Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Liber

torias ante litisᶜ ingreſſum opponere debuiſſent: quibus coram delegatis eiſdē de ſubeūdoᵈ iudicium renūciaſſeᵉ vidētur: tuꝫ etiā quoniā de priuil f. ap. ſe. ⁊ proceſſuᵍ negocij coraꝫprimis iudicibus nihil in ſecūdis litteris dicebatur: qd̓ ſi fuiſſꝫ expreſſuꝫobtinere minime potuiſſent: non obſtante ſententiaʰ que pro mōaſterioſancti. a. dicebatur fuiſſe ꝓlata: quetamen nobis oſtenſa non fuit: cū ſi p̄dictis iudicibꝰ fuiſſet oſtenſa: ea poſthabitaᶠ cōtrariuꝫ ſtatuiſſent: alioqͥnᵏeā obijcientibus imputetur: cum ſubpretextu nouorūˡ inſtrumētorū litesnon debeant inſtaurari: factū priorūiudicum ratum ⁊ firmuꝫ habemus: ⁊eorū ſentētiam cōfirmātesᵐ electo avobis nos ipſi munus benedictiōisſaluo iure dioce. curauimꝰ exhibere. Idem epiſcopo decano ⁊ cācelpariſien̄. Tenet ſentētia cōtra priuilegiū oſtēſuꝫ vel nōoſtēſuꝫ ſi ab ea nō fuerit appellatū vel ſupplicatū Uborta iter melden̄. epiſcopū⁊ monaſteriuꝫ attrebatenſe ſuper ipſius monaſterij ſubiectiōe ma-

teria queſtionis: ⁊ procuratoribꝰ ꝑtium litigantibus coraꝫ nobis: quia ꝑconfeſſionemª partis aduerſe conſtitit eundem epiſcopū quaſi poſſeſſionemᵇ obedientie in eod em monaſterio habuiſſe: ipſum reſtituenduꝫ decreuimus ad eandem. Verum qꝛ priuil. Inno. pape pre .n. libertatem monaſterij plenariaꝫ exprimebat: decano ſueſſion̄. ⁊ ſuis coniudicibus dedimus in mādatis: vt epiſcopo in quaſi poſſeſſionē obediētie reſtitutoᶜ niſi contra priuilegiuꝫ rationabile aliquid obijceret ⁊ probaret ſuper ſubiectione monaſterij ſibi ſilentium imponere procurarent: ⁊ infra. Iudicibus aūt cauſam inſtructam remittentibus: qꝛ cognouimꝰ efficaciores epiſcopi rationes ſubiectionē eidem adiudicauimus memorati monaſterij:vt ibidē habeat tanꝙͣ dioce. ep̄s poteſtatem: ita tamē vt nullū ꝑ hoc ap.ſedi p̄iudiciuꝫ generetur: quominusſi voluerit ſuam iuſticiam proſequaturᵈ. Nimirumᵉ ſi prefati Inno. priuilegiū alexandroᶠ fuit in iudicio preſentatum: ⁊ ipſe tulit ſententiaꝫ ꝯtra

lebat ⁊ nō appoſuerūt eā eis imputet̉ cū lites p̄textu nouoꝝ inſtr̄orū nondebeāt inſtaurari ⁊ electo ſaluo iure dioceſani munꝰ benedictōis exhibuit.c Litis. sͣ. de exce. paſtoralis. iij. q. vi. §. exceptio. ⁊. C. de iudi. aꝑtiſſimi. ⁊. l.cum ſpālis. b. d Subeūdo iudiciū. Quicūqꝫ hꝫ plures exceptōnesdilatorias dꝫ primo opponere illā de iudice ſuſpecto. illa .n. precedit naturaliter. vt pꝫ. sͣ. de proba.quoniā ex ordine verboꝝvt ibi dictū eſt. ſi enim primo opponeret exceptōeꝫꝯtra perſonā aduerſarij:puta ꝙ ipſe ſit excōicatꝰpoſt lr̄as impetratas: qͥamodo non eſt admittēdꝰ⁊ ſententia pro ipſo ferat̉ſic approbat ꝑſonā iudicis: vnde ipſum poſtea reprobare non poſſunt. iiijq. iij. §. itē ſi qͦs teſtibus. ⁊iij. q. viij. cuius in agēdo.qͥ .n. alijs d̓fenſiōibꝰ vſuseſt: non pōt redire ad iſtāvt. ff. de iudi. ſed ⁊ ſi ſuſceperit. ⁊ p̄terea ſpāliter cauetur de hac exceptiōe:vſqꝫ ad. xx. dies ꝓponat̉iij. q. iij. §. offeratur. ⁊ ſi iudex abſens ſit quem volorecuſare illud debeo proteſtari. C. de iudi. cum ſpālis. Sed cōtra videtur ꝙ̄per hoc non conſenſerit iniudiceꝫ. licet enim quis dederit fideiuſſorē ſtandi iuri: adhuc pōt iudicē recuſare. vt. iij. q. iij. §. offerat̉.Preterea videt̉ ꝙ excōicatiōis exceptio vel de falſitate reſcripti naturalit̓p̄cedat qꝛ niſi reſcriptū teneat nō pōt iudex aliqua iuriſditiōe vti. sͣ. d̓ iudi.c. i. Itē ſi aduerſarius eſſet excōicatus nō pōt eligere arbitros pro iudicisrecuſatiōe: vel etiā alios iudices eligere. vn̄ videt̉ ꝙ primo inqͥratur de reſcripto ſiue de excōicatōe aduerſarij: āteꝙͣ ad alia ꝓcedatur. Super hͦ dicūt qͥdam ſicut. T. ꝙ ſi omiſſa exceptione de iudice ſuſpecto ꝓpoſuit: aliasſiue ſuccūbat ſiue obtineat nō pōt poſtea redire ad eam de ſuſpecto iudiceqꝛ per hͦ videt̉ tacite approbare ꝑſonaꝫ iudicis ex quo cōſentit litigare ſubip̄o. ar. ꝯͣ. sͣ. de of. dele. īſinuāte. maxime nulla ꝓteſtatōe p̄miſſa: ꝙ ꝓptereanō renūciat exceptioni de ſuſpecto iudice. Io. innuebat ſed non p̄ciſe diſtinguēdo: ſi ſuccubuit in aliqua exceptione adhuc pōt redire ad illā de ſuſpecto: qꝛ ad hoc tēdit vt declīet iudiciū: vn̄ nō plene ꝯſentit ī iudicē. ar. C. deinof. teſta. ꝯͣ maiores. ſecus eſſet ſi obtineret in aliqua exceptōe: qꝛ tunc approbauit ſnīam iudicis vn̄ illuꝫ poſtea reprobare non poterit. vt dr̄ in pͥn.notule. ⁊ hͦ ſatis equū videtur. tn̄ credo ſtāduꝫ opi. Tā. qꝛ litigādo ſub ip̄oapprobat ꝑſonā iudicis. ſemel .n. cōſentit ⁊c. ſiue ꝓ eo ſiue cōtra eū ſententiauerit. vt hic pꝫ. ber. e Renūciaſſe. ar. ꝙ tacite ſiue ipſo facto renūciat qͥs iuri ſuo. ſic. sͣ. de of. dele gratum. ⁊ c. inſinuāte. ⁊. jͣ. de his q̄ fi. a ma.par. ca. ex ore. vbi ar. plura inuenies de hoc. ber. f De priuilegijs. ꝑque ius eligendi de ſuo monaſterio ſe hr̄e dicebāt. sͣ. de conſue. cū dilectus.qd̓ nō debuit taceri. ar. sͣ. de reſcrip. cū ordinem. g Et ꝓceſſu. naꝫ deꝓceſſu negocij ⁊ de exceptōe ſi qua proponit̉ mentio fieri dꝫ. sͣ. de ꝓcurat.in noſtra. h Non obſtante ſnīa. q̄ non tenebat forte lata a iudice nōſuo vel nō ẜuato ordine iudiciario. vn̄ ſeqͥtur q̄ ſi fuiſſet oſtēſa ꝯͣriū ſtatuiſſent. Lau. i Poſt habita. ſic exponit̉ hec lr̄a ꝑ Tan. ea habita .i. eaviſa. poſt .i. poſtea ꝯtrariū ſtatuiſſent ꝙͣ ſtatuerūt: qͣſi diceret. ſi iudices illāvidiſſent ſtatuiſſent ꝯͣriū eius qd̓ fecerūt qꝛ nō cōfirmaſſent electōem. ⁊ iōdicit alioqͥn .i. ſi non fuiſſent illis oſtēſa imputēt ſibi qui debuerūt oſtēdere.Sed hec expoſitio ꝯͣdicit notule. Lau. ꝓximo poſite. vn̄ ẜꝫ notulā Lau. ſiexpone poſthabita .i. poſtpoſita. C. de ſpor. l. i. vt ſit vna dictio. ſic expōiturxxxij. q. iiij. dixit ſara ibi. cōiugalem poſthabuit thoꝝ .i. poſtpoſuit coniugalem thoꝝ ⁊ acceſſit ad ācillā. ſic. C. de exac. mili. ānone. l. ij. in fi. li. xij. quaſi diceret. ſi ſentētia fuiſſet iudicibus oſtēſa illā poſtpoſuiſſent ſiue ſpreuiſſent ⁊ſtatuiſſent cōtra ipſam ſicut ſtatuerunt. qꝛ nō tenebat.k Alioqͥn .i. ſi tenuiſſet ⁊ non eam oppoſuerunt imputet̉ eis. vel alioqͥn .i.n nō fuiſſet poſtpoſita ſiue ſpreta. qꝛ ſnīa tenebat īputatur eis: qꝛ āmodo

p̄textu nouoꝝ inferumētoꝝ .i. reꝑtoꝝ de nouo ſnīa nō retractabitur⁊ iſte eſt verior intellectus. ⁊ hͦ expoſitio ꝓbat̉. jͣ. c. ꝓxi. ꝟ. nimiruꝫ. ⁊ff. de neg. geſt. ſi aūt. §. ij. ⁊. ff. de cōpen. qd̓ in diē. §. i.m Confirmātes. ⁊l Nouoꝝ .i. de nouo reꝑt oꝝ. jͣ. c. proxi.ita tenet h̓ ſnīa cōtra res prius iudicatas: qꝛ h̓ monachi eam omiſerūt poſt ſnīaꝫ eavti nō pn̄t qꝛ p̄textu nouoꝝ inſtr̄oruꝫnō retractatur ſententia. ff. de re iudi.imperatores. ⁊. C.de tranſac. ſub pretextu. nec exceptioꝑemptoria locū bꝫpoſt ſnīam niſi appellatū ſit. C. ſen. reſcin. non poſ. l. ij. ⁊sͣ. de fi. inſtrumētorū cum iohannes.Iteꝫ iure minorisſubuenitur eccleſiein hac exceptōe. sͣ.de in integ. reſt. c. i.⁊. c. auditis. ſꝫ hocnō fuit petitū. Itēnō pōt oppōi ſententia ſi fuit oſtēſaiudicibus. ⁊ ipſi eāreprobauerunt veluti nullam. jͣ. c. proxi. ff. de cōpen. qd̓ īdiē. §. i. Itē etiā inalio caſu tenet ſnīaꝯͣ res prius iudicatas ſi qō ſit an ſitiudicatum vel nō.⁊ ſi iudex ꝓnunciat iudicatū nō eſſereſcindit̉ pͥma ſentētia. ff. q̄ ſen. ſine ap. reſcin. l.i. in prin. Itē in aliocaſu tenet ſnīa cōtra res prius iudicatas. vt in negocio publico. ff.de re iudi. imꝑatores. ⁊ in alio caſu. ff. de iureiurā. admonēdi. Itemvbi vertitur ꝑiculum aīe tenet ſeutētia cōtra primā etiā ſi oſtēdaturſnīa in iudicio. sͣ. e. c. lator. ⁊. c. cōſanguinei. Uin. Sed videt̉ ꝙ iniuria facta fuit iſtis mōachis qͥ obijciebāt ſnīam qꝛ nō fuerūt admiſſi iſti monachi appellauerūt a iudicibꝰ qͥ tulerūt ſentētiā. Sꝫ in cāappellatōis vt dictū eſt pōt opponi exceptio ꝑemptoria omiſſa inprīa cā. ergo iſti debebāt audiri in ſua exceptiōe. Io. dixit ꝙ hec decre. loquit̉ in eo cāu cū ſcit aliqͥs ſe hr̄e exceptōeꝫ rei iudicate: ⁊ ī fraude ⁊ dolo eā omittit volens fatigare aduerſariū ſuū al̓s ſi ignor abat hāc exceptōem ſibi cōpetere bn̄ pōt eā tūc opponere qn̄cūqꝫ: qꝛtūc nō retractat̉ ſcd̓a ſnīa: īmo nulla ꝓnūciat̉. Hoc qd̓ dicit Io. nōcolligit̉ aliquo modo ex iſta lr̄a vel in deciſa nec ꝓdeſt. Un̄ dicas ꝙnō audiūtur monachi. vt obijciāt ſnīam etiā ſi ꝟa fuerit qꝛ mōachiappellauerūt a iudicibꝰ āte ſnīam occaſione lr̄arum q̄ nō valebantauctoritate quaꝝ volebāt poſt litē ꝯte. iudices recuſare ẜm ꝙ ſatispꝫ ꝑ hāc decre. in pͥn. ⁊ in ꝑte deciſa colligit̉ vbi hͦ exp̄ſſe dr̄ ꝙ mōachi iſti appellauerūt qꝛ iudices nō admittebāt recuſatōes. ⁊ qꝛ dicebāt ſecūdas lr̄as valere. ⁊ ita receſſerūt cōtumaciter non expectataſnīa. ⁊ talis appellatio nulla fuit. ſed a ſnīa diffinitiua non fuit appellatū. nec etiā poterāt qꝛ cōtumax nō audit̉ appellās. ij. q. vi. §. ſiquoꝝ. ⁊ hec eſt cā quare nō admittūtur. ⁊ imputēt ſibi qui nō oppoſuerūt ſnīam corā iudicibꝰ ſi valebat. ⁊ qꝛ bn̄ficiū reſtitutōis nō petierūt qꝛ admiſſi fuiſſent. vt dictuꝫ eſt. sͣ. e. qd̓ dicit ſnīa ꝯͣ res priꝰ iudicatas nō tꝫ locū bꝫ qn̄ in iudicio allegat̉ ⁊ oſtēdit̉ ſnīa. tūc ſi iudices nolūt admittere ſnīam. dū tn̄ teneat ⁊ iudicāt ꝯtra primā ſnīamnulla eſt ip̄o iure nec eſt appellare neceſſe. ⁊ ſic loqͥt̉. ij. q. vi. §. diffinitiua. ꝟ. ite ſi ſnīa fuerit ⁊c. C. qn̄ ꝓuo. nō eſt neceſ. l. i. ⁊ ibi Io. intelligit aliter hāc decre. ⁊ illā legē. vt. sͣ. dixi. Sꝫ tu intellige hāc decre. ⁊illā legē vt diximꝰ. ⁊ ita plana lr̄a erit. ⁊ ita ītelligit vī. vt ī pͥn. iſtiꝰ notule. Et ita ſiue ſciēter ſiue ignorāter eā omiſerit nō p̄t poſtea opponi ex quo nō eſt appellatū. ⁊ tūc p̄textu nouoꝝ inſtr̄oꝝ nō īſtaurant̉lites finite. p̄terea h̓ nō fuit on̄ſa ſnīa dn̄o pape ſꝫ allegata fuitUborta. ꝑ cōfeſſiōeꝫ. nota tm̄, nec ēt on̄ſa fuit pͥmis iudicibꝰ.