¶ Titulusquintus
Abraham charitatiuus iſte crudelis. Ille an̄ fores tabernaculi manebat vt tranſeuntes reciꝑethic ⁊ manentes ante domum aduertebat nō miſerando. Criſoſto. nec tamen dirigit ſermouē adLazarum ſed ad abraham. quia forſitan erubeſcebat. vel putabatꝭ Lazarum reminiſci maloruꝫex ꝓprijs iudicans de illo. Miſerere mei ait Criſoſto. Fruſtra agis penitentiā vbi non eſt penitētie locus. Tormenta te cogūt: non mentis affectqui eſt in regno celoꝝ neſcio an eius qͥ in infernoeſt valeat miſereri. Mitte lazarum. Criſoſto. Erras miſer abraham mittere nō poteſt: ſed ſuſcipere poteſt Lazaꝝ videre non dignabaris. et nuncdigitum eius deſideras. hoc quod petis tu ei debebas facere: cum adhuc viueres. aquam deſideras qui delibutos cibos ante faſtidiebas. Criſoſ.mutatur res ⁊ notificat̉ omnibꝰ quis eſſet diues:⁊ quis eſſet pauꝑ. Sicut em̄ in theatro cuꝫ adueſperaſcit ⁊ aſtantes recedunt exuentes ſe et amictum deponentes qͥ reges ⁊ p̄tores viſi fuerāt oībus vlteriꝰ vident̉ vt ſunt: ſic ⁊ adueniēte morte⁊ ſoluto ſpectaculo vniuerſi latiꝰ egeſtatis ⁊ diuitiaꝝ depoſitis ex ſolis oꝑbꝰ diui dicant̉ qui vereſunt diuites: ⁊ qͥ pauꝑes qͥ gl̓ioſi. ⁊ qͥ inglorij. gregoriꝰ. Diues guttā aq̄ petiuit. qͥ in vita micas panis negauit vn̄ dicit. Ꝙ aūt h̓ fiat mētio de membris vt oculis lingua ⁊ digito. nō ē intelligenduꝫmaͣliter vt de mēbris corꝑis: ſꝫ tropice. naꝫ et iſtadicunt̉ de deo in qͦ nil eſt corporeū. diues em̄ ille⁊ lazarꝰ erāt apud inferos in aīa nō in corꝑe. quecū ſit ſpūs: nō hꝫ lingnā vel digitū corporeū. Sviſio eiꝰ cognitio eius: lingua eius reatꝰ malellocutōnis in mūdo. locutio eius ꝯceptus intellctūalis vel manifeſtatio eiꝰ. extremū digiti minimāoꝑatōnem. ſicut ⁊ aqͣ aliqd̓ refrigeriuꝫ a pena ẜmAug. Un̄ ſubdit. Ut refrigeret linguam meam:Grego. Quid eſt ꝙ in tormētis poſitis linguamſuā refrigerari poſtulat magis qͣꝫ aliud. niſi quiain ꝯuiuādo loquacitate offenderat. puta detrahēdo. deridēdo. vana ⁊ turpia loq̄ndo. Iō ī linguapotiꝰ ardebat .i. ꝓpter peccatum lingue ſpecialitorquebatur. Criẜ. Multa em̄ ſuꝑba lingua eiuslocuta eſt. vbl peccatū: ibi et pena. Et quia plurimum peccauit: ideo amplius torquetur. Uel ẜnaug. ꝙ linguam ſuam vult refrigerari cum in flama totus arderet. ſignat ꝙ ſcriptum eſt. Hors ⁊vita in manibꝰ lingue ⁊ qꝛ ore ꝯfeſſio fit ad ſalutēqd̓ ille nō fecerat. Extremū digiti vel minimamoꝑatōnem ſignat qua ꝑ ſpm̄ ſctm̄ ſubuenit̉. quiacrucior iuquit in hac flama. Ignis ille ſeu flamamaterialis cū ſit: nō agit in aīam que ſpūs ē ⁊ nobilior naturaliter ſed vt inſtr̄m diuine iuſticie ſuꝑnaturaliter affligens eā ꝑ modū detentiōis. ẜmTho. in. iiij. vel etiam per modum inflictōnis ẜmPe. de palude. excedens ẜm omnes penam omnem vite p̄ſentis ẜm aug. di. xxv. §. al̓s ea. Quiacrucior ⁊cͣ. Baſilius. Congruum premiuꝫ redditur diuiti. Ille ignis ⁊ infernalis pena lingua arefacta. vice lire ſonantis. gemitꝰ. vice potꝰ: deſideriū ſtille. vice ſpectaculoꝝ enormiū: caligo ꝓfunda. vice ambitꝰ inceſſantis: ꝑuigil vermis. Criẜ.
Non qꝛ diues erat torquebat̉: ſꝫ quia miſertꝰ noeſt. Greg. Hic colligendū eſt qua pena mulctandus ſit qͥ aliena diripit: ſi inferni damnatōne potitur qui ꝓpria nō largit̉. xij. q. ij. Et ſi illi. Amb̓Cruciat̉ etiam: qꝛ luxurioſo carere delicijs peneſt. aqͣ aūt nō eſt refectio aīe in doloribꝰ ꝯſtitute.ſed qꝛ diues nō fuit miſertus (ait Greg.) pauporis iacentis ad ianuā: cum miſcd̓ia egeat non erauditur. Un̄ ſequit̉. Et ait illi abraham. fili recdare. Criẜ. Aſpice patriarche bonitatē. vocat ijlum filiū. nullū tn̄ prebet ei auxiliuꝫ: qui ſe remedio priuauerat. Recordare ait .i. aduertas p̄terita: nec obliuiſcaris qͦt fuerꝭ oblectatꝰ diuitijs. Fcepiſti bona in vita tua. Criẜ. Illa .ſ. q̄ vera boreſſe putabas ⁊ nō alia credebas. ⁊ ideo illis anſis nō tibi reſtant alia bona hn̄da. Et lazarꝰ mala: j tu putabas vera mala ẜꝫ nō erāt: ⁊ ſi mala copori: nō tn̄ aīe. Ambroſius. Mala em̄ nō ſuntnec crimine mentē implicant: nec ꝯſcīam liganvn̄ pauꝑtatem: ignobilitatē. egritudinē. mortenemo ſapiens mala dixerit. xv. qō. j. Illa cauenda. Recepiſti bona ⁊c̄. Criẜ. Non pōt malꝰ in obus eſſe malus: ſed habet aliqua bona .ſ. opera d̓genere bonoꝝ. nec bonꝰ pōt in om̄ibus eē bonuſed habet aliqua mala .ſ. peccata. Cum ergo malus ꝓſperitatem accipit: malo capitis ſui eſt. cumem̄ ꝓ illis paucis bonis retributōneꝫ hic accipit:illic amplius punietur. de pe. diſ. iij. Quid gͦ. Ecum bonus mala .i. aduerſa tolerat: ꝑ ea de pctīpurgatur. Nūc aūt hic ꝯſolatur. Apl̓s. Si copatimur ⁊ conregnabimus: ſi fuerimus ſocij paſionum: ſimul ⁊ ꝯſolationum erimus ⁊ PſalmiſScd̓m multitudinem dolorum meoꝝ ⁊c̄. Tu ꝟocruciaris. Hiero. difficile eſt immo impoſſibile vp̄ſentibus quis ⁊ futuris fruatur bonis. ⁊ de delicijs tranſeat ad delicias. vt in vtroqꝫ ſeculo appreat glorioſus. hic implere ventrē illic mentē. heille. Sed nota verbū iilud fruat̉. Greg. Quicunqꝫ vos in hͦ ſeculo bn̄ habetis cū vos bona egiſrecolitis. valde de ip̄is ꝑtimeſcite. ne ꝯceſſa vob̓ꝓſperitas eorundem remuneratio ſit bonorūiEt cum quoſlibet pauperes nō nulla rep̄henſiblia ꝑpetrare ꝯſpicitis. quia fortaſſe quos ſuꝑfitas tenuiſſime prauitatis inquinat: caminꝰ papertatis purgat. Et in his omnibus ⁊c̄. CriſoPoſt vitam de miſericordia dei: ſperandum eſt īproprijs ſtudijs de ſalute. Non in nominandotes amicos vel ꝓximos. Frater em̄ non redirIdem Hiero. xiij. q. ij. In preſenti. cum. §. ſeqChaos magnū firmatum eſt. Thcophilus.os magnū ſignat iuſtorum a peccatoribus dinrentiam. Nam ſicut affectus eorum varij in vllfuerat. ita ⁊ māſiones nō modicū differūt. Firntum aūt dicit̉. quia ẜm Criẜ. diſſolui nō pōt agtari vel concuti. Ambroſius. Inter diuitem eraet pauperem chaos firmatum eſt. quia poſt intem nequeunt merita mutari. Unde ſequitur. ẜhi qui volunt hinc ad vos tranſire non poſſunt.neqꝫ inde huc tranſmeare. Criſoſto. quaſi dicerꝭUidere poſſumus tranſire nō poſſumꝰ. ⁊ nos vdemus quid fugerimus. ⁊ vos videtꝭ qͥd ꝑdidiſſ