¶ Capitulū IFo.LI

ducit vt plene aſſentiā: platonē libroꝝ illoꝝ exꝑtem nō fuiſſe. ꝙ plato illa verba dn̄i ad moyſen.Ego ſum qͥ ſum vehemēter tenuit: ⁊ diligētiſſimeꝯmēdauit. Illa aūt tripartitio platōnis q̇ ph̓iamin naͣlem. moralē ⁊ rōnalem diuidit: nō eſt cōtraria illi diſtinctōni qͣ dicit̉. om̄e ſtudiū ſapīe ī actōne ⁊ ꝯtemplatōne verſari. Idem Augꝰ. vbi ſupͣSi homo ita creatus eſt vt per id in eo qd̓ p̄cellitattingat ad illud qd̓ cuncta precellit. id eſt vnumverum optimū deum. ſine quo nulla naͣ ſubſiſtitnll̓a doctrina inſtruit: nullꝰ vſus expedit vt dicitplato. Ipſe querat̉ vbi nobis ſecura ſunt omniIpſe cernat̉. vbi nobis certa ſunt om̄ia. Ipſe diligatur vbi nobis recta ſunt omnia. Si gͦ plato dehuius imitatorem cognitorem amatorem dixit eſſe ſapientem cuiꝰ ꝑticipatōne fit beatus: qͥd opudiſcutere ceteros. nulli nobis qͣꝫ iſti ꝓpius acceſerunt. Idem in libro. ix. deum omniū ſummumcreatorem quē nos verū deū dicimꝰ. ſic a Platone p̄dicari apuleyus aſſeuerat. ꝙ ipſe ſit ſolꝰ qͥ nōpoſſit penuria ſermonis humani quauis oratonevel modico ꝯprehendi. Uix aūt ſapientibꝰ intuscū ſe vigore animi quantū licuerit a corpore r̄mouerint intellectum huius: ⁊ id quoqꝫ interduꝫ velut in altiſſimis tenebris rapidiſſimo choruſcamne lumen candidum intermicare. ¶ De eo Helinandus. Fuit ꝯſuetudo platonis libros ſuos intitulare nominibꝰ magiſtroꝝ ſuoꝝ. vel eoruꝫ quimagiſtros ſuos docuerant: vt maiorem ex eorunominibus auctoritatem verbis et rōnibus ſuisacquireret. Hinc ſunt libri eius appellati. Thymeus. phedron. gorgias. pittagoras. Quorum primum ⁊ vltimuꝫ tranſtulit cycero. In phedronisdyalogo poſt diſputationē de immortalitate anime. diſtinguit loca que hanc vitaꝫ relinquentibꝰea lege debent̉: quam ſibi quiſqꝫ viuendo ſanxerunt. Similiter in gorgia poſt ꝑactam diſputatenem dixerit de habitu poſt corpus animatuꝫ. hecduo ſeruauit in libris de republica: prius eniꝫ dedit principatū iuſticie: poſtea diſſeruit quo aīm.poſt corpus euadat vel vnde in corpus adueīat.Macrobius libro primo de ſomno ſcipionis. plato in phedrone diffinit homini nō eſſe ſua ſpontmorienduꝫ. Sed in eodem iterum dyalogo dicitmortem philoloſophantibꝰ appetendam et ipſamphiloſophiā meditationē eſſe moriendi. Hec ſibiꝯtraria eſſe videntur: ſed non eſt ita. Nam platoduas hominis mortes nouit quaꝝ vnam naturaalteram virtutes preſtant. homo eniꝫ morit̉ cumanima corpus relinquit ſolutū lege nature. Mori etiam dicit̉ cū anima adhuc in corꝑe conſtitutacorꝑis illecebras ph̓ia dicente ꝯtemnit ⁊ cupiditatū dulces inſidias reliquaſqꝫ om̄s exurit paſſiones. Et hāc mortē dicit plato ſapientibꝰ appetendam: illā ꝟo quaꝫ om̄ibꝰ natura inſtituit cogi velinferri vel accerſiri vetat. Idem in. ij. lib̓. In phedrone platonis queꝫ trāſtulit cytero validiſſimisargumētis aīe īmortalitas aſſerit̉. Et poſt om̄esratōcinatōnes in vnius ſyllogiſſimi compendioita redigi. Anima ex ſe mouetur quod ex ſe mouetur principium motus ē. quod autem principi

um motus eſt natū nō eſt: ⁊ quod natuꝫ nō ē immortale eſt: aīa igit̉ immortalis eſt. Legit̉ ꝙ theobrotus cū legiſſet librū platōnis de īmortalitateaīe ē muro ſe p̄cipitē dedit p̄ deſiderio vite melioris. Et licet fatue ⁊ dānabiliter egerit: hoc tn̄ īducitur vt ſciat̉ immortalitas aīe. Hec qͦꝫ ſunt ꝟbaplatōnis in phedrone. Donec habemꝰ corpꝰ permixtuſqꝫ ſit tali malo noſter animꝰ. nunqͣꝫ nos idqd̓ iam olim ꝯcupiſcimus: ſatis ꝯſecuturi ſumusideſt veri ſcīam. Infinitas em̄ occupatiōes affertcorpus quibus ꝯterimur ob victum quotidianū.Morbis etiā ⁊ cupiditatibꝰ ⁊ timoribꝰ ⁊ innumerabilibus variaꝝ rerum appetitionūqꝫ viſionibuſcorpus onerat̉. vt p̄ illo ne ſapere quidē in vlla repoſſimus: defunctoꝝ autem animus liber eſt ⁊ acorpore ſolutus. Eo igitur tempore quo viuimꝰ:ita demum appropinquabimus. appropinquabimurqꝫ ſcientie ſi nihil aūt qͣꝫ minimū corpore vtamur. nec in ſocietatem eiꝰ niſi inqͣꝫtum neceſſe eſtanimū demittamus. Ita em̄ minime replebimurturbulenta vicioſaqꝫ natura corꝑis ſed puri a cōtagione eius incorrupti ſinceri diſgredientes adomia incorrupta ſinceraqꝫ veniemus. ¶ Multalegunt̉ inquit Uiu. in ſpecu. hiſto. li. iiij. capitl̓olxxix. egregie dicta a platōne. vt illd̓ quod referiBoetius dixiſſe. beatas fore reſpublicas. ſi aut ſapientes eas regerent: aut earum rectores ſapientie ſtuderent. Et illud quod tullius aſſerit euꝫ dixiſſe. eſcam malorum eſſe voluptatem ꝙ ſcilicꝫ eacapiuntur homines ſicut hamo piſces. Ideꝫ plato dixiſſe fertur. Si ſapientie forma oculis videripoſſet. maxime ad amorem ſui omnes excitaret.Non poteſt comprehendi forma iuſticie. niſi prius diſcutiat̉ forma iniuſticie. Anima eſt eſſentiaſe mouens. Non ſolum ſcientia que remota eſt aiuſticia: calliditas potiuſqͣꝫ ſapientiā appellandaeſt. Uerūetiam animus paratus ad periculum ſiſua cupiditate nō omniū vtilitate impellit̉ audacie nomen habet potiuſqͣꝫ fortitudinis. illa ē iuſticia veriſſima q̄ erga inferiores ſeruat̉. Triūphusē innocētie nō peccare vbi poſſe lꝫ. In queꝫ pluspotes peccare deſine. Mors philoſophātibꝰ appetēda ē. Ip̄aqꝫ ph̓ia ē meditato moriēdi. Potiſſimū ph̓ie robur patīa ē. Hic plato vt refert helinandꝰ cū vidiſſet dioniſiū tyranū ſicilie corꝑis ſuicircūſeptū cuſtodibꝰ. Qd̓ tantū malū inqͥt feciſtivt neceſſe hr̄es a tammultis cuſtodiri. Hic duosmūdos eē aſſeruit ait Uin. vnū intelligibilē qͦ veritas ip̄a habitaret. iſtū aūt ſenſibilē quē manifeſtū eſt nos viſu tactuqꝫ ſentire. Itaqꝫ illū verumiſtū veriſimilē ad imaginē eiꝰ factū. ⁊ ideo de illoea que ſe cognoſceret anima velut expoliri ac ratiocinari veritatē. De hoc autem in ſtultoꝝ animis nō ſcīam ſꝫ opinionē poſſe generari ¶ Et vtdicit idem Uin. vbi sͣ. Errauit plato ī his qꝛ dicebat ydeas eē in mente dīna eoꝝ q̄ fiunt exemplareternum. Qd̓ verum eſt: ſꝫ ipſas ydeas putauitaliud eſſe qͣꝫ mentem diuinā. ⁊ hoc eſt falſum. cuꝫidem realiter ſint. Item errauit valde qꝛ deū poſuit in diuiſione exn̄tium. cū aliter dicat̉ eſſe creator aliter creatura. hͦ em̄ nomē ens nō vniuoce p̄-

G 5