Primus

De oſ. ⁊ po. iudi. dele

tiū ⁊ expenſis. Quē veroᵖ delegatus a nobis deputauerit auditoreꝫneutra partiū poterit recuſare: niſicorā eoq iuſtā recuſationis cauſamoſtēdat. Si vero duo ſunt a pͥncipedelegati: ⁊ vnꝰ cōmittit vicesᶠʳ ſuasalteri: ille nec pōtᵍ nec dꝫ ap. re. ꝓcedere nec cām alij delegareᵗ: quāuisin cōmiſſione facta duobꝰ cōtineatexp̄ſſim: vt ap. re. alter poſſit ꝓcedere ſine reliquo: ſi nōʸ poſſunt ambopariter ītereſſe: qꝛ qd̓ pōt ex ſola iuriſdictione ſibi a principe delegatanō pōt cū iuriſdictōe ſibi a cōdelegato cōmiſſa. vn̄ ſi ab eo fuerit appellatū: licꝫ aliquibꝰª viſum fuerit:ꝙ ad cōdelegatū valeat appellari.nobis tamē videt̉ ꝙ ad primūᵇ dūtaxat appellandū eſt deleganteꝫ ꝓpter rōnem ſuperiꝰᶜ aſſignatā. Eiꝰergo appellatio de quo tua fraternitas nobis ſcripſit: ſi noſtre ꝯſtitutionis occaſione ad noſtrā audientiā appellauit: ꝓ eo ꝙ delegatus anobis reẜuata ſibi diffinitiua ſnīaaudientiā cauſe cōmiſitᵉ quibuſdā

qui de partiuꝫ aſſenſu nec dati ſuntnec receptiᶠ niſi cōtra eos iuſtā recuſationis cām oſtenderit: vel paratꝰfuerit oſtendere corā iudice delegato: non debuit īpedire quo minꝰ ꝓcederent auditores: qͥ etiaꝫ ſi tanꝙͣſuſpecti fuiſſent merito recuſari deberent. delegatꝰ tn̄ a nobis nihilominꝰ potuiſſꝫ ſublato ap. diffugiocām iudicialiter expedire. Qd̓ ſi iuſtā recuſationis cām noluit admittere delegatꝰ: ſed corā ſuſpectis eūlitigare cogebat: a taliᵍ grauaminelicite potuit ad nr̄am audientiā appellare: qͥcqͥd poſt app. hmōi eſt p̄ſumptū iudicari dꝫ irritū ⁊ inane.¶ Idem epiſcopo helien̄.¶ Delegatus pape niſi malitioſe ſe exoneret ſubdelegatu cōpellit ad ſufcipiendā ſubdelegationein coactione tamē defert ſue dignitati ⁊ perſone.Qd̓ ſi papa ſcienter cōmittit appellationeꝫ interpoſitā a ſnīa iudicū datoꝝ cū clauſula appellatiodexecutōeꝫne remota ſuſpenſa eſt interim quoprimorū iuriſdictio. Et ordinrius ad mandatūdelegati exequit̉ ſnīam etiam iniuſtam.piAſtoralisʰ officij: ⁊ infra. Cōſul. tue duximꝰ rn̄dendū: ꝙ cūdelegato a principe iuriſdictio dā-

jͣ. e. c. in prin. ver. qd̓ ſi ſuper. ⁊. c. cum te cōſulentē ⁊cͣ.i ¶ Appelletur. ad papaꝫ. m ¶ Auditor. talis potius dicit̉ haberenotionē ꝙͣ turiſdictionē ff. de re iudi. pretor ait. in prin. ⁊ dic notionēgnitionē ⁊ iuriſdictionē. ff. de ver. ſig. notionem.n ¶ Merito. ſupple vel recuſetur ꝓ eo ꝙ merito ⁊cͣ.o ¶ Cōſultationeꝫ.p̄miſſam .ſ. alexandri q̄ ponit̉ in pͥn.ver. qd̓ ſi ſuꝑ cā. ⁊hec interp̄tatur inquo caſu illa intelatur.p ¶ Quē vero. ſupple vel recuſari niſi merito ⁊cͣ.q ¶ Corā eo .i. corādelegato a papa.⁊ ideo in iſto caſucā ſuſpitōnis nonꝓbat̉ coram arbitris cū alias generale ſit ꝙ cā ſuſpitiōis ꝓbari debetcorā arbitris. jͣ. deap. ſcd̓o requiris.⁊. c. cū ſpāli. idemcredo ſi ordinariꝰdelegat cām.r ¶ Uices ſuas. ſimpliciter cōmittēsvices ſuas: totumcōmiſiſſe videt̉. jͣ.de iurepa. ex lr̄is.⁊. jͣ. d̓ dona. paſtoralis. ⁊ ar. op. ff. d̓tute. l. iij. in fi. ⁊. C.de execu. tuto. l ij.⁊ op. ar. jͣ. e. venerabilis. vbi eſt hͦ exp̄ſſum. qꝛ functꝰ eſt officio ſuo vies ſuas cōmittēdo: vt ibi dicit.¶ Nec p̄t. ap. re. pcedere. hodie nō hꝫ locū hͦ qd̓ dicit: nō pōt ap. remota ꝓcedere. qꝛ ipſo iure appellatio remota eſt. jͣ. de ap. vt debitꝰ.⁊ ita ꝓpter hoc nō viciat̉ iuriſdictio iſtius qui recipit cōmiſſioneꝫ acōſocio. qꝛ ⁊ ſi vulnerat̉ ſua iuriſdictio ꝑ alteriꝰ cōmiſſionē releuaturipſo iure vt ab illo nō appellet̉ niſi grauet̉ ꝑ illā decre. vt debitus.¶ Delegare. hͦ em̄ n̄ pōt cū ſit delegatꝰ ab alio ꝙͣ a principe. jͣ. de ap.cū cām que. ff. de offi. ꝓcon. legatꝰ. ⁊. C. de iudi. a iudice. niſi vbi delegatus eſt ad vniuerſitatē cauſaꝝ. ff. de iudi. cū p̄tor. §. i. ff. qͥs ⁊ a quoappel. l. i. §. i. ar. ꝯͣ. jͣ. de re iudi. cū bertoldꝰ. ſꝫ illa nō tenet in hoc ꝑ decre. p̄dictā. jͣ. de app. cū cām q̄. Itē h̓ habes ꝙ minꝰ dignū trahit acſe magis dignū. ar. sͣ. de tēp. or. lr̄as. ⁊ sͣ. e. cū ſuꝑ. ar. ꝯͣ. jͣ. de cōſe. ecc.vel alta. qd̓ in dubijs. ⁊. jͣ. de cele. miſ. cū marthe. ꝟ. p̄terea pōt dici. etC. de peti. here. hereditas. ⁊. xiij. q. ij. nō eſtimemꝰ. ⁊. ff. de ſol. ſi alieni⁊. C. de ap. p̄cipimꝰ. §. vl. Itē habes ꝙ cū res trāſit de vna ꝑſona adaliā nō tranſit cū ſuo pͥuilegio vel ſua cā vel honore vel onere. ſic. xij.q. ij. qͥ manumittit̉. ar. ꝯͣ. xvi. q. i. ſi quis laicꝰ. ⁊. jͣ. de pig. ex lr̄is. ſic qn̄qꝫ aliqd̓ ius inefficax eſt apud vnū. ⁊ ſi ille mandet illud ius alij: effiar eſt apud illū. sͣ. de elec. ſuffraganeis. ff. de noua. doli mali.y ¶ Si nō pn̄t ambo. h̓ ptꝫ ex iſto. §. ꝙ qn̄ dicit̉ in cōmiſſionē. ꝙ ſi ambo in cā ꝓcedere nō poteſtis: alter nihilominꝰ ꝓcedat: ꝙ ille qui nōpōt intereſſe pōt cōmittere vices ſuas. ſiue gͦ apponat̉ clauſula illaꝙ ſi ambo: vel ꝙ ſi nō oēs ⁊cͣ. ſiue nō apponat̉ iudex pōt ſemꝑ committere vices ſuas cū hēat illud a lege. jͣ. c. ꝓxi. ⁊. jͣ. de ap. cū cām que⁊. C. de iudi. a iudice. Hic cōſueuit illud queri. vtrū cōiudices teneantur admittere ſubdelegatū a cōiudice ſuo qͥ intereſſe nō pōt. ⁊ videt̉ꝙ nō. qꝛ iā extat cōditio. jͣ. e. corā. ⁊ ibi iſtā qōneꝫ explicabimꝰ. Sedillud q̄ritur an inuitis partibꝰ iudex poſſit cām alij delegare. vtiqꝫ cūhoc hēat a lege. vt dicūt iura p̄dicta. ⁊. jͣ. e. qm̄. i. rn̄. ⁊ ita nulli facit iniuriā qͥ vtit̉ iure ſuo. sͣ. de elec. cū eccl̓ia vulterana. Sed q̄rit̉ vtrū delegatus poſtꝙͣ cōmiſit vices ſuas in totū: an poſſit poſtea reuocarevidet̉ ꝙ ſic. nā iudiciū ſoluit̉ vetāte eo qͥ iudicare iuſſit. ff. de iudi. iudiciū. Dicas ꝙ ſi ille cui cōmiſit ſuſcepit ſubdelegationē ⁊ ea vti ceperit: poſtea eā reuocare nō pōt. jͣ. e. venerabilis. Si vero nō vult ſuſcipere: tūc pōt nihilominꝰ poſtea ꝓcedere. alioqͥn poterit eā bene re in-

tegra reuocare. qꝛ verba intelligenda ſunt cū effectu. jͣ. de cleri. nō reſi. relatūff. qd̓ quiſqꝫ iuris. l. i. §. hec aūt verba. ⁊ ita notauerunt in hac decre. Inno.iiij. ⁊ Gof. sͣ. e. §. porro. in ꝟbo illo totā. ⁊ idē dicit Inno. papa. jͣ. e. venerabili. ſed ſola cōmiſſio nō ſufficit etiā ſi ſubdelegatus eā receperit niſi ſequatur citatio qͦ minus eā reuocare poſſit. ⁊ ita ſeniētiauit Innoc. vt no. in decre. venerabili. qd̓ patꝫ exeo ꝙ mortuo delegato reintegra ſubdelegatus poſtea ꝓcedere nō pōt. jͣ. e. licet. ⁊ eadeꝫ rōne mortuoſubdelegato re integra delegatꝰ reſumit iuriſdictione hac rōne. qꝛ iuriſdictōdelegati re integra exiſtēte apud ſubdelegatuꝫ nōeſt plene tranſlata: nec delegatus plene dicit̉ functus officio ſuo: niſi citatione ſecuta ꝑ ſubdelegatū. vt patet in decre. venerabili. T. dixit ꝙ ſi ſubdelegatꝰ recipit ſubdelegationē: poſtea reuocari nōpōt. ⁊ idē dixit. B. ſed poſtea mutauit. vt. sͣ. diciturOrdinariꝰ qn̄cunqꝫ pōtreuocare iuriſdictionē: inquo caſu intelligit̉ illa lexiudiciū. ⁊. ff. de offi. ꝓcon.ſolent. §. i. ſed ſi parteꝫ iuriſdictionis delegatꝰ ſibiretinuit: pōt reuocare. sͣ.e. §. porro. ⁊ per. l. p̄dictaꝫiudiciū ſoluit̉. Sed poneꝙ vnus delegatorū committit cōſocio partē iuriſdictionis: ſi ille grauauerit partē ad quē appellabitur. ad cōdelegatuꝫ non. qꝛ par eſt illi: ⁊ a pari adparem nō appellat̉. ff. de ap. l. i. ⁊. ij. q. vi. anteriorū. §. illo videlicꝫ. jͣ. de app.dilecti. ij. nec conſocius a quo appellatū eſt poſſet cognoſcere: īmo ſi hoc vellet hocipſo perderet iuriſdictionē. sͣ. eo. cum ſuꝑ. arg. cōtra. ff. quando ap.ſit. l. i. §. ſed ⁊ ſi preſes. ⁊. §. p̄cedenti. ibi appellatur ab ordine ⁊ p̄ſide ad ipſum p̄ſidem tantū. ar. xvij. di. multis. ibi em̄ appellatur a metropolitano adcōcilium in quo ipſe habet intereſſe. ⁊ ita in hoc caſu appellabit̉ ab iſto adeū ⁊ cōdelegatū. Quidā dicūt ꝙ bn̄vꝫ appellatio ad ip̄m ⁊ ꝯdelegatū. ⁊ itavolūt qͥdā dicere. ⁊ idē eſt ſi vnꝰ cōmittit alij a ſuo iudice. qꝛ ſi tunc appellat̉ab illis: appellari debet ad ipſum ⁊ cōdelegatū. ar. hmōi. §. per cōtrariū ſenſum. Credo ꝙ in nullo iſtorū caſuum taliter ſit appellandū. Si em̄ vnꝰ vellet confirmare illud quod fecit ⁊ alter caſſaret: nihil eſſet. dic ergo ꝙ ad ſuperiorē in talibus eſt appellandū. sͣ. e. §. porro. ⁊ qd̓ dicit. sͣ. non ad nos: ſꝫ adeum eſt appellandū: intelligendū eſt quādo vnus ſolus eſt iudex. vel ſi plures eſſent ⁊ oēs cōmitūt alij vel vni ſoli retēta ſibi parte iuriſdictōis vicesſuas. alias qualitercunqꝫ permiſceas ſemꝑ eſt appellanduꝫ ad papa̓ quicquid alij dicant. ⁊ hoc idem dicit Lau. ꝓpter rationes p̄miſſas. ⁊ idē ſequeretur ꝙ vnus ſolus poſſet ꝓcedere: qd̓ non eſt verū: p̄cipue qn̄ cā cōmittit̉ſimpliciter ſine clauſula illa: ꝙ ſi ābo ⁊cͣ. ſed dicunt ꝙ ſi eſſet in litteris illaclauſula ꝙ ſi ambo. vel ꝙ ſi non oēs ⁊cͣ. tunc pōt ꝓcedere delegatus. qꝛ reſeruauit ſibi aliquid de iuriſdictiōe. qꝛ tūc extat ꝯditio. qꝛ ille a quo fuit appellatum non debet cognoſcere de appellatione. ſed hͦ non credo. qꝛ nō intendit papa delegare iſtis cām principalem ⁊ appellationē. B.¶ Aliquibꝰ .ſ. alex. in antiqua copilatione. de appel. nos in eminenti.¶ ¶ Ad primū. qꝛ in totū cōmiſit. gͦ a contrario ſi reſeruauit ſibi iuriſdictionem: ad ipſum delegatū debuit appellari. ⁊ hoc poteſt reſpicere quod ſeqͥtur. eius ergo ⁊cͣ. c¶ Superiꝰ. sͣ. e. §. porro. d ¶ Eius gͦ. cōcludit expremiſſis tribꝰ. §. porro. §. quē ꝟo. ⁊. §. ſi vero. ⁊ eſt ar. a toto in qͣntitate. ſicc. ꝓxi. §. i. ⁊. ix. q. iij. cū ſimus. ⁊ hic reſpondet ſcd̓o articulo queſtionum.¶ Commiſit. lite corā ſe prius ꝯteſtata. ⁊ idem eſt ante litis cōteſtationem.Recepti. nec poterat recuſari niſi ⁊cͣ.g ¶ A tali grauamine. ⁊ reuera a grauamine. qꝛ periculoſum eſt ſub iudice litigare ſuſpecto. iij. q. v. qꝛ ſuſpecti. ⁊. jͣ. de ap. cū ſpeciali. vn̄ qͥcqͥd fit poſt apellationē legitimā dꝫ in irritū reuocari. sͣ. e. cū cām. ⁊ hic in fi.Aſtoralis. delegatꝰ a papa cām ſibi cōmiſſam alij cōmittere voluit illenoluit eam recipere. querit̉ vtrū delegatꝰ poſſit eū compellere.