Druckschrift 
1 (1491)
Entstehung
Seite
CXVIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Titulusquintus

nimus: Uillicus quippe ville gubernator ē. vn̄ ea villa dr̄. yconomꝰ inde tā pecunie qͣꝫ frugū et oum rerū dn̄i diſpenſator ē. hec Hiero. Et qꝛ reſpectu patrie ⁊ ſup̄ne ciuitatis nr̄e mūdꝰ iſte qͥ a mortalibus inhabitatur villa dici pōt: ideo ⁊ quilibꝫmortalis villicus appellari pōt. cui a deo bona q̄dant̉ om̄ia ſiue naturalia ſiue tꝑalia ſiue ſpūaliaad diſpenſandū .i. bn̄ vtendū ad vtilitatem dn̄i. i.gloriā nō ſui ꝯmodum collata ſunt: ⁊ inter alia ſidiuitie quas dꝫ quis pauperibus diſpenſare. nōſibi tenaciter reſeruare vel male expendere. Sedtur. Et hic diffamatus ē apud illū quaſi diſſipaſſet bona illius. Criſoſt. Opinio quedam erroneagenerata a mortalibꝰ auget crimina. ꝓ eo ꝙ q̄ cūqꝫ poſſidemus in vſu vite pn̄tis: poſſidemꝰ vt domini: ⁊ id̓o importune ea apprehēdimꝰ vt bona p̄cipua. Sed ꝯtrarium eſt. Non em̄ vt dn̄i in vitapn̄ti collocati ſumus in ꝓpria domo: ſed tāqͣꝫ hoſpites ⁊ aduene qͦ nolumꝰ ducimur ⁊ qͦ tꝑe nō putamus. Qui nūc locuplex eſt in breui fit mēdicusErgo quicūqꝫ ſis noueris te eſſe diſpenſatorē alenoꝝ ⁊ tranſitorij vſus ⁊ breuis tibi iura cōceſſaſunt. Abiecto gͦ ab aīa dominij faſtu ſumas hūilitatem ⁊ modeſtiam villici boni ⁊ nō diſſipatorisNam hic dicitur diffamatus. quiaʳ diſſipaſſet ⁊cͣ.Theophilus. Cū nō exercemus diſpenſationemopum ad libitū dn̄i: ſed ad ꝓprias illecebras abutimur: criminoſi villici ſumꝰ. Un̄ ⁊ iſte diffamatus eſt. Ubi etiam on̄ditur ꝙ fama p̄cedente fieri dꝫ inquiſitio criminū. Extra de accuſat. Qualter ⁊ qn̄. Et vocauit illum dn̄s eius. Iſta vocatodn̄i non videt̉ intelligenda de vocatōne ꝑ mortem. quia tūc ita remouet̉ a diſpenſatōne rerū ſibi ꝯmiſſarum. ꝙ nō pōt ſibi ꝓuidere in alia vitaad ſalutem. ſi male diſpenſauit ⁊ in ipſa mala diſpenſata moritur. Sed intelligenduꝫ videtur devocatōne intrinſeca qua deus mentē illumīat adrecognoſcenduꝫ ſe ⁊ ſuos defectus: oſtendens eiꝙ meretur ſibi auferri omnia ⁊ priuari etiaꝫ vita.Et ait illi: quid hoc audio de te. non hoc dic tanqͣꝫ ꝑ ſe neſciat male facta hominū etiam occulta.ſed ex relatu alioꝝ: ſed vt oſtendat talia eſſe opera aliquoꝝ peccatoꝝ vt ꝙ multi ſciunt. Redde rationē villicatōis tue .i. diſpenſatōis. quō .ſ. vſꝰ esbonis tibi a deo ꝯceſſis: ſb̓ditis tibi ꝯmiſſis hoīsobmiſſis. Iam em̄ nō poteris villicare: qd̓ mentipeccatoris dicit̉ quando ꝯpungitur deo ſibi offēdēte ꝙ meretur ſubtractōnem omniū bonorū etiam vite. Cogitat ergo peccator quid ſibi agendūne fame eterna pereat cum ꝯtinget eum mori. qͥatunc amouebitur a villicatōne. Et dicit: quid faciam. quia dominus meus aufert a me villicationem ne ſcilicet fame poſtea peream Redde rationem villicatōnis tue ⁊c̄. Criſoſt. Quotidie taliaper effectus nobis exclamat dominus. oſtendēsnobis fruentem in meridie ſoſpitatem priuſqͣꝫ veſperaſcat exanimē. ⁊ alium inter prandia expirātem ⁊ diuerſimode ab hac villicatōne diſcedimꝰSed fidelis diſpenſator qui de ꝓpria diſpenſatōne ꝯfidit deſiderat cum paulo diſſolui ⁊ eſſe cum

xp̄o. is autem cui ſunt vota .i. amata terrena qatur in exitu. Fodere nō valeo mendicare eruſco. i. in alia vita nō poſſum mihi ꝓuidere ꝑ ſoonem .i. ꝑ ꝯtritōnem ⁊ ꝯfeſſionem. qꝛ nō eſt ibipus penitendi. nec ꝑ mendicatōnem ab alijs. qͥnō eſt tp̄s miſerendi. Et ſi peterē ſubuentōeꝫ yhī negaret̉: ſicut fatuis ꝟginibus accidit. Ꝙtegͦ nūc mihi ꝓuidere ⁊ ideo deo ſpirante ait. Sciquid faciā vt recipiant me in domos ſuas. in maſiones .ſ. ęternas. que .ſ. mihi debent̉ vel rationiniurie recepte: vel ratōne tꝑalis obligatōnistamen tales ſint adhuc pͥnci palius dn̄i dei debitores qꝛ om̄ia nr̄a ſua ſunt: remittam eis ſaltiparte. qꝛ eiuſmodi iniuria ꝓximi: eſt ibi offenſidei inqͣꝫtum ad ip̄m expectat. remittat ꝓximoīeum delinquenti vindictam .ſ. nō affectando ohumilitat ſe ſibi veniā poſtulando de bouis ſulargas elemoſynas dando: cum tn̄ ex hoc detībonis dn̄i ſui. Criſoſt. Quotienſcūqꝫ quis exitſuum ꝑcipiens leuat beneficio ſarcinam deliorum. vel relaxando debita debitoribus vel tribuens in opibus copiam ea q̄ ſunt dn̄i largiēs mutos amicos ſibi conciliat p̄bituros ſibi coram iudice teſtimoniū bonitatis nō vocibꝰ ſed bonorioperū oſtenſione. quintiā ꝑaturos refrigerij māſionem. Nihil aūt ē nr̄m: ſed oīa ſunt dictōnis d̓uine. Et iō dicit debitoribꝰ dn̄i ſui. Centuꝫ cadosolei. Beda: Cados grece latine amphora ē. cheros tritici chorꝰ. xxx. modijs ꝯplet̉. quantū autꝯtineat modiꝰ ignorat̉. Et laudauit dn̄s villioiniqͥtatis. Aug. Nō debemꝰ om̄ia ſcripta ad imtandū aſſumere Non em̄ in aliqͦ dn̄o facienda eſfraus vt de ip̄a fraude el̓ynas faciamus. Laudeuit qꝛ prudēter egiſſet. Orige. Notandū prudeitiam aliqn̄ ⁊ ꝓprie tunc ſumi ꝓ recta rōne agibuum: ẜm illd̓. Dn̄s ſtabiliuit celos .i. ſanctos virosprudeutia. Aliqn̄ ſumitur ⁊ improprie in malumid eſt ꝓ aſtucia ⁊ callida inuentōne ad intentumꝯſequendū: ẜm illud. Serpens prudentiſſimuserat ſuꝑ om̄ia aīantia .i. aſtutior ⁊ callidior. Nongͦ ẜm verā ꝯmendatōeꝫ laudauit ſicut ⁊ maliqn̄ laudant̉ de acumīe ad mala laudauit dn̄s vulicum. Aug. Econtrario dicunt̉ iſte ſimilitudīesvt intelligamus ſi laudē potuit iſte a dn̄o repetare qui fraudem faciebat quanto amplius ẜbunt deo qui ẜm p̄cepta eius opera faciunt. Ulaudauit: nō defraude ſibi facta: ſed de ꝓuiſioſibi ꝓcurata. Quia filij huiꝰ ſeculi prudentiorefilijs lucis in generatōne ſua ſunt Beda. filij⁊ filij huiꝰ ſeculi hic dicunt̉: ſicut ⁊ filij regni ⁊ futꝑditōnis. Cuius em̄ quiſqꝫ agit opera: eiꝰ cōſcatur ⁊ filius quaſi geniti a luce vel ſeculo. Yophilus. Filios huiꝰ ſeculi vocat cogitantes ⁊fectantes ſibi ꝯmoda ſuꝑ terrā .ſ. principaliter. ſilios ꝟo lucis ſpūales opes tractantes intuituʳuini amoris. Inuenimur autem in humanis qrdem adminiſtratōnibus prudenter ꝓpria diſinentes ac ſumopere ſatagētes vt ſi liberemuraadminiſtratōne: habeamus vite refugium. Culꝟo diſpenſare debemus diuina: nō p̄meditam