Liber

Si tamē delegatus a nobis vel iudex quicūqꝫº nō tam cognitoreꝫ ꝙͣexecutorēᵖ ad aliquē certū articulūquēpiā deputauerit ab eo: niſi modū excedatq nō liceat appellari: dūmodoʳ de partiū deputet̉ vl̓ recipiaturᵍ aſſenſu. Qd̓ ſi delegatꝰ a nob̓vel litis exordiūᵗ vel cauſe finēʸ necdū totū negociū ei duxerit cōmittēdū: ab illo tanꝙͣ a iudice licite ꝓuoceturˣ: cū etiā lis ante iudicem dēatcōteſtari ⁊ cā per iudicēª diffiniri.Intentiōis igit̉ noſtre fuit: ſicut extenore ꝯſtitutionis p̄miſſe pōt liqͥde dep̄hendi: ꝙ vt iudicialis auctoritas liberiꝰ valeat exerceri: delegatus a nobis licite poſſit ⁊ principiū⁊ finē ⁊ mediū cāe ſibi cōmiſſe nō ſolū cōiunctim ſed etiaꝫ diuiſimᵇ alijᶜdelegare. Nō ob. qd̓ dicit̉ ꝙ iudexdꝫ cognoſcere ꝑ ſeipſuꝫ ī pͥncipioin medio ⁊ in fine: cum anteꝙͣ feratſnīam: vniuerſa que acta ſunt in iudicio inueſtigareᵇ debeat diligēter.

Uerū cū totam cām cōmittit alicuivel principiū aut finē ipſius ab eoºtanꝙͣ a iudice pōt licite ꝓuocari.Cū aūt alicui mediū tm̄ committit:ab ipſo tanꝙͣ ab auditore ꝓuocarinō pōt: niſi mandati fines excedat:vel meritoᵈ ſit ſuſpectus. vn̄ ne valeat recuſari ꝓuide ſtatuimꝰᵉ vt departiū det̉ vel recipiatur aſſenſuf.¶ Porroᵍ cū delegatus a nobis iuriſdictionē ſuā in alium trāſfertꝰ totā ſi fuerit appellandū nō ad eū ſꝫad nos appellari debebit. Cū autēſibi aliqͥd de iuriſdictione reſeruat:ſi cāᵏ ſit ei ap. re. cōmiſſa: nō ad nosſed ad eū de iure poterit appellari.Un̄ ſi forſan appellet̉ˡ ab eo cui media cauſe committit: ſiue cognitoraut executor dicat̉. vel qd̓ meliꝰ eſtauditorᵐ ꝓ eo ꝙ vel mandati finesexcedat vel meritoⁿ ſit ſuſpectus nihilominꝰ tn̄ delegatꝰ a nobis iuxtacōſultationēº premiſſam cām poterit diffinire: vt parcat̉ laboribꝰ par-

o ¶ Quicūqꝫ. gͦ ſi ordinariꝰ delegat aliquē articulū cauſe alicui ab eo appellari non pōt: niſi modū excedat ꝓut ſequit̉ in lr̄a. nec etiā recuſari pōt ꝓ eoſit ſuſpectus. qd̓ verū eſt ſi de cōſenſu partiū datus ſit. ff. de ap. ex ꝯſenſup ¶ Quā executorē. executor dicit̉ ꝓprie qͥ rē iudicatā ducit ad effectū. C. deexecu. rei iudi. executorē. ⁊ talis executor partes iudicis ſibi vēdicare nō dꝫ.qꝛ nō hꝫ aliquā cognitionē. C. e. ti. ſi vt ꝓponis. h̓aūt improprie dicit̉ executor qͥ aliquē certū articulū examīat ⁊ d̓ eo cogͦſcit.⁊iō p̄miſit non tā cognitorem ꝙͣ executorē: puta dealiqͣ exceptiōe: vtrū teſtisſit admittēdꝰ: vel de aliqͦcōſimili: ita ꝙ nullā iuriſdictionē hēat: ſed tm̄ exeqͣtur mādatū. ⁊ facit qd̓ iniunctū eſt: ⁊ ſi qͥd dubij fuerit dꝫ referre delegato: eta tali nō appellat̉ niſi modū excedat: vt h̓ dicit̉. etpoſſet forſitā dici ꝙ talisauditor hꝫ iuriſdictioneꝫ⁊ coertionē. ar. jͣ. e. ex lr̄is.⁊ tn̄ non pōt ab eo appellari niſi modum excedat.hodie ꝟo nullꝰ pōt appellare ipſo iure: niſi ipſe grauetur qͣliſcūqꝫ ſit iudex: etin quocūqꝫ articulo pōtappellari ab eo cui cōmiſſa eſt iuriſdictio cū cognitione ſi aliquā pariē gͣuauerit. jͣ. de ap. vt debitus.⁊ ideo nihil operat̉ qd̓ diccedat. qd̓ ſi fecerit appellatur adcit appellatione remota. ꝙdelegatū: non ad delegantē. jͣ. e. §. porro.r ¶ Dūmodo. ſupple nec poteſt recuſari dūmodo ⁊cͣ. qd̓ patet in. §. verū. vbiapa oſtendit qualiter cōſtitutio ſua ſit intelligenda.s ¶ Recipiatur aſſenſu. hoc videbatur obuiare decre. alex. a cōtrario ſenſu.t ¶ Litis exordiū. exordiū litis pōt appellari quo ad ꝑpetuandū reſcriptū citatio. sͣ. eo. gratū. ⁊. jͣ. e. lꝫ. ⁊. jͣ. de offi. le. c. vl. ⁊. jͣ. de fo. cōpe. ꝓpoſuiſti. ⁊. C. d̓p̄ſcrip. xxx. vel. xl. an. ſicut in rē. vel quo ad faciendā rē litigioſam oblatio libelli reo inſinuata. C. de litig. aut̓. litigioſa. ꝓprie vero exordiū litis eſt litiscōte. tūc em̄ p̄ſtat̉ ſacramētū de calūnia. jͣ. de iura. calū. cū cām. qd̓ debet fieri in exordio litis. C. de iur. calū. l. cū iudices. ⁊ extunc .i. poſt lit. cōteſ. teneturde fructibꝰ etiam bonefidei poſſeſſor. C. de rei ven. certum.v ¶ Cauſe finē .i. cognitionē cū calculo ſententie que imponit finē cauſe. ff. dearbi. diem autem. ff. de re iudi. l. i.x ¶ Prouocet̉. ſi grauat̉. al̓s hodie ante ſnīam nō appellat̉. jͣ. de ap. vt debitus. ⁊. c. interpoſita. a ¶ Per iudicē. ex hoc ꝓbat ꝙ is cui cōmittitur lis cōteſtatio ⁊ cauſe deciſio iudex eſt: ⁊ ab eo poteſt appellari.b ¶ Diuiſim. id eſt vnam partem vni ⁊ aliam alij.c ¶ Alij delegare. niſi cauſa ſit crimīalis q̄ nō delegat̉. ar. ix. q. iij. ſaluo. vbidicit̉ in cōſpectu oīm ⁊cͣ. lꝫ a principe poſſit delegari. xxiij. q iiij. illud. ⁊. ff. d̓teſti. l. iij. §. itē diuus. vel niſi ſit iudex appellatiōis qͥ ẜm leges nihil pōt delegare. C. de iudi. aut̓. ad hoc. ẜm canones ſecꝰ eſt. de quo aut̓. hic fit mentiocui derogat̉ ꝑ hanc decre. quātū ad hͦ. qꝛ delegatꝰ quicūqꝫ ſit: vel cāe pͥncilis ſine appellatione pōt cōmittere vices ſuas ẜm tenorē huiꝰ decre.In principio. iſtud obtinet ẜm leges vt iudex corā eo in principio faciatlit. cōteſtari: ⁊ ꝑ ſe ferat ſnīam. media vero cōmittat cōſiliarijs ſuis: ſꝫ ſemeletiā audiat negociū in medio. vt in aut̓. vt defun. ſeu fun. defun. §. illud. ⁊. §.ſe. col. v. aut̓. de exhi. reis. §. ſi ꝟo. coll̓. v. ⁊. C. de iudi. aut̓. ad hͦ. ẜm canonesaliter: vt hic dicit̉. Itē ẜm leges tm̄ ſuis cōſiliarijs cōmittit iudex examinationē. vt in. d. aut̓. ad hec. ⁊ in aut̓. de iudi. §. ſi qͥs autē. coll̓. vi. ẜm canonescōmittit cuicūqꝫ vult. jͣ. e. paſtoralis. b ¶ Inueſtigare. hoc nō hꝫ locū qn̄c ¶ Ab eo. cui principiū vel finē cōmittit ẜm ꝙ determinat̉ cōmittit finē.pri. §. qn̄qꝫ ad papā. quandoqꝫ ad ipſum delegatum pōt appellari.d ¶ Uel merito. ſupplere vel recuſari: niſi merito ⁊cͣ.¶ Statuimꝰ. nō ſtatuit ſꝫ cōſulendo dixit dūmodo d̓ partiū deputet̉ aſſenſu: ne poſſit recuſari. B. f ¶ Aſſenſu. ⁊ ideo poſtea recuſari nō pōt. ſemelem̄ iudex electꝰ recuſari nō pōt. sͣ. e inſinuāte. ⁊. iij. q. iij. offerat̉. ⁊ xxxij. q. v.horrendꝰ. appellare tn̄ poſſum ab eo. nō tn̄ eū recuſare. ff. de appel. ex cōſen

ſu. ff. qui ſatiſd. cogarbitrio. lꝫ ſit cōtra. ar. jͣ. de re iudi. cām que. noneſt ꝯͣriū. qꝛ ibi fuit appellatū. ⁊ qd̓ dicit ibi in cōfirmatiōe ſnīe: ꝙ decōi cōſenſu fuit cā cōmiſſa: illa nō fuit cā qͣre ſnīa fuit cōfirmata. ſꝫ oappellans nō ꝓbauit ꝙ ſnīa fuiſſet iniqua. Itē ꝯͣ. ij. q. vi. a iudicitſed illud loquit̉ de arbitris cōpromiſſarijs a quibꝰ nō appellat̉. C. d̓arbi. l. i. Itē ar. ꝙaſſeſſor qͥ participat examinationcāe ⁊ ſil̓ibus. ff. dioffi. aſſeſ. l. i. de cōſenſu partiū eſt eligendꝰ. ar. hic. ⁊. ij.q. vi. placuit. ⁊. xiq. i. c. iij. ſed ſi ꝑtesnō cōueniāt eligiudex nō ſuſpectūar. jͣ. de ap. cū ſpāli. ⁊. jͣ. c. ꝓxi. in fi. etillū recipiēt parteetiā inuite: qꝛ iudiciū in inuitū reddtur. ff. de ver. ob. inter ſtipulantē. §. i.ꝟ. vn̄ ſi forſā. ⁊p̄cedentibꝰ verbis. §ſi ꝟo. ⁊. §. qn̄ veroTan.g ¶ Porro. §. iſte reſpicit. §. nos. ⁊ ꝓx.verum.h ¶ Tranſfert totanō tn̄ iudicis dādlicentiā cōmitterpōt: lꝫ illud ſit d̓ iuriſdictione. ff. de iriſdi. om. iu. l. iij. in fi. nec pōt cōmittere remota appellatōe. ⁊ hͦ iō: qꝛillā nō hꝫ ex cōmiſſione: ſꝫ a lege. C. de iudi. a iudice. ⁊. jͣ. e. paſtoralirn̄. ⁊. c. qm̄. vn̄ in aliū eā trāſferre nequit. ⁊ ſic hic ſaltē non trāſfert inaliū. qꝛ ſi hoc poſſet ſubdelegatꝰ poſſet aliū delegare: qd̓ eſſe nō pōtjͣ. de ap. cū cām. p̄terea qͣliter pōt abdicare a ſe iuriſdictionē ſaltē ſilicētia eiꝰ a quo hꝫ eā. vt. ff. de offi. ꝓcon. l. ſolent .i. rn̄. cū teneat̉ exeqͥmandatū ipſiꝰ etiā ſi ſit ꝑꝙͣdurū. xix. di in memoriā. ⁊. c. di. ꝯͣ moremlicet em̄ iudex cōmittat totā cām alicui: nihilominꝰ retinet iuriſdictionē: lꝫ alius hēat exercitiū illiꝰ cauſe. ff. de offi. eiꝰ cui man. eſt iuriſ. l. i. §vlti. ff. de iuriſ. om. iu. more. ⁊. l. ⁊ qꝛ. ⁊ reuocare pōt qn̄ vult. ff. de iud.iudiciū ſoluit̉. Dicas ꝙ leges ille oēs q̄ dicūt ꝙ non pōt abdicare aſe iuriſdictionē ⁊ ꝓxime ad hoc īducte: intelligunt̉ de iudicibꝰ ordinarijs niſi renūcient in totū. ⁊ illi pn̄t qn̄cūqꝫ reuocare etiā ſi totaꝫ cāmcōmittāt. ſed in delegato ſecꝰ eſt: cū ꝓpriū nihil hēat: ſed eiꝰ qͥ mandauit. ff. de offi. eius cui man. eſt iuril qͥcūqꝫ §. qͥ mandatū. ⁊ iō nil reſeruat ſi totā iuriſdictionē cōmittit. Sed nūqͥd delegatꝰ pōt cōmitteretotā cām retenta ſibi executione ſnīe. ſatis videt̉ ꝙ poſſit. qꝛ illud eſtde iuriſdictione ſua: ſed tūc ad eū appellari nō poſſet. qꝛ nil hꝫ iuriſdictionis qͣntū ad cognitionē cāe: ſed ſolā executionē. vn̄ vlteriꝰ partes iudicis aſſumere nō pōt. C de execu. rei iudi. ſi vt ꝓponis. T. dexit ꝙ nō pōt. qꝛ ſentētiando deſinit eſſe iudex. ſed illa nō videt̉ rō. qꝛille nō ſentētiat. ⁊ quantū ad executionē durat iuriſdictio. jͣ eo paſtoralis. ⁊ ẜm dictū. Z. delegatꝰ nō poſſꝫ exequi ſnīam ſuā: qd̓ falſuꝫ eſtsͣ. eo. ſignificaſti. B.i ¶ Nō ad eū. lex indiſtīcte dicit ꝙ ſi delegatꝰ cōmittit alij cām: ad eūeſt appellandū. C. qͥ ꝓ ſua iuriſ. l. vna. ⁊ illa intelligit̉ ẜm iſtā. qn̄ nōcōmittit totū. vel aliter ẜm leges. Itē aliud ꝯͣriū videt̉. ff. qͥs ⁊ a quoappel. l. i. in fi. vbi dicit̉ ꝙ ſi iudex delegatꝰ delegat alij cām: ſi ab illovltimo appellet̉: nō appellabit̉ ad ipſum qͥ eū dedit ſed ad iudicē illius qͥ dedit illū a quo appellat̉. ⁊ ita ꝯͣdicit huic qd̓ dicit. nō ad euꝫſed ad nos. ⁊ intelligas illā ẜm iſtā: vt dictū eſt de alia. qꝛ ibi totū cōmiſit. ⁊ ita cōcordat huic qn̄ totū cōmiſit. C. qͥ ꝓ ſua iuriſdi. l. vna. velliter ẜm leges: ⁊ aliter ẜm canones.l ¶ Sicā ſit ei ap. re. maxime qꝛ idē eſt ſi nō ſit remota. qꝛ vtroqꝫ caſuappellat̉ ad eū ⁊ nō ad papā. ⁊ qꝛ ipſo iure hodie remota eſt an̄ ſententiā. jͣ. de ap. vt debitꝰ. Alij ꝯͣdicunt ꝙ ſi nō eſt remota app. in lr̄isappellat̉ ad papā omiſſo delegato ipſiꝰ: ſic pōt appellari ad papaꝫab alijs iudicibꝰ quolibꝫ medio omiſſo: qd̓ prius dixi veriꝰ credo. ar.