Liber

āplius ſuꝑ eodē negocio audiet̉ appellans. Si veroª a grauamine ⁊ anteᵇ litis ingreſſum fuerit appellatuꝫ:hmōi audietur appellās: quoniā ſacri canones etiā extra iudiciū paſſiꝫᵉappellare ꝑmittunt: nec ſolētᵈ huiuſmodi dici appellatiōes ſꝫ ꝓuocationes ad cām. Si aūt an̄ ſentētiamᵉ qͥsappellauerit: cogiturᶠ illiꝰ ſtare iudicio ad quē noſcit̉ appellaſſe. Preterea ſi raptor ſit vel violētus detentoraliene rei qͥ appellat: hmōi appellatio facta in iudicio apd̓ eccleſiaſticasꝑſonas ſolet audiriᵍ niſi forte manifeſtusʰ raptor vel fornicator exiſtat.Sicut ille quē abſentē ⁊ irreqͥſitumⁱapoſtolus excōicauit. ¶ Ideꝫ eideꝫ.¶ Si corā iudice a quo appellaui in vna cā poſuꝫ in alia cōueniri niſi eū recuſem vt ſuſpectuꝫ.¶ D hec ſi in vna cā qͥs appellauerit: ⁊ pendēte appel. aliquodcrimen cōmittat: vel priꝰ cōmiſiſſe dicat̉: vel modo etiā accuſetur aut conueniatur de alia re ſuꝑ qua nō ſit appellatū: ⁊ illā ꝓferri contingat ad audientiam iudicis a quo in alio negocio appellauit: euꝫ poteſt ſi voluerittanꝙͣ ſuſpectūᵏ vitare: alioqͥn debebit eius ſtare iudicio: maxime ſi ſuusordinarius iudex exiſtat. ¶ Ideꝫ.¶ Si a iudice inferiori vnus appellat ad papaalius ad inferiorē tenetur appellās ad papaꝫ coparere ad citatōem iudicis inferioris ſaltē allega

urꝰ appellatōem ſuā. alias valebit ꝓceſſus a miori niſi ſciuerit appellatōeꝫ interiectā ad papaꝫI duobus corā ſuo iudice litigantibus alter ad noſtrā alterad ſui iudicisᵐ audientiā ſuꝑ eodemnegocio appellauerit: ⁊ ille qͥ ad ſuūiudicē appellauit: ad diē ap. veniensſe ad eū appellaſſe ꝓponit: eo tacitoꝙ aduerſarius eius ad audiētiā ro.pon. appellauit: ſi legitime citatꝰ necvēit nec reſponſalē miſit: aut etiā alias parere contēnit: tenebitⁿ excōicationis ſententia in eū pro cōtumaciapromulgata: niſi iudex cognoueriteū ad audiētiam ro. pon. appellaſſe.Dēiqꝫ qd̓ queris: ſi a ciuili iudice an̄iudiciū vl̓ poſt ad nr̄am audiētiā fuitappellatū: an huiuſmodi appellatioteneat: tenet qͥdem in his qͥ ſunt noſtre temꝑaliᵖ iuriſditiōi ſubiecti: in alijs vero ⁊ ſi de cōſuetudine eccleſieteneat ſecūduꝫ iuris rigorē credimꝰqnō tenere. ¶ Idem plebano ⁊ clericis ſctī naͣzarij de albia.¶ Lapſus biēnij nō p̄iudicat appellanti. quominus ex cā legitima audiatur ſaltē per beneficiumreſtitutipnis in integrum.E ratione: ⁊ infra. Verum ſi appellationē biēnio elapſo interpoſita a ſentētia contra vos prolataproſecuti non eſtis: dūmodo ꝓſecutionē ipſius ꝑ impotētiaꝫʸ vos cōſti-

cis diſcerni: ꝙͣ aliqua locutōe exprimi. ff. de ſolu. ratū. ⁊. ff. rē ra. ha. quo enī.§. iulianus. ⁊. jͣ. de dona. apoſtolice. ⁊ ita ex cā hoc facienduꝫ eſt. sͣ. ti ꝓxi. ꝙad cōſultationē. ⁊. ff. de re iudi. l. ij. ⁊ sͣ. de dila. c. i. q̄dam tn̄ inducie ſunt ſtatute in iure q̄ diminui ſiue mutari nō poſſunt nec augeri: vt eſt tp̄s. x. dierūdatū ad appellāduꝫ. Itē etiā tp̄s. jͣ. qd̓ peti dꝫ in integ. reſt. ⁊ etiā terminari .ſ. quattuor ānoꝝ. vt. ij.q. vi anterioꝝ. ⁊. C. d̓ tēpin integ. reſti. l. vlti. de hacmateria dictū eſt. sͣ. de dila. p̄terea. Sed nunqͥd eſtiſtud ita intelligendū ſimpliciter vt iudex poſſit diminuere de āno appellatiōis: vt appellās teneat̉cām appellatōis finire infra minus tp̄s āno vl̓ biēnio. Quidā dicūt ꝙ benepōt iudex imponere hācneceſſitatē appellanti: vtipſe debeat finire cām appellatōis ꝙͣtū eſt in ſe. ſꝫſi remaneret ꝑ iudiceꝫ velaliā iuſtā cām: nō eſtei imputandū jͣ. eo. ex inſinuatiōe. ⁊. ij. q. vi. anterioꝝ. §.ad hoc. ⁊ ſic intelligūt qd̓dicit niſi iudex forte reciſius tēpus fuerit moderatus infra qd̓ finiat cāꝫ ſuam. Uerius dicas ꝙ iudex nō pōt iſtud tp̄us abbreuiare ꝙͣtuꝫ ad hoc vtappellās teneat̉ cām finire infra tp̄s ſtatutū a iudice: īmo annū integrū habebit: vel biēniuꝫ ex iuſtacā ad finienduꝫ cām: quoelapſo rata manebit ſentētia. vt hic dicit. ⁊. C. detēp. appel. l. vl ſꝫ pro tātodicit̉ iudex poſſe reciſiustēpus moderari: qꝛ iudexpoſſet cōpellere appellātem: ſiue terminū ſtatuere illi vt ſe rep̄ſentet in termino illo coram ſuperiore ad queꝫ appellauit: vl̓iter arripiat ad ꝓſequēdam appellationē corā illo ad quē appellauit. qd̓ ſinon fecerit ſi lata eſt ſnīa pōt illā mādare executōi: qꝛ ſtatī tenet ac ſi appellatū nō fuiſſꝫ. ſꝫ ſi appellauerit an̄ ſnīaꝫ poſtea tūc ꝓcedat ī cā: qꝛ terminꝰ talis tūc obtinꝫ vicē ꝑēptorij. jͣ. e ſepe. ⁊ sͣ. ti. ꝓx. cū cā. ⁊ sͣ. c. ꝓx. ⁊ ꝙͣtū ad hͦ ſolū p̄t iudex reciſiꝰ tp̄s moderari. Si ꝟo nullū terminū ſtatuit appellāti tūchꝫ annū a lege: ⁊ iudex tūc ꝑ totū annū nō pōt ꝓcedere ad exequēdam ſentētiā: vl̓ ſuꝑ pͥncipali āno elapſo pōt. ẜm ꝙ pōt cū terminꝰ ſtatuit̉. ⁊ hͦ ſatiscolligit̉. jͣ. e. rep̄henſibilis. §. i. ⁊. c. cōſuluit .i. in fi. ⁊ hͦ ſtatuit̉ ꝓpter maliciamappellātium qͥ malicioſe appellāt cā īpediēdi executōem vel ꝓceſſum iudicis. ⁊ ꝑ hoc ei cōſulit̉ cōtra quē appellat̉. a ¶ Si vero a grauamīe. cāgrauamīs ꝓbabilis allegata: q̄ſi ꝓbata eſſꝫ reputaret̉ legitima: al̓s nō auditur. jͣ e. vt debitus. b ¶ Ante litis hoc pōt intelligi cū appellat̉ ſuꝑaliqua exceptōe dilatoria corā iudice. jͣ. e. ex ꝑte. ⁊ etiā poſt. jͣ. e. ſuꝑ eo. ⁊. ij. q̄vi. nō ita ſecus ẜm leges: vt ibi. c¶ Paſſim .i. qn̄cūqꝫ etiā grauaminenō exp̄ſſo ⁊ ſunt illi canones. ij. q. vi. ad romanā. ⁊. c. ſe. ſi qͥs placuit. ⁊ sͣ. vtlit. nō cōte. accedēs .i. hodie neceſſe eſt allegare cām ꝓbabilē. q̄ ſi eſſet ⁊c. q̄cūqꝫ ſit cā. jͣ. e. vt debitꝰ. ⁊. c. cū ſpāli. §. porro. d ¶ Nec ſolēt. ꝓprie ſumpto vocabulo: qꝛ appellatio nō fit niſi a iudice. de offi. deleg. ſuꝑ queſtionū§ nos aūt. vel ꝓut dicit̉ appellatio cōtinet q̄ relam inique ſentētie. ff. de mino. p̄fec. p̄torio. Loqͥtur ergo de appellationibꝰ quas aliqui qn̄qꝫ faciuntcū dicūt. ego appello te ad curiā: vel venias ad iudicē: vt faciat mihi iuſticiam. ſed ille nō tenet̉ ire: vt ſicut denūciatio facta ip̄i dn̄o in foro nō tenet. ſꝫin re ipſa dꝫ fieri. ff. de no. ope. nū. l. de pupillo. §. ſi qͥs forte. Uel dicas ꝙ loqͥt̉ d̓ appellatōibꝰ q̄ fiūt extra iudiciū ab aduerſario ne faciat aliqͥd in p̄iudiciū appellātis ſuꝑ eo ꝓ quo appellat: ⁊ tales appellatōes qͣſi ꝓuocatōeſſunt ad cām ⁊ talibꝰ appellatōibꝰ eſt deferendū. jͣ e. bone. ⁊ tales appellatōes faciūt clerici frequēter inter ſe ⁊ in electōibus: ⁊ ꝓ alijs negocijs eccleſie. sͣ. de e. ec cōſiderauimꝰ. ⁊. c. bone. ⁊. c. auditis. ⁊. jͣ. de his q̄ fi. a ma. par-

ca. c. i. e ¶ Ante ſentētiā. poſt litis ingreſſum. vt differat a p̄cedēti ver. F ¶ Cogitur. ſed nō videt̉ ꝙ ſit cōpellēdus. C. de ap.eos in fi. vbi dicit̉ ꝙ nemo cōpellit̉ ꝓſequi appellatōeꝫ: īmo pōt penitere. ij. q. vi. §. ſi qͥs libellos. ſꝫ dꝫ cōpelli alternatiue. jͣ. e. cōſuluit .i.⁊. c. ſępe. g¶ Audiri. jͣ. e. ꝑuenit. h ¶ Manifeſtus .i. notorius. jͣ. e. ꝑuenit adnos. in notorijs eīnon admittitur appellatio. vt ibi.i ¶ Irreqͥſituꝫ arg.ꝙ in notorijs noneſt aliqͥs vocādusin ius. arg ij. q. i. d̓māifeſta. xi. q. i. ſtatuimꝰ. ar. ꝯͣ. xij. q. ij.indigne. ⁊ nemo eexcōicādus niſi legitima admonitione p̄miſſa. jͣ. de ſen.excō. ſacro. dic ꝙ n̄fuit reqͥſitus ꝑ edictū ꝑemptoriū adiudiciū: admonuittn̄ eū ad pnīam. etqꝛ crimē notoriuꝫerat nō vocauit eūqꝛ nec expediebat:ex quo nolebat ſecorrigere: vel irreqͥſitū illa vice: vel reqͥſiuit eū per apollinem diſcipulū ſuum.D hec ſuſpeIctuꝫ. jͣ e. ꝓpoſuit. Sꝫ vr̄ ꝙ nonpoſſit eū vitare tanꝙͣ ſuſpectuꝫ: qꝛ nōpōt hͦ p̄tendere qͣſihēat eū offenſum.ff. apd̓ eū a quo appel. vna. ẜm legesnon recuſant̉ iudices ita indiſtincte. tn̄ ſi aliqd̓ crimē enorme interī ⁊ manifeſte cōmittat: nō poterit ip̄m vitare. jͣ. e. ꝓpoſuit. ⁊. c. p̄terea .i. cū ſit eiꝰ ordinarius. Sed qͥd fiet de cauſis illis ſuꝑ qͥbus cōuenit̉ pēdēte appellatiōe: ep̄s tūc delegabit cām alijs: ſicut fit cū alias tanꝙͣ ſuſpectꝰ recuſat̉. xi. q. i. ꝑuenit. ⁊. jͣ. e. cū ſpāli. ⁊ sͣ. de fo. cōpe. ſi qͥs ꝯͣ clericū. ber.I duobus. ad nr̄am. qd̓ fieri pōt omiſſo quolꝫ medio. ij. q. vij.metropolitanū. ar. ſecꝰ ẜm leges. ff. de ap. imꝑatores.m ¶ Ad ſui iudicis. hoc pōt intelligi dupl̓r vt litigarēt corā archidiacono: ⁊ alter ad ſuū iudicē .ſ. ep̄m appellauit: alter ad papā vel corāep̄o ⁊ alter appellauerit ad archiep̄m qͥ ſuus iudex eſt ꝑ appellationē: ⁊ alter ad papā qͥ oīm eſt iudex ordinariꝰ. jͣ. de ſen. ex. ꝑ tuas. ⁊ sͣde of. leg. c. i. n ¶ Tenebit. ſꝫ vr̄ ꝙ nō teneat: qꝛ lata eſt poſt appellationē. vn̄ nō tenet. jͣ. de ſen. ex. ꝑ tuas. ⁊ iā nō erat ſuꝰ iudex: vnd̓nō pōt illū excōicare. ix. q. ij. c. i. Itē qꝛ vocabat̉ ad maiꝰ tribunal. ff.de re iudi. ꝯͣ pupillum. §. i. Solū. h̓ tenet ſnīa ꝓpter cōtumaciā: vt h̓dicit: qꝛ debuit ire ⁊ allegare priuilegiū ſuū. jͣ. e. cū parati. ⁊. ff. de iud.ſi qͥs aliena. ex quacūqꝫ .n. cā qͥs vocet̉ ire dꝫ ad p̄torē. ff. ſi qͥs in iusvoca. l. ij. o ¶ Niſi cognouerit. ergo ſi notū illi erat ꝙ nō eēt d̓ſua iuriſditiōe nō tenet ſnīa: ⁊ ille nō tenebat̉ venire: ex quo ſciebatiudicē hoc ſcire. arg. ff. ſi qͥs in ius voc. l. ij. qꝛ qͥ ſcit: certiorari nō debuit. ff. de act. emp. ⁊ vē. l. i. in fi. ⁊ sͣ. de elec. cū inter vniuerſas.p ¶ Noſtre temꝑali. vt. sͣ. de iureiurā. veniētes. ⁊ sͣ. de fi. inſtru. cumIo. q ¶ Credimus. Et ita pꝫ ꝙ iuriſditio temꝑalis nō ꝑtinetad eccl̓iam nec de ea dꝫ ſe intromittere in p̄iudiciuꝫ iudicis ſecl̓arissͣ. de iudi. nouit. in pͥn. ⁊. jͣ qͥ fi. ſint legiti. lator. ⁊. jͣ. de priuile. c. ij. niſicū vacat imperiū. sͣ. de foro cōpe. lꝫ. tūc enī ꝓpter defectū iudicis ſecularis bene appellabit̉ ad papā. arg xxiij. q. v. admīſtratores. ⁊ sͣX rōe. impotētiaꝫ. hec īpoten­ de foro compe. ex tenore. ber.Itia pluribꝰ mōis pōt intelligi: vt ꝑ ꝓpriaꝫ īpotentiā: qꝛ fuerūt