit ego ſum pater ⁊ egoipſe filius: ſed ſolus non ſum. qꝛ mecum eſt patdiſtingue intelligentiam agnoſce qꝛ pater ē ꝑ