Titulusquartus

me retinuit. non tamen virtutes ac merita cuiuſqꝫ digne ꝓſecutus: ſed vicia quoqꝫ et delicta. patronus dominꝰ eſt nō minus ſeuerus qͣꝫ facilis eclemens. Dyomedem diſpenſatoreꝫ a quo ſimulambulante incurrenti r̄pente fero apro per metūobiectus eſt. maluit timiditatis arguere qͣꝫ noxeremqꝫ non minimi periculi. quia tn̄ fraus aberatin iocum vertit. ¶ Nec thoro quidem eū cubuiſſe aiūt niſi humili ⁊ modico in ſtrato. Ueſte quoqꝫ non temere alia qͣꝫ domeſtica vſus eſt. a ſorori⁊ vxore ⁊ filia ꝯfecta. Togis nec ſtrictis ncc fuſisclauo nec lato nec anguſto. Cenam trinis fercl̓isaut cum abundantiſſime ſenis p̄bebat. Cibi minimi erat. Uini qͦꝫ natura parciſſimus: nō ampliuster bibere ſuꝑ cenam ſolitus nec temere interduꝫbibit: ſed ꝓ potōne ſumebat ꝑ fuſuꝫ aqua frigidapanem ac cūcumeris fructuꝫ aut recens aridumue pomū ſucci vinoſioris. Eloquentia ſtudiaqꝫ liberalia ab etate prima et cupide et laborioſiſſimeexercuit. Mutinenſi bello in tanta moli rerum etlegiſſe ⁊ ſcripſiſſe ⁊ declamaſſe quotidie traditurReconditoꝝ veritatis verborum fetoribus. precipuam curam duxit ſenſuꝫ animi qͣꝫ apertiſſimeexprimere. Sed nec tiberio parcens exoletas interdum ⁊ reconditas voces aucupanti. Marcūantonium increpabat quaſi eam ſcribentem qumirent̉ potius homines qͣꝫ intelligant. Ingeniaſeculi ſui modis om̄ibus fouit: recitantes et benigne ⁊ patienter audiuit. Componi tamē aliquidde ſe niſi ⁊ ſerio ⁊ a p̄ſtantiſſimis offendebat̉. Tonitrua ⁊ fulgura paulo infirmius expaueſcebat:vt ſemꝑ et vbiqꝫ pellem vitulini marini circum.feret ꝓ remedio: atqꝫ ad maioris tempeſtatis ſuſpitōeꝫ in abdituꝫ ⁊ ꝯcameratū locū ſe reciperet.Anno impe§. II.rij auguſti. xxxvij. Tyberius qui poſtea ei ſucceſſit in imꝑio deletis vindelicis armenijs ⁊ pannonijs triumphauit. Oroſius. Claudius druſus pͥuignus ceſaris Galliam greciamqꝫ ſortitus easſubegit. Idem druſus tyberij frater in germaniaſuſipetes: deīde tethecos ⁊ cacios ꝑdomuit. marconiam pene vſqꝫ ad internitōnem deleuit. Poſtea cheruſeos ſueuos ⁊ ſicimbros fortiſſimas nationes. ⁊ quibus natura vireſqꝫ ꝯſuetudo experientiam viriū dabat: vno bello ſed etiā ſuis aſperſo ſanguine ſuperauit. quoꝝ virtus ac feritas exhoc ꝯſiderari pōt. ꝙ mulieres quoqꝫ eoꝝ ſi quando p̄uentu romanoꝝ inter clauſtralia ꝯcludebantur. deficientibꝰ telis ⁊ quacūqꝫ re qua velut telovti furor poſſet: paruulos ſuos colliſos humi inoſtium ora iaciebant. In ſingulis filiorū necibusbis patricide. Tunc etiam in affrica inſulanos ēgetulos latius vagantes: coſſius dux ceſaris artatis finibus cohercuit. Tyberius etiam germanos bello arripuit e quibꝰ quadraginta milia captiuoꝝ victor adduxit. qd̓ bellum maximū ⁊ formidoloſum ꝑ trienniū geſtum eſt: nec fere vllummaiꝰ pꝰ punicū fuit: Piſo rurſus adu̓ſꝰ vīdelicosmiſſus victor extitit; Et agrippa boſforanos ſuperauit. hec Oroſius. ¶ In cronica martiniana di

citur de octauiano imꝑatore. Nec vir tantus vicijs caruit. Seruiebat em̄ libidini. Naꝫ inter duodecim cathaniones totidemqꝫ puellas ſolebaraccubare. Sic igit̉ iſte feliciſſimus in mundo: vtde eo ꝓuerbialiter diceret̉ nec felicior octauianonec melior trayano. etiam ſi alia vicia nō habuiſſet: ſolū ꝓpter ydolatriā damnatꝰ extimat̉ꝭ. Sed⁊ ſuetoniꝰ qͥ ſic laudat eū: ſcribit eū deditū ſtupri⁊ adulterijs ⁊ alijs laſciuijs.Huius octa§. IIIuiani tꝑe claruerūt hi doctiſſimi viri. Marcꝰ varo. ⁊ valerius maximꝰ hyſtoriogͣphi. Marcꝰ tullius ac ſaluſtiꝰ oratores ſeu rhetores eximij. Uigiliꝰ ⁊ ouidiꝰ. ⁊ Oratiꝰ poete. ⁊ de eoꝝ libris alnotabiliora ponent̉. Marcꝰ varro āno. xv. impioctauiani diē clauſit extremū. hꝰ ſunt ſnīe iſtemrales Duplex ē malū cū qd̓ ncc̄e ē moleſte ferimnLoqͣris vt om̄es: ſentias vt pauci ī multis cōtraomnes ſaꝑe: deſiꝑe eſt. Ficte referas gr̄am inuitdanti. Uix datū ne reputes bn̄ficium ſꝫ p̄dam. ſmel dedit qͥ rogatꝰ. Bis qͥ nō. Extorq̄re ē pluſēſemel rogare. Turpiſſimū ē in datis ſꝑare: pulcerimū eſt cū fenore data reddi. de aīo dantis cenſetur munꝰ magnū. Uis exꝑiri amicum calamitoſus fias. Uir bonꝰ patriā ſuā qͦcunqꝫ fert ſecum⁊ oīa ſua cuſtodit: nemo ſuū putet qd̓ extra ipſuꝫeſt. Eo vultū dimittēde ſunt diuitie qͦ ⁊ accipiende. Non tam laudabile ē meminiſſe qͣꝫ inueniſſe.Hoc em̄ alienū eſt: illud ꝓprij muneris. fides eſmedia opinionis ⁊ ſcīe: neutrū attingēs. Euidertiſſimū docendi genꝰ eſt ſubditio exemploꝝ facilitas intelligentie veri parit negligentiam. amatorveri nō tam expectat qualiter dicit qͣꝫ qͥd. Illumelige eruditorē quē magis mireris in ſuis qͣꝫ ī alienis. Sunt quedā q̄ eradēda eſſent de aīo ſciētiqꝛ inſerendi veri locū occupant. Libri nō niſi ſcientiaꝝ pauꝑcula adminicula ſunt. pͥncipia inquirendoꝝ ꝯtinent: vt ab his negociādi pͥncipia ſumat animꝰ. Eo tm̄ ſtudia int̓mittant̉ ne omittāt̉Nā gaudet varietate. Nihil magnificuꝫ docebitqꝛ ſe nihil dic̄. ſic ml̓ti libros deguſtāt vt conniredelicias: ſꝫ cito trāſcurſa citiꝰ labunt̉. rēnuit ph̓iafaſtidientē ſtomachū. ad ſimplicē cenā hilarē inuitat ꝯuiuā Cenale fiſſum ē auris q̄ audita mērie nō ꝯmendat nuſqͣꝫ deuenietꝭ qͥ quot viderit ſequit̉ calles. Imperitie ſignū eſt. qd̓ difficillimumeſt exigere cito fieri. Nulla iactura grauior ſciētqͣꝫ temporis. viatores nō eunt vt eant ſic ⁊ vita r̄ſui cauſa fit: ſed vt ea aliquid p̄clarum fiat. Noneſt felicitas que ſecum miſeriam recipit. Adulatꝭonis eſt ſpecimen: cum laus poſtulatōnem precedit. Multi laudem admittunt quoniam ipſi eamde ſe predicant. hoc autem vno modo ſe ſapienslaudat que in ipſo apparent bona in alijs predicando. vtile ſed inglorioſum eſt. ex illaboratoialienos ſuccedere labores. Hec Marcus varroad Athenienſem auditorem. ¶ Iſte Marcus frentiꝰ varro mortuꝰ ē nonagenariꝰ exiſtēs in ꝯmedationē aūt eiꝰ dicit Aug. vj. de ciuita. dei. Quismarco varrone curioſius deoꝝ figmēta queliuſt.