Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Secundus

terit omiſiſſe: nolumus ꝙ iuſticie veſtre debeat preiudiciū generare.Idem vigorien̄. epiſcopo.reꝰ pꝰ citatiōeꝫ vl̓ noticiā lr̄aꝝ iuit ad curiā Slegatꝰ ī cā ꝓcedet al̓s nō. h. d. cū. c. ſuggeſtū. jͣ. e.Eminimus: ⁊ infra. Ceteꝝ cuꝫaliquā cauſaꝫ cōtingit tibi apre. cōmitti: ⁊ aduerſa pars poſt citationēª iter arripuerit ad ſedē ap. veniendi non minus poteris in negocioſcd̓m iuris forma procedere: ꝙ ſi ante citationēᵇ iter arripuerit: nō eſt aliquatenus procedendum. Idem. Nō obſtāte appellatiōe ex falſa cā interpoſitapoteſt iudex ad vlteriora procedere.per eo qd̓ ſollicitudo tua q̄ſiuit: prudentie tue duximꝰ reſpondēdum: ꝙ ſi de aliqua exceptione queſtio oriatur: ⁊ exinde appellationēᶜ fieri contingat: eidē exceptioni erit merito ſuꝑſedendū: ⁊ ſi principalisᵈ cauſa ſine illaᵉ terminariᶠ nonpoterit: ei nihilominꝰ ſuꝑſedeat̉. Siaūt aduerſa ꝑs de falſi ſuggeſtioneᵍin ap. prorupit: nō eſt ſentētia ſuper Idem.hoc differenda. Etiā pro minoribus ſeu leuioribus cauſis apvellari poteſt.Eappellatiōibus ꝓ cauſis minimisꝰ interpoſitis volumuste tenere: ꝙ eis pro quacunqꝫ leui cāfiant: non minus eſt ꝙͣ ſi pro maioribus fierent deferenduꝫ. Idem. Secūdū canones appellat̉ etiā an̄ ſnīam. ẜmleges nō niſi in quibuſdā caſibus. Et appellatio⁊ recuſatio equiparātur in hoc qꝛ ſicut in appellatiōe reqͥrit̉ cā rōnabilis ita⁊ in recuſatiōe. Et tēpus aſſignatū iudici ad cāꝫ decidēdā incipit cuirere a tēpore preſentationis reſcripti.Nꝑ eo: ⁊ īfra. Sacri canonesāte ⁊ poſt litis cōteſtatōemⁱ: ⁊

in ꝓlatiōe ſentētie: ⁊ poſt ſingulis facultatē tribuūt appellādi. leges aūtſeculares ap. niſi in caſibꝰᵏ āte ſnīamnō admittūt. In cauſis quoqꝫ eccleſiaſticis vbi ap. remediuꝫ tollit̉: ſicutap. ita recuſationi nō eſt aliquatenꝰdeferendū. Si aūt īfra certū tp̄s lisdecidēda cōmittit̉: ex tūc terminꝰ incipit currere cū iudices contigerit lit Lonueutꝰ ſubimnuria dlena pō. ſſꝰ demeteras recepiſſeᵐ.uꝑ adulterioappellare pōt niſi ſit notorius. h. d. cu. c. ſequēti.Eruenit ad nos: ꝙ cū clerici ſecōquerant̉ ab aliquibꝰ ſe vulneratos vl̓ alias eſſe leſos qͥ impetūtur apo. ſe. appellāt: ⁊ infra. F. t. mandamus quatenꝰ ſi eorū exceſſus publicus nō ſit ⁊ notoriꝰ eos eccl̓ia. cencōpellasⁿ: vt īfra cōueniens tp̄s ap.interpoſitā ꝓſequātur. Si vero publicus eſt ⁊ notoriꝰº: ap. obtentu nōp̄termittas quin eos excōicatos denuncies: ipſoſqꝫ facias ſicut excōicatos cautiꝰ euitari: donecᵖ paſſis iniuriā ſatiſfaciāt: ⁊ cū litteris tuis ap. ſe.conſpectui repreſentent.Idem archiepiſcopo tole: Sūmatū ē ſupra capitulo proximo.Onſuluit. f. t. ⁊ infra. Con. t. du ximus reſpondendū: ꝙ ſi aliqͥquos manifeſtū ſit ⁊ notoriū vxoreꝫalteriꝰ detinere aūt inieciſſe manꝰ violentas in clericū appellauerint: eorūappellationi nō eſt aliquatenꝰ deferendū. Sed cū multa dicātur notoriaʸ que non ſunt: ꝓuidere de bes neqd̓ dubium eſt pro notorio videarishabere. Illos autē qui appellant a

impediti iuſta de cā. vel ꝑ iudicē ſtetit: vnde nō imputat̉. ij. q. vi. āterioꝝ. §. ad hoc. ⁊. §. biduū. ⁊. §. ſi forte. ⁊. jͣ. e. exīſinuatiōe. Idē eēt etilegerūt ꝑteſ. C. d̓ tēp. ap. aut̓. ſi tn̄. ⁊ ī hisam ſi ncaſibusleſus ip̄o iure: nec currit tp̄s: nec indigereſtitucuiꝰ priuati circūuētus appellat. ⁊ appellationē nicutꝰ: tūc currūt tēpora appellatōis:ſꝫ hꝫ recurſuꝫ ꝯͣ dolū ad intereſſe. ff. d̓dolo. arbitrio. §. dolo cuiꝰ. ꝙ ſi ſoluendo nō fuit: reſtituitur appellās ad ꝓſecutōeꝫ ſue appellatōis. ff. de eo perquē factū erit. l. exhͦ edicto. ff. de dolo⁊ elegāter. §. ſi dolo. Dicūt tn̄ qͥdamꝙ iſti auditi fuerūtbn̄ficio reſtitutōisqꝛ illud biēniū cuilibet currit: etiā impedito agere: ſi nōpoterit hr̄e copiaꝫiudicis. vl̓ qꝛ noluit procedere. vl̓ qn̄ potuit face̓ ꝙ cōpelleret̉ iudex. C. jtēp. ap. l. vl. §. vl. ſꝫhoc ex lr̄a nō colligit̉. vt hic. ⁊ hic nōſtetit ꝑ negligētiaꝫiudicis: ſꝫ ex ꝓpriaīpotētia. vn̄ nō hēthic locuꝫ lex illa. C.d̓ tēp. ap. l. vl. ⁊ itanota h̓ illud generale: ꝙ ſi ꝑ me nonſtat: mihi non īputat̉: ⁊ iſto iure iſtiſeruantur illeſi. Acitationē. velEmīmus. petiā poſt ſciētiā an̄citatōem. jͣ. eo. ſugbij ciutecitationevel āte ſciētiaꝫ lr̄arū impetratarū cōtra eū. jͣ. e. ſuggeſtū. ⁊. c. ad hͦ. Sꝫ hodie iſta nō habēt locū: qꝛ non ꝓdeſt allegare ꝙ p̄miſerit nūciū: aut ēt ſi dixerit ſe ſuꝑ hͦ lr̄as hr̄e q̄ noſint iudici pn̄tate. jͣ. e. vt debitꝰ. ⁊. ij. q. vi. §. eius qͥ. Sꝫ quid ſi nō miſit nūciū: ſꝫ in ꝓpria ꝑſona iuit: nunqͥd ꝓcedet̉ ꝯͣ eū ſi ꝯueniat̉ corāordīario vel delegato ſuꝑ eo ꝓ quo iuit. Credo ꝙ ſi non ſit qͥ defendat eū cū debuerit dimiſiſſe ꝓcuratorē: ꝓcedet̉ ꝯͣ eum nō obſtāte ꝙiuerit ꝓpter hͦ: qꝛ ⁊ ſi iā cū lr̄is reuerſus eēt nō ꝓdeſſet tanꝙͣ ab aduerſario iā p̄uētus. jͣ. eo. vt debitus. ⁊ sͣ. de fo. cōpe. c. pe. arg. ꝯͣ. jͣ. eo.dilecti. i. ⁊. c. vt noſtrū. qꝛ plus ē facto appellare ꝙͣ ꝟbo. vt ibi. ſꝫ ibiāte iter arreptū litigabāt. vn̄ iter ibi qͣſi hētur ꝓ appellatiōe. ſed hiciuit ad curiā nulla cā mota vl̓ cōmīata ꝓ lr̄is īpetrādis. vn̄ ſi aduerſariꝰ eū p̄uenerit: ſibi imputet qͥ debuit eſſe diligēs ⁊ ipſum p̄ueniſſe. T. dixit ꝙ nō dꝫ ꝓcedi ꝯͣ ip̄m: niſi iuerit fraude vl̓ dolo. tūc .n. ꝓUper eo. appellatōem fieri. pter dolū ſuū nō expectabit̉.hͦ pōt hr̄e locū tā an̄ lit. ꝯte. ꝙͣ poſtea: vt ſi ante lit. cōte. obijciat̉aliqͣ exceptio rōnabilis q̄ ſi eſſꝫ ꝓbata deberet legitīa reputari ⁊c. ⁊iudex eā admittere nolit: ſi ꝓpter hͦ appellet̉: iudex vl̓ nō dꝫ ꝓcederevl̓ remouere grauamē. jͣ. e. vt debitꝰ. ⁊. c. cū ceſſante. al̓s reuocabiturtotū qd̓ fecerit. de hͦ habes multa exempla. jͣ. e. ex ꝑte. ſignificauit. ſignificātibus: vbi infinita exēpla inuenies ſuꝑ hͦ poſt lit. cōte. ⁊ eodēmō pone exēplū. sͣ. de or. cog. c. i. d Et principalis cā. ⁊ ita nōꝓcedet̉ ſuꝑ pͥncipali: ⁊ in p̄iudicialibꝰ exceptōibus hͦ hꝫ locū plura

De appel. recu. ⁊ rela.exēpla ponūtur. iij. q. xi. §. aliqn̄e Sine illa puta pactū de nō petendo p̄ſcriptio ⁊ cōſil̓es. f Terminari. ergo vr̄ ꝙ ſi prīcipalis cā poſſit expediri ſine illa: ꝙ nō obſtate illa appellatiōe ꝓcedere poſſit in principali. ⁊ ita vr̄ ꝙ teneor litigare ſub illo qͥ etiā me grauauit: a quo appellauiiuſta de cā: ꝯͣ illud. jͣ. e. ad hͦ. ⁊. jͣ. e. ꝓpoſuit. ſatis crederē ꝙ vacat h̓ ar. a ꝯͣrioſenſu. qꝛ cū iam certa rōeme grauauit: qūo poteritꝓcedere poſtea me inuito. non videtur. iij. q. v. qꝛſuſpecti.g De falſi ſuggeſtōne. hͦītelligūt qͥdā cū ꝓbare nolebat. ſed allegabat tm̄. ⁊iō non valet appellatio.Uel dicas ꝙ h̓ exceptiode falſi etiā ſuggeſtiōe nōeſt admittēda poſt lit. cōteſt. cum ſit dilatoria. ⁊ ſicerat lis ꝯteſt. qꝛ ſola ſnīaerat ferenda. vn̄ nō dꝫ differri ſnīa ꝓpter talē appellationē interpoſitā occaſiōe exceptōis q̄ ab initiofuerat ꝓponēda. sͣ. de reiudi. īter mōaſteriū. ſi. C.de fal. l. ij. ⁊. C. de leg. ſi infraudē. vbi nō differt̉ executio ꝓpter ſuggeſtioneꝫfalſi. ber.E appellatiōibꝰ. mi Vnimis. minima cā poteſt dici duoꝝ aureoꝝ: qꝛpro eo nō dat̉ actō de dolo. vt. ff. d̓ dolo. ſi oleū. ī fi⁊. l. ſe. vl̓ ēt. x. aureoꝝ. ff. ſicui pluſꝙͣ. ꝑ. l. falci. l. iij. §.ꝙͣuis. vel. l. ſolidoꝝ. C. dedefen. ciui. l. i. Uel illa dr̄mīma: q̄ ad ſumptꝰ iudiciales nō ſuffic̄. ij. q. vi. an̄rioꝝ. §. illud ēt. ⁊ ita ꝓ qͣlilibꝫ cā appellat̉: qꝛ ita p̄tqͥs grauari in ꝑuo ſicut īmagno. ꝙͣtitas cāe nō facit qͣre ītroducta ſit appellatio. ſꝫ iniquū grauamē.sͣ. e. ad nr̄am. ⁊ jͣ. e. cū ſpāli. §. porro ſic ēt ī minimare furtuꝫ cōmittit̉. xxiij. q.vl. qꝛ nō furtuꝫ: ſꝫ furātisaffectꝰ ꝯſiderat̉: vt ibi dr̄.Uper eo. lit. ꝯteſtatōeꝫ. d̓ appellatiōe q̄ fit āte ſnīam intellige ẜm illaꝫdecre. jͣ. e. vt debitꝰ. poſt ſnīam vero indifferēter appellat̉ nulla cā exp̄ſſa. ſꝫ ſufficit dicere: ab iniqua ſnīa appello. ij. q. vi. §. forma. ij.k In caſibꝰ. vt. ij. q. vi. §. āte ſnīam. l Sicut appellatōi ſicut appellatio cāꝓbabili nō exp̄ſſa nō admittit̉. jͣ. e. vt debitꝰ. ſic nec recuſatio admittit̉ cārecuſatōis ꝓbabili nō exp̄ſſa. jͣ. e. cū ſpāli. ⁊ meliꝰ. jͣ. eo. nouit.m Recepiſſe. Die receptōis nō numerata. ff. ſi qͥs cautiōibꝰ. l. i. ff. de reqͥr.re. l. ānus. ⁊. iiij. q. v. qͥſqͥs. ſic dies in quo excōicatōis exceptio propōit̉: queinfra octo dies probari dꝫ nō ꝯputat̉ in illis octo diebꝰ. sͣ. de excep. pia cōſideratōe. q̄ eſt Inno. iiij. ⁊. c. frequēs. de reſti. ſpo. ar. ꝯͣ. ff. de ꝟb. ob. ꝯtinuꝰactꝰ. ⁊. l. i. §. qui preſens.Eruēit. compellas. alternatiue .ſ. vt vel proſequat̉ appellationē in termino cōſtituto a iudice vel eo elapſo corā eo rn̄deat. ſic. jͣ. c. proxi. ⁊. jͣ. e.ad hoc. ij. ⁊ ſic intellige. sͣ. e. cum ſit romana. ꝟ. ſi vero ante. al̓s nemo pōcompelli proſequi appellationē. vt. C. e. ti. eos in fi.o Notorius. sͣ. e. cum ſit romana. ⁊. jͣ. c. proxi. ⁊ habes ex hac decre. arg. qͥexcōicatus appellare pōt. iij. q. ix. reuera. ⁊ sͣ. de excep. cū inter.p Donec pa. In hoc caſu cum iniuria eſt manifeſta: primo debet ſatiſfacere ꝙͣ abſoluatur. jͣ. de verbo. ſigni. ex parte. i. ⁊. c. cum olim. ſi. jͣ. de ſenten. excom. parrochianos.Onſuluit. non eſt aliquatenus. ſic. sͣ. e. c. proxi. ⁊. c. cū ſit romana. in fi. Notoria. notoriū dr̄ tribus mōis. jͣ. de coha. cle. ⁊ mu. c. vl. vbi d̓ hoc