Titulusquartus

nam deo ad thorū debeor? Cui ille ammoni deolibie. gͦ parate ad huiꝰ nuptias vt reginam decetUidebis aūt ⁊ ſomniuꝫ ⁊ in ſomnio nuptias tibicū deo futuras. Abreuiando aūt hiſtoriā. Magicis artibꝰ nectabanꝰ iſte maleficus fecit illaꝫ ſomniare ꝙ miſcebat̉ deo ammoni et ꝙ de illo gͣuidafiebat. Qd̓ cum nectabano ipſa retuliſſet dixit cito hoc implendū vn̄ ⁊ pararet ſibi lectū iuxta ſuūvt cū hoc ꝯtingeret ſi aliquid expediret: poſſꝫ eāiuuare. Expreſſitqꝫ ſibi venturū ad eam ammonem in ſpecie draconis cum capite arietis ⁊ cornibus. in amictu candido: vn̄ tunc ſe pararet ad copulam eius. Fecit gͦ ille maleficus p̄ſtigijs magicis de nocte in thalamo ei apparere ammonem intali forma p̄ſcripta. ad quam ſolam inſpiciens inlecto nectabanꝰ qui iuxta erat eam cognouit exqua tūc ꝯceptus eſt alexander. Effecit qͦꝫ per ſuas incantatōnes nectabanꝰ vt ⁊ philippus qͥ tūcerat in bello hoc ſomniaret .ſ. vxorem ſuā olimpadem deo ammoni miſceri. Cunqꝫ reuerſus reginam grauidā audiſſet: cepit primo hoc quaſi credere. exinde fortiter dubitare ne nō deo ſꝫ alij homini iuncta fuiſſet: ⁊ dure illam increpare. quodſentiens nectabanꝰ arte dyabolica egit vt in ſolēni ꝯniuio vbi aderant philippus et olimpias: appareret draco in forma illa apparens cū terribili ſbilorum acumine ita vt fundamenta domꝰ quatviderent̉. Intranteqꝫ locum ꝯuiuij omnibus timore ꝯcuſſis extenditqꝫ olimpias manus vt edocta fuerat ad draconē qui manſueſcens caput inſinum eius reclinauit eiqꝫ oſculum dedit. ⁊ in heſperam redactus in aquilā ꝯuerſus ē medio auclauit. Tunc philippus ex hoc ludificatꝰ aſſeruit hͦſic eſſe .ſ. ex deo eam ꝯcepiſſe ſed ignorare ex quoan ex ioue ꝓpter aquilam: an ex ammone ꝓpteformā draconis: quia in illa forma ille venerabat̉Cui illa rn̄dit. Ex deo āmone. ¶ Demū parturiente olimpiade aſſiſtebat nectabanus aſtroꝝ cuiſus ⁊ motus ꝓſpectans. Tandē mulier vehemētius ingemiſcens exigit partum. Qui vbi ad humū lapſus eſt: motus ꝓtinus inſequit̉ terre. ⁊ tonitruū crepor: ventorūqꝫ conflictus ⁊ fulgurumchoruſcatio. Et vt refert Iuſtinus lib̓. xij. Ea diequa natus eſt alexander. due aquile totā die ꝑpete ſupra culmen domus eius ſederūt. Omen duplicis imperij europe ⁊ aſie p̄ferentes. Narū appellauit philippus alexandrū in memoriā filij ſuiqui ex prioribꝰ nuptijs occubuerat. Et vt ſcribitUin. li. v. capi. v. Erat alexander forma ⁊ vultupulcerrimus ſub criſpa paululū ⁊ flaueſcente ceſarie comeleonine: egregij decoris. oculis alteroad modū nigro: leuo ꝟo glauco atqꝫ diſſimili. nutrix ꝟo eius alacronis nūcupabat̉. Pedagoguseius leonides literature polinichus magiſter muſice: alcippus geometrice. Oratorie anaximenesph̓ie. Areſtotiles ille mileſius vt in hiſtoriā legit̉Refert tn̄ Hiero. ꝙ areſtotiles librarioꝝ vtilitatemonſtrauerit alexandro initia literaꝝ. Ideꝫ hieroni. ait ad letam. Greca narrat hiſtoria Alexandrum potentiſſimū regem ⁊ moribus ⁊ inceſſu lęonidis pedagogi ſui nō potuiſſe carere vicijs: qͥ-

bus adhuc paruulꝰ infectus fuerat. Et vt narraSeneca huncip̄m leonidem poſtea leonibꝰ alēxāder obiecit deuorandū. ¶ Factus autem alexander vt legitur in hiſtoria eius annoruꝫ. xij. pr̄i comes fiebat: ⁊ vſum armoꝝ ſemꝑ indui meditabatur: ⁊ cum exercitibus videri gaudebat. et equisinſiliens cūcta vt prudentiſſimus miles agebat.Dum ergo philippus ad quandā illirici ciuitateꝫꝓximam ꝓficiſceret̉ non ſimili affectu quo ſolitfuerat olimpiadem diligens ꝓtinus olimpias noctabanum repetit eumqꝫ conſulit ſuꝑ clādeſtinophilippi conſilio. Qui dum aſſidenti ſibi alexandro ex arte illa aſtricta loqueret̉: petijt alexandervt artem illam eum doceret: quod ⁊ fecit. Cunqꝫiam in illa arte profeciſſet Alexander non modicum: nocte quadā ad preſcitum foſſe preceps veniens vbi nectabanus eum docere conſueuerat.Alexander nectabanū improuiſo precipitat. Cūqꝫ ille letali ictu ceruicis afflictus ꝯquereret̉. curhoc feciſſet ei. Reſpondit alexander. ꝯquerenduꝫtibi de arte illa erat quaꝫ noueras. quippe neſciꝰ q̄te impenderēt humi nūc reſupinꝰ iacēs: rimariceliſt̓. Ad hͨ magus nll̓a mortaliū ꝯtra fatū fugaē. Olim ꝑ hāc ſcīam noui me a filio int̓fectum iriTūc alexāder. Nuꝫ ego filiꝰ tuꝰ ſum. Tūc ille oīaꝯfeſſus ē ⁊ egypti fugā: ⁊ qͣ arte olīpiade potitusſit. et his dictꝭ aīam emiſit. Tūc alexāder impoīeū ī humerꝭ ⁊ regiā reuectat. eiqꝫ ſepulcruꝫ erigioperoſiſſimū atqꝫ mr̄i oīa indicauit. Tūc llla admirata ē ſe tot ānis a mago illuſaꝫ rem ꝓbri feciſſe. hec ibi. Hinc ſcīaꝫ ſumas qꝛ curioſe ꝑſone ſepeturpiter decipiunt̉ vt meret̉ curioſitas eoꝝ. ⁊ illuſores demū a dyabolo illudunt̉.Eodē tempore vt §. Ihr̄ ex hiſtoria alexādri philippꝰ rex macedonū dephos miſit ſuꝑ regni ſui ſollicitꝰ ſucceſſore. Rn̄ſūqꝫ accepit ī hūc modū. O philippe. Is demū tuoom̄iqꝫ orbe potiet̉ imꝑio: qͥcūqꝫ bucefalā equuminſiliēs mediū pelle tranſierit. Erat aūt bucefalaequus forma ſpectabilis. ex regij genere armentiformatis pedibꝰ ad pegaſi fabulam: ⁊ ſi qui fuiſſelaomedonti eiuſmodi p̄dicant̉. homīes auteꝫ comedebat vt belua ⁊ in eiuſmodi pabulum ſeuiebat. hunc aſſeruari philippus iuſſerat ſb̓ clauſtiꝭp̄ferratis. Agebat aūt tunc tꝑis alexander annūetatis. xiiij. Qui dū quadā die locū vbi bucefalaclauſus erat trāſiret: ꝯuerſus ad ſocios ait. Nunqͥd hynnitꝰ aures meas an ꝟo rugitꝰ leonis allqͥsoffendit. Ad quē ptolomeus qui poſtea Sotherdictꝰ eſt. Quinīmo h̓ ē ille bucefala quē pr̄ tuusob ſeuitudinē dentiū claudi iuſſit hactenꝰ. Alexāder aūt cuſtodibꝰ euocatꝭ clauſtriſqꝫ remotꝭ equūeducit eiuſqꝫ leua cum iubā apprehendiſſet tergūquadrupedis inſultat. effrenēqꝫ hac atꝫ illac circumducit. Quod cum admirationi viſentibꝰ foret. cucurrit quidam ⁊ rem periculi philippo nunciauit. Sꝫ ille ad memoriā reducens oraculū. cucurrit ad pueꝝ. eūqꝫ ſalutauit vt totiꝰ orbis dn̄mAlexāder aūt ānū agēs. xv. petijt vt ſibi ꝑſasadire lice̓t gr̄a qͣdrigꝭ certādi. Philippꝰ qͦꝫ equos