Druckschrift 
1 (1491)
Entstehung
Seite
CXXIIIr
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū IIIFo. CXXIII

finem ſaluus erit. Sobrietatem et tꝑantiaꝫ nōreticuit etiā cū ſibi adiūctis. Cū em̄ dixit ẜm Io.Cum granum frumenti mortun fuerit multū fructū affert. innuit mortificationē ſenſuū ꝑ ꝯtinentiam fructū meritoriū plurimū ꝓducere abſtinentiam exēplo illuſtrauit. ieiunās. xl. diebus ⁊ noctibus. De diſcipulis aūt ait. Cū auferet̉ eis ſpōſus .ſ. ꝑ aſcenſionē ſubtractus ab eis: tunc ieiunabunt. Sub tanta tn̄ abſtinētia ⁊ cū nō ieiunabātgubernabat vt pͦ fame ꝑ ſata tranſeuntes ſpicasmanibus ꝯfricantes grana ederēt. Et de caſtitate cōiugali inquit ẜm Mat. Qui reliquerit vxorē ſuā niſi ob fornicationē facit eā mechari: ⁊ qͥ relictā ab alio duxerit mechat̉ ⁊ adulteriū ꝑpetraUirginitatē ꝟo ipſe cū matre ſua ⁊ ſponſo eiꝰ ſeruauit: et diſcipulo eius iohanni ſuaſit vt ꝑfectioris ſtatus. ſuaſit nō p̄cepit quā ⁊ ſꝑ ſeruauit potiſſime. Humilitatē imꝑauit dicēs. diſcite a me qꝛmitis ſum ⁊ hūilis corde. mititas īportat māſuetudinē q̄ ſicut ⁊ hūilitas tꝑantie amittit̉. Et alibiCū feceritis ait oīa q̄ mandata ſunt vobis: diciteqꝛ ſerni inutiles ſumꝰ: et qd̓ debuimꝰ facere fecimus. Pluries etiam inferens. qͥ ſe humiliat exaltabit̉. et iterū. Qui hūiliauerit ſe ſicut ꝑuulꝰ iſte.quē .ſ. ad ſe vocauerat: hic maior eſt in regno celoꝝ. Et ſicut d̓r in libro ſapīe. Sobrietatē .i. tꝑantiā ⁊ ſapīam .i. prudentiā docet iuſticiaꝫ ⁊ virtutē .i. fortitudinē .ſ. diuīa ſapīa incarnata: quibusnil melius eſt in vita hoībus.De doctrina eiꝰ .§. II.quo ad conſilia ad que nullus obligat̉ implēda:cū liber eſt. ſed ſi ꝑ votū ad ea ſe obligauerit ẜuare de ncc̄itate tenet̉. Que qͥdē ẜuata maioris ſūtmeriti ⁊ inductiua ꝑfectiōis. vn̄ Hiero. Conſiliodn̄i ſi vti nolueris minus boni adipiſceris. Ideꝫvbi cōſiliū dat̉ offerentis arbitriū eſt: vbi p̄ceptūncc̄itas obſequentis. xiiij. q. j. qd̓ precipit̉. Et obſeruatio hoꝝ facit hoīem ꝑfecte xp̄i diſcipulū quiea ſeruauerit. ⁊ ponit hoīem ad ipſa obligatū .ſ.pauꝑtatē. caſtitatē ⁊ obediētiā in ꝑfectiōe ſtatusli nō ꝑſonali .i. ꝙ ſit in ſtatu ꝑfectionis: qꝛ ad ip̄adiſponūt inſtrumentaliter: nō ꝙ faciāt ꝑſonā iaꝑfectam. Un̄ dn̄s ieſus ait referente Luca. Niſiqͥs renūciauerit oībus q̄ poſſidet nō pōt meꝰ eſſediſcipulꝰ. poſſidemus qͥdē res tēꝑales qͥbꝰ abrenunciat̉ ꝑ pauꝑtatē. Corpꝰ. cui qͣſi abrenūciat̉ qad maxīas delectatiōes eiꝰ .ſ. venereas etiā in ſelicitas. vt in ꝯiugio ꝑ caſtitatē: ⁊ aīam cuiꝰ potētia qͣſi principalis vt alijs imꝑans eſt volūtas cuirenūciat̉ ꝑ ob̓iam ⁊ in his obẜuatis ꝯſiſtit ꝑfectxp̄i diſcipulatꝰ. qd̓ ẜuauerūt apl̓i ⁊ ſeruāt veri religioſi. Sed oportet in hmōi obẜuantia ꝑdurareUnde ⁊ xp̄s ſb̓dit exemplū de volente turrī edificare q̄ ſignat altitudinē ꝑfectōnis: pͥus cogitatſumptꝰ ad ꝑficiendū alioqͥn nō inchoat: ne incipiens ⁊ nō ꝑficiens irrideat̉. Sic qͥ ſtatum talemvult aſſumere: dꝫ oīno bene examinare ſi ꝑatꝰ eſtad oīa ꝑficiēda: ⁊ poſtmodū ea ꝓſeqͥ ſi ꝓpoſitumarreptus eſt. nā retrocedēdo etiā ſi habitū geſtet⁊ turri ꝑfectiōis nō intendat ꝑfice̓ irridet̉ a cūctꝭ

Ponit aliud exemplū de rege ꝯͣ quē venit aliusad pugnādū. qꝛ ſi nō videt ſe aptū ad reſiſtendūnō ſuſcipit bellū. Qui hmōi diſcipulatū ⁊ ſtatuꝫcapit: hoſtis antiquus terribilius parat ſe ad euꝫtemptādū qͣꝫ alios ⁊ mille modis. Un̄ qui nō eſtꝑatus ad oīa ſufferenda vſqꝫ ad mortē: ⁊ ſꝑ viriliter dimicandū: nō intret hmōi bellū. Ueruꝫ vtdictum eſt ꝙ nullus ad hoc cogat̉ ſꝫ inuitet̉ vt admelius: pꝫ ex mō loquendi ipſiꝰ chriſti de ſingulis hoꝝ. Nam de pauꝑtate ait in matheo cuidaꝫadoleſcenti: ſi vis ꝑfectus eſſe: vende oīa q̄ hēs:⁊ da pauꝑibus ⁊ ſequere me. Nō em̄ imꝑat ſꝫ ī libertate volūtatis dimittit. De caſtitate ꝟo cū vidiſſet aliquos ſe abſtinere ab actu venereo a natura .ſ. ꝓpter frigiditatē aliqͦs a caſu .ſ. abſciſi ſeucaſtrati ab hoībꝰ: alios ꝟo ſpontanea volūtate:qͥ .ſ. caſtrauerūt ſeip̄os ꝓpter regnum celoꝝ .i. abhmōi cōtinēt ꝓpter deū. Subdidit. Qui pōt capere .ſ. talē ſtatū capiat. q. d. nullꝰ cogit̉. De obedientia ait. Qui vult venire poſt me .i. ad ſtatuꝫꝑfectionis: abneget ſeip̄m .i. ꝓpriā voluntatem ⁊tollat crucē ſuam mortificando ſenſus ⁊ voluptates: ⁊ ſeqͣt̉. me. Et nota qd̓ aug. dicit ad UaleriūSimpliciter fateor ſuꝑ aīam meam. ſicut difficileſum expertus meliores qͣꝫ qͥ in monaſterijs ꝓfecerunt: ita difficile ſum exꝑtus peiores qͣꝫ qͥ in monaſterijs defecerunt. di. xlvij. quantumlibet. Etideo attendant religioſi ad obſeruantiā ꝯſilioꝝ. De cōſilijs patientie de qͥbꝰ dn̄s ait. Si qͥs teꝑcuſſerit in dexterā maxillam p̄be ei ⁊ alterā. Etqͥ vult tecū in iudicio ꝯtendere ⁊ tunicā tuam tollere dimitte ei et palliū. et qͥ te angariauerit millepaſſus: vade cum illo ⁊cͣ. Dicit Aug. ꝙ hec p̄cepta magis ſunt intelligenda ad p̄ꝑatōnē animi qͣꝫad opus quod in aperto fit. vt teneat̉ ī ſecreto aīpatientia cū beniuolētia. In manifeſto id fiat qd̓eis ꝓdeſſe videt̉: quibus bene velle debemꝰ. xxiij. q j. Paratus. Ꝙtum gͦ ad preꝑationē aī ſuntin precepto. vt .ſ. homo ſit ꝑatus ad ſufferenduꝫetiā maiorē iniuriā ſeu aliā ſi faceret idē cū patiētia ⁊ ſine odio. Sed ꝙ hoc ad literam faciat abextra eſt ſub cōſilio: qn̄ .ſ. crederet illud iniurianti ꝓdeſſe nō malū malo adde̓. Dat̉ ⁊ alia expoſitio moralis quā omitto. Dare elemoſynā cumdn̄s dic̄. date et dabit̉ vobis in ꝯſilio eſt: qn̄ qͥs n̄habet de ſuꝑſluo ꝑſone et ſi habeat ſuꝑfluū nature ꝓ ſe ⁊ ſuis: ⁊ cum nō videt extremā neceſſitatēet ſi indigentiā. Et ſil̓iter date mutuū dūmodo n̄ſperet̉ lucrū: qꝛ tunc vſura eſſet extra de vſur. cōſuluit. Dicente xp̄o. Mutuū date nihil inde ſperantes. Benefacere his qͥ oderunt vos ⁊ orare ꝓ calūniantibus qd̓ dn̄s dicit in euanglio. qͣꝫtū ad beneficia ſpālia ⁊ orōnes ſpeciales que facimus ꝓ amicis hoc agere cadit ſub ꝯſilio qͣꝫtū adbeneficia cōia vel in extrema ncc̄itate eēt in p̄cepto ẜm Tho. Et qꝛ hoīes ſunt ꝓcliues ad diuitias appetendas ⁊ ad voluptates ⁊ ad vanaꝫgloriam ſeu honores. habent aūt in honore ⁊ fugiunt ꝯtraria eis .ſ. pauꝑtatē infirmitatē corꝑis.⁊ vtilitatē ⁊ deiectionē. Ideo dn̄s ieſus nō ꝑabolam ſed veram hiſtoriam referēte luca poīt diuiti

Q 5