Titulusquintus
ſed de blaſphemia. qꝛ tu homo cum ſis: facis teip̄m deum. Blaſpemia eſt cū qd̓ dei eſt ꝓpriumcreature attribuit̉. Quia gͦ iudei credebant vt etnunc credunt fuiſſe ieſum purū hoīem nō dei filium incarnatū: ideo dicebant eū blaſphemare cūdicebat ſe deum ꝓut erat. Sed ieſus tꝑauit ẜmonem oſtendens ex ſcripturis etiā hoīes ꝓpt̓ ſanctitatē dici deos. Dicit gͦ nonne in lege vr̄a ſcpͥtūeſt i. ī psͣ. Ego dixi dij eſtis. ⁊ ſi illos dixit deos .ſ.ꝑ adoptionem ad quos ſermo dei factus eſt ⁊ nōpoteſt ſolui ſcriptura .i. nō pōt nō impleri ⁊ verificari. quem pater ſanctificauit ⁊ miſit in munduꝫid eſt ſanctum genuit ⁊ incarnari cōſtituit: ſupplemultomagis poteſt dici deus. Qd̓ veꝝ eſt. alitertn̄ et aliter. Nam xp̄s deus ⁊ filius dei ꝑ naturaꝫet eſſentiam. ſancti hoīes ꝑ gr̄am. ⁊ adoptioneꝫEt ſubdit. Si nō facio oꝑa patris mei nolite mihi credere. ſi aūt facio: et ſi nō vultꝭ credere .ſ. vebis operibus credite. vt cognoſcatis qꝛ pater inme eſt ⁊ ego in patre .i. equalis ꝑ omnia ſum patri. Et cum queſiuiſſent eū auprehēdere exiuit demanibus eorum. ſiue inuiſibilem ſe eis faciens ſiue potentiam eis ad capiendū retinens.De doctrinaᵐ .§. VIII.chriſti quo ad reſponſiones factas iudeis in verbis ꝯtumelioſis ⁊ factis. Cū xp̄s dixiſſet eis. qͥsex vobis arguet me de peccato. q. d. Nullus pōtme reprehendere de peccato qꝛ nullū habuit necoriginale nec actuale. Ubi dicit Orige. ꝙ nullushoc verbū dicere potuit niſi ip̄e dn̄s: et Grego. inomel̓. Penſate manſuetudinē dn̄i. Nō dedignatur ex ratione oſtendere ſe peccatorē nō eſſe. qͥ exvirtute diuinitatis poterat peccatores iuſtificareEt vt dicit Gratianus. ij. q. vij. §. ecce. poſt ca. teſtes. Chriſtus admiſit iudeos ad ſe arguēdū ꝑfctione humilitatis nō iuris ſeueritate. Nō .n. criminoſi et infames quales erant illi iudei de rigore legis ſunt admittendi in accuſatione religioſarū ꝑſonaꝝ. vnde dat̉ exemplū prelatis ꝙ poſſūttales admittere ſi volunt in ſui redargutiōe: ſꝫ nōtenent̉. Si veritatem dico vobis quare nō creditis mihi? Ueritati quilibet debet crede̓. ſed cumego dicā vobis veritatē. aſſerendo me eſſe filiuꝫdei. nee poſſitis in hoc me arguere de mendacio:ſicut nec in aliquo pctō. quare nō creditis mihi?hoc nō ꝓcedit niſi qꝛ non eſtis ex deo .ſ. nati pergratiā. et ſi ẜm naturam ex eo creati .i. ab eo. quiem̄ eſt ex deo verba dei audit. Sicut bonus filiuſaudit verba patris. Grego. in omel̓. Interrogetſe vnuſquiſqꝫ ſi verba dei aure cordis ꝑcipit ⁊ intelliget vnde ſit. Nam ſunt nōnulli qui preceptadei nec aure corꝑis ꝑcipere dignant̉. ⁊ ſunt nunnulli qͥ verba dei aure corꝑis ꝑcipiunt ſed nullocordis deſiderio ea cōplectunt̉. et ſunt nonnull.qͥ verba dei libenter ſuſcipiūt ita vt etiā infletibcompungant̉. ſꝫ poſt lachrymarū tp̄s ad iniqͥtates reuertunt̉. hi ꝓfecto verba dei nō audiūt. qͥahec exercere in oꝑe ꝯtemnūt. Unde ſubdit. Propterea vos nō auditis. qꝛ ex deo nō eſtis .ſ. ꝑ gratiam filij. Ad hec verba rn̄derūt iudei ꝯtumelio-
ſe dicentes. Nonne bene dicimus nos qꝛ ſantanus es tu? et demoniū habes .i. cū iſta dicimbene ⁊ vere dicimus. Ex quibus on̄dit̉ ꝙ pluridixerant talia verba ꝯtumelioſa. Sed ꝙ dixeriei al̓s ꝙ eſſet ſamaritanus nō habet̉ in euāgelEx qͦ on̄dit̉ ẜm Theophilū ꝙ multa fuerunt octa ⁊ facta ieſu q̄ nō ſunt ſcripta. Samaritanū vcant quaſi hereticū ⁊ excōicatū. Nam ſamani in multis errabant. nec credebant futurū ſeclum ⁊ iudiciū futurū vn̄ iudei nō cōuerſabcū eis. Ꝙ demoniū haberet dicebant. qꝛ in b.zebub putabāt eijcere demonia. vel qꝛ reuelabocculta eoꝝ. vel qꝛ loquebat̉ alta ſupra intelloEx duobus aūt ſibi obiectis xp̄s vnū negꝙ demoniū nō habe̓t. Alteꝝ tacēdo videt̉ ꝯſiſſe .ſ. ꝙ eſſet ſamaritanꝰ exͣ de p̄ſūpt̓. Nōne. smaritanus aūt erat nō natione vel moribus fterpretatione. Nam interpretat̉ ſamaritanus cuſtos. ipſe aūt ẜm diuinitatem ſicut creauit ita ⁊ cuſtodit. Rn̄dēs gͦ ieſusˡ ad obiectas ꝯtumeliasaEgo demoniū nō habeo. Ecce ait Grego. inias ſuſcipiens xp̄s: nō ꝯtumelioſa verba rn̄dit.tuiſſet em̄ dicere eis ⁊ vere. demoniū habetis vqd̓ tn̄ nō egit. Ex qͣ re qͥd aliud nobis innuit̉ niſivt eo tꝑe quo a ꝓximis ex falſitate ꝯtumelias accipimus: eoꝝ etiā vera mala taceamus. ne miſteriū iuſte correctionis vertat̉ in vindictā furoris. Et attende ait Criſo. qꝛ vbi oportebat docre ⁊ ſuꝑbiā eoꝝ ſubtrahere aſꝑ erat ieſus .ſ. inquendo. vbi ꝟo oportebatꝭ eū exprobratū ſufire multa manſuetudine vtebat̉. in hoc erudiennos vt diſcamus que ad deum vindicare: q̄ autad nos deſpicere .ſ. obprobria. Poſt tale aūt ouicium hoc ſolum dixit de gloria ſua. Sed horifico patrē meum. q. d. ne vobis arrogans vidar habeo quē honorificem. Honorificauit autpatrem ait Theophilus vlciſcens eum et nōlerans eos homicidas ⁊ mēdaces ſe dei filiospellare veraces. Solus autem chriſtus dicit̉guſtinus veriſſime honoratus eſt patrem. Iiem̄ ex his que non honorantur a deo agensnorat deum. Et vos inhonoraſtis me. quaſi diret. Ego facio quod debeo. ſed vos nō facitꝭdebetis. Et ẜm Origenem. nō ſolum illis iuſed omuibus iniuſte agentibus contra iuſticiatcontra ſapientiam ꝯtra veritatem et huiuſmocongruit hoc. quia chriſtus eſt iuſticia veritasſapientia. Ego gloriam meam non quero. quediceret. Ex honore quem habeo ad patrem htlocutus ſum vobis. et vos ꝓpter hoc dehono:tis me veſtris contumelijs: ſed nulla eſt mihi cūra huius contumelie. Illi noxas debetis propitquem hec audio. ideo ſubdit. Eſt qui queratdicet. Origenes. Querit deus gloriam chriſtiquolibet ſuſcipientium eum. quam quidem feriet in operantibus ẜm inſitas ꝟtutis cauſas. dautem non reperit: iudicat. id eſt punit illos in ebus nō reperit gloriam filij. Scd̓m autem Aueſtinum. Eſt .ſ. pater meus qui querat gloriaꝫ iam ⁊ iudicet .i. diſcernat inter gloriā veſtram qͥvana eſt: et meam que vera eſt. diſcernit etiā di