Capitulū. V.Fo. LXXII.

eſſet .i. in conſulatu. Quo modo egit vt collatinꝰtarquinus nō ſolum cōſolatui cederet infra annūſed etiaꝫ ciuitatem exiret. Collecto ⁊ aſportato ſecū patrimonio. ¶ Ubi notandū ꝙ cū Saluſtiusmultum cōmendet rempublicam romanoꝝ tempore prioꝝ cōſulum. dicens in catellinario ꝙ iusbonumqꝫ non legibus magis autē natura apudeos vigebat. Et Auguſti. ij. de ciui. dei. ca. xvij. ⁊ſeq̄nti. oſtendit ꝑ multa exempla hoc nō eſſe veꝝquia nec temꝑe regū nec conſulū ſeruabāt ius naturale ⁊ equitatem. cum multa iniq̄ egerint vt cōtra ſabinos in raptū puellarū: cōtra collatinū tarquinū. cōtra Marcum chamillū in expulſione dev: be. Huius chamilli hiſtoriā ponit Titus liuiusNam cum ciuitas vehioꝝ potentiſſima prope romam ad viginti miliaria obſeſſa eſſet a romanisꝑ decem annos. ⁊ in ea obſidione romani contravehientes ſepiſſime malo euentu pugnaſſent tardem p̄dictus. Marcus chamillus conſul factus⁊ illuc contra eos directus. facta via ſubterraneavſqꝫ ad arcem ciuitatis. ⁊ ꝑ illaꝫ militibus miſſisdum ciues circa defenſionē muroꝝ quibus fiebatinſultus eo temꝑe occupātur ⁊ arcem vacuaꝫ relinquūt. capit̉ primo arx ip̄a: deinde ciuitas. Poſtea ꝟo quia chamillus in diuiſione prede offenderat plebem. vocatus eſt ad iudiciū plebis. ⁊ vtrefert Ualerius lib. v. a luceo apulcio tribuno plebis tanqͣꝫ petulator .i. fur reipublice vehitane prede reus duris ſententijs in exilium eſt miſſus. eqͥdem eo temꝑe quo optimo iuuane filio ſpoliatusſolatijs magnis potius leniandus qͣꝫ honorāduserat. Attribuni plebis abeſſe erario q̄rebātur. xvmilia eris tantiqꝫ pena finita ē. Titus liuius dicitꝙ de cōdemnatione ſua certus ſponte in ardeamciuitatē abijt in exiliū ⁊ abſens condemnatus eſtin decem milibus eris. ⁊ ſic maxima ingratitudine vſi ſunt ad eū. Qui tamen tercio anno ſequenti cū capitoliū obſideret̉ a gallis romani neceſſitate ducti eū reuocauerūt ad vrbem ⁊ dictatoreꝫcreauerunt. Que dignitas dictature erat maiorcōſolatu. Nam ⁊ ſuꝑ conſules erat. q̄ tamen noncōtinua erat: ſed certis temꝑibus. Qui chamillmox cū exercitu ſuꝑueniens gallis pecuniam numerantibus qua ſe romani a gallis redemerant.nō ſolum obſidionem ſoluit: ſed gallos vicit ⁊ poſtea fere totaliter deleuit. Hec auteꝫ geſta ſunt abv. be condita anno tricenteſimoſexageſimoqͥntoUin̄ ⁊ poſt expulſionē regum anno centeſimo viceſimo ſecūdo. Et eodem anno idē chamillus ciuitatem vulſchoꝝ q̄ per ſeptuaginta annos bellūgeſſerat. ⁊ equoꝝ vrbem ⁊ ſutrinorū occupauit. ⁊circa idem tempus qͥntus cincinatus infra viginti dies peneſtrem ciuitatē cū octo ciuitatibꝰ in deditionem accepit.Cum autem tar §. VI.quinus ſuꝑbus expulſus fuit a regno vrbis vt teſꝫtur Titus liuius li. ij. contulit ſe ad porſemiaꝫlagem cluſine ciuitatis famoſiſſimū virū ⁊ potentem: auxilium ab eo expoſcēs. Qui porſemia cuꝫvalido exercitu ſuo ⁊ tuſchorū ad vrbem veniēs

diutina ⁊ grauiſſima obſidione afflixit romanoTūc Mutius ſceuola licentiā a ſenatu petijt. vtcaſtra porſemie adire valeret. Qua obtenta vſqꝫad ſedem regiam porſemie ꝑuenit: vbi ſcribā aſſidentem occidit. Comp̄henſus aūt ⁊ ad regis tribunal ductus. faſſus eſt ciuē ſe eſſe romanū ⁊ cauſa inter ficiendi regeꝫ veniſſe: ⁊ ꝓ equali haberetoccidere ⁊ occidi. dicens ꝙ pati ⁊ facere om̄ia romanū eſſet. Cuꝫ aūt rex iuberet eū ī ignibus torq̄ri vt ab eo plus negocij extorq̄retur. mutius extēdens ſponte manū in ignem eam ibi immobilitertenuit donec ip̄e rex ꝑcuſſus horrore iuberet eumab igne amoueri dicēs ſibi. Abi magis in teipſuꝫqͣꝫ in me hoſtilia auſus. Tūc Mutiꝰ quaſi volēsſibi meritū reprēdere dixit ſibi. qd̓ minis extorq̄re nō potuiſti: nunc a me ſponte accipe. Scito inquit ꝙ trecenti cōiurati ſumus principes iuuentutis romane. vt te hoc mō inuaderemus. mea ſorsprima fuit: ceteꝝ eodē modo vnuſquiſqꝫ ꝓ ſuo tēpore cum oportunitas fuerit cōſimile attentabit.Quod audiens rex ⁊ conſiderās ꝑiculi magnitudinem. ſi trecenti qͥ quaſi tanqͣꝫ nihilū vitam haberent. vite ſue inſidiarētur aſſidue: legatos mittit qui romanis vltro conditiones pacis ferant. ⁊firmata pace ab obſidione recedit. Auguſtinꝰ tamen in. iiij. de ciui. dei. ca. ij. ⁊ lib. v. ca. xxviij. dicit cū valerio maximo. ꝙ Mutius manū miſit inignē: eo ꝙ aliū qͣꝫ eū queꝫ intendebat ꝑcuſſerit. qꝛintendebat regem porſemie ꝑcutere ⁊ aliū ꝑcuſſerat. ⁊ ideo indignatus manui ſue de errore: miſiteam in ignē. Hic porſemia ẜm oroſiū fuit rex etrurie .i. tuſcie. vn̄ etruſci dicti ſunt tuſci. obſedit romam tribus annis ⁊ multuꝫ adiutus a vicinis vtreſumeret regnū ſed non valuit.Mortuo tarqui. §. VII.no ſuꝑbo rege vltimo romanoruꝫ anno. xv. a ſuaexpulſione a regno ſequenti anno .ſ. xvi. ẜm Titum liuiū libro. ij. ceperūt moleſtari plebei a maioribus. in principio em̄ qͥ eligebant̉ ad belluꝫ militabant proprijs ſtipendijs. Cū autē ſtarent bellamulta immo vix vnqͣꝫ ceſſabant a bellis ⁊ peſtilētijs: cōgebātur pecuniā mutuari a potētibus. itavt poſtea nō poſſent ſatiſfacere nec quo ad principale nec quo ad vſuras q̄ pro mutuo petebantn.vincebantur igitur ⁊ incarcerabant̉ ⁊ peſſime tractabantur. propter que orta eſt ſeditio inter pr̄es⁊ plebeios conq̄rente plebe de tamdura oppreſſion a maioribus. ⁊ receſſit plebs ab vrbe. ad triamiliaria. ⁊ occupauit montem ſanctum quem quidam dicūt montem auentinū intra vrbem. tandēpacificata ē plebs ſub hac cōditione ꝙ de ſuis haberent aliquos magiſtratus qͥ tuerētur plebeioscontra oppreſſionem maiorum ⁊ iniurias. qͥ magiſtratus dicti ſunt tribuni plebis. ¶ Poſt hancdiſſenſſionem inde ad quadraginta annos .i. ānotricenteſimo ab vrbe condita. facta ē alia diſſenſiointer conſules ⁊ tribunos plebis. Negabant em̄cōſules poteſtatē cōdendi leges eſſe penes tribunos ⁊ plebem. Tm̄ em̄ penes ſe eſſe dicebant. ⁊ ꝑcōſequens leges q̄ a tribunis late erant cū plebe:

K 2