Druckschrift 
1 (1491)
Entstehung
Seite
CXXVIIIr
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū IIIFo. CXXVIII

et filius eſt filius. alia .ſ. ⁊ alia ꝑſona. Sed noli dicere. pater maior eſt filiꝰ minor eſt vt arriꝰ. Unaenim trium ꝑſonaꝝ ſubſtantia: vna coeternitas:ꝑfecta equalitas. Et qꝛ de iudicio iā dixerat: nūcde teſtimonio ſubdit. Et in lege vr̄a .i. vobis data a deo ſcriptum eſt: qꝛ duoꝝ hoīm teſtimoniumverū eſt .i. ꝓ vero habet̉ in iudicio: d̓r n. ij. q. iiij.§. j. In ore duoꝝ vel triū teſtiū ſtabit omne verbum .i. ꝓ vero ⁊ firmo habebit̉. Qd̓ poteſt ſic intelligi ẜm Alchuinū. ſi lex veſtra approbat teſtīonium duoꝝ qͥ poſſunt decipi ⁊ falſum teſtificarequia rōne meū ⁊ patris teſtimoniū qd̓ ſumma ſtabilitate firmū eſt: verū eſſe nō dicitis? Uel ẜm auguſt. cū duo poſſint mentiri vt patuit in Suſanna: et vniuerſus ppl̓s ſit mentitus corā xp̄o: quomodo gͦ in ore duoꝝ vel triū ſtabit omne ꝟbum:niſi qꝛ hoc modo ꝑ myſterium trinitas cōmendata eſt: in qua eſt ꝑpetua ſtabilitas veritatis. Egoſum qͥ teſtimoniū ꝑhibeo de meipſo. nō ſoluꝫ perverba dicens. Ego ⁊ pater vnū ſumus ⁊ in alijslocis: ſꝫ ⁊ ꝑ opera miraculoſa vt ipſe ait. Operaq̄ ego facio in nomine patris mei teſtimoniū ꝑhbent de me Ioh̓. x. et teſtimoniū ꝑhibet de me omiſit me pater. cū .ſ. dixit ꝑ psͣ. Dominus dixit acme filius meus es tu ⁊c̄. Et in baptiſmo ⁊ in trāſfiguratione. Tu es filius meus dilectus. Et dixerunt iudei vbi eſt pater tuus? q. d. ſolū te videm⁊ tu dicis pater mecū eſt: hunc nō videmꝰ: oſtende gͦ nobis eū. Quidā aūt inqͥt Theophilus putant hoc ad improperiū ⁊ ꝯtumeliā ei dictum: ettanqͣꝫ ex fornicatione genito ⁊ ꝓgenitorē ignorāti. Uel ex vili patre ⁊ ignobili .ſ. ioſeph: vt putabat̉ nato. q. d. ignotus es ⁊ ignobilis pater tuusQuid gͦ tāfrequenter nobis inducis: qꝛ gͦ non vtſcire veritatē volentes ſꝫ vt temptantes: ideo nōeis reſpondet ad ꝓpoſitā qōnē. Sed dicit. Neqme ſcitis neqꝫ pr̄em meū ſcitis. q. d. De me nō q̄ritis ſꝫ de patre: quaſi me iā qͣſi totū ī me hͦ ſit qd̓videtis .ſ. ſolam humauitatem. Ergo qꝛ me nonnoſtis ſcilicet ẜm deitatē: nec patrē vobis on̄do.me quidem purum hoīem putatis ideo ⁊ patreꝫcarnalem queritis meū. Quia ꝟo alid̓ ſuꝫ ẜm ꝙvidetis: aliud ẜm qd̓ nō videtis: patrem aūt meum loqͦr occultum: occultus prius eſt vt me noueritis ⁊ poſtea patrē meuꝫ ſcietis. vn̄ ſubdit. ſi meſciretis forſitan et patrem meum ſciretis. Augꝰ.Hoc verbū forſitan increpatiue dicit̉: qd̓ tn̄ videtur eſſe verbū dubitationis velut ſi indignerꝭ ſeuo tuo ⁊ dicas. ꝯtemnis me? cōſidera forſitā egodn̄s tuus ſum. ſic dn̄s dubitando increpat infideles cum dicit. et forſitan patrem meū ſciretis. origen̄. Querat hic aliquis quō veruꝫ ſit hoc. ſi meſciretis ⁊c̄. q. d. me neſcitis: ⁊ ideo nec patrē meūſcitis. Cū alibi dixerit iudeis. Et me ſcitꝭ Io. vijAd quod dicendū ꝙ ſaluator noſter aliquādo ⁊ſeipſo vt de homine loqͥtur ⁊ ſic loquebat̉ cū dixit alibi ⁊ me ſcitis. ſciebāt em̄ eū natū ex maria.Aliquando de ſe loqͥtur ẜm naturā diuinaꝫ: et hmodo loquit̉ hic cuꝫ ait. Si me ſciretis. Quid ēdicere ſi me ſciretis ⁊c̄. niſi ego ⁊ pater vnū ſumQn̄ em̄ vides aliquē alicui ſil̓em: quotidiana lo

cutio eſt. ſi hunc vidiſti illum vidiſti ꝓpter ſimilitudinem. Tale dedit hic rn̄ſum dn̄s. ſi me ſciretis⁊c̄. Non qꝛ pater eſt filius: ſꝫ qꝛ patri ſimilis eſt filius. Erubeſcat hic arrianus. Nā ſi iuxta eū creatura eſt filius: qualiter qͥ nouit creaturā deū nouit. Non enim qͥ ſubſtantiā creatā nouit et diuinam nouit. Cum igit̉ ⁊ qͥ filiū nouit patrē nouitpatet: qꝛ ꝯſubſtātialis eſt patri filius. Uel aliterẜm Orige. dicit̉ aliquis cogͦſce̓ aliquē cū ꝯiūgit̉ei. ſic̄ dr̄ de adā ꝙ cognouit vxorē ſuā cū ei cōiūctus eſt. Si gͦ qͥ adheret deo vnꝰ ſpūs eſt ⁊ deuꝫcognoſcit: gͦ phariſei qͥ deo cōiuncti non erant ꝑgram: nec patrē nec filiū nouerant. Hec locutuseſt in gazophliatio hͦ ē locꝰ in templo .i. in porticu templi in qͦ ſeruabant̉ diuitie. et nemo app̄hēdit eū. q. d. voluiſſent caꝑe ſed nō ꝑmiſit: qꝛ nondū venerat hora eius. Non hora fatalis neceſſitatis ſub quo fato dicūt aliqui natuꝫ xp̄m: ſꝫ quōhabet fatum .i. ꝯſtellationē cogentē ad ſic viuendum ⁊ moriendū ꝑ quē factū eſt celū ⁊ ſydera. neqꝫ em̄ creator creature ſubijcit̉. Nō venerat ergohora eiꝰ nō qͣ cogeret̉ mori: ſꝫ qͣ dignaret̉ occidi.Quia dixerunt.§. X.euangeliſte īmediate ꝙ nemo apprehendit ih̓m:qꝛ nōdū venerat hora eius. Nunc de paſſiōe ſualoquit̉ ieſus. on̄dens ꝙ nō neceſſe ſꝫ in eius poteſtate poſita erat. Dixit gͦ eis iterū ieſus. ego vado. Et vt dicit Beda. q̄ hic narrant̉ potuerūt eēeodem tempore ⁊ loco ⁊ etiam diuerſis locis ⁊ tēporibus. Ego vado .ſ. ad patrem ꝑ mortē pꝰ reſurrectionem in celum aſcenſurus ⁊ nō coactꝰ fato vel ab alijs ſꝫ ſponte me offero iuxta illud. Oblatus eſt qꝛ ipſe voluit yſa. liij. Ideo dicit vado.et queritis me. Origen̄. Dupliciter querit̉ ieſusrecte ⁊ deſiderio amoris cupientes: ſcꝫ virtutes ⁊ſalutem. et hi inueniūt et vadūt vbi eſt ipſe .ſ. acgloriam ⁊ pacem. Alij querunt odio ⁊ actu ꝑſecutionis iniuſte: vt iudei quibus loquebat̉. et hi nōinueniunt .ſ. ſalutem ſed mortem eternam: vn̄ eisdicit. Moriemini in pctō veſtro .ſ. ꝑfidie ⁊ obſtinationis. Et qͦ ego vado non poteſtis venire. adillos loquit̉ qͦs p̄ſciebat ꝑmanſuros in credulitate qͥ vtiqꝫ non potuerūt ire ad gloriā: qꝛ noluer̄tillud agere quo ꝑuenit̉ .ſ. credere recte. Dicebantergo iudei: carnaliter intelligentes: nūqͥd interficiet ſemetip̄m qꝛ dicit. Quo ego vado nō poteſtꝭvenire. Aug. Stulta verba. ſi em̄ ſe interfeciſſet:nunqͥd nō ipſi erant morituri aliqn̄ et ituri ad aliud ſeculum vbi fuiſſet? Sed Orige. Iudei multa habebāt tradita eis de xp̄o vel ex apocriphisvel ex teſtimonijs ꝓphetaꝝ: nō ſolū de natiuitate: ſed et de morte ꝙ de hoc mūdo tranſire deberet: vnde nō ẜm ſimplicem ſenſum: ſꝫ ẜm aliquemde chriſto iudeoꝝ traditionem que ad eos deuenerat ignominioſe hoc proferentes ⁊ nō gloriamdantes. dominus aūt ad eos qͥ terrena ſapiebātquaſi ad terrenos loquit̉: dicens. Uos deorſumeſtis .i. terram capitis ⁊ ad terrena cor habetis. ⁊ideo non mirū talia vos cogitare vt carnales etnil ſpirituale intelligentes. Ego de ſuꝑnis ſum .i.

R 2