Primus

De offi. ⁊ po. iudi. delegati.

ꝓpter qd̓ aduerſe ꝑti poterat ſuſpectus heri. vn̄ cū tā ep̄s ꝙͣ officialisp̄dictꝰ: vtpote quos idē. R. in iudices poſtulauit ⁊ ip̄e familiaris eoꝝpoſtmodūᶠ eſt effectus: ab aduerſaꝑte poſſent meritoᵍ recuſari deciſionē ipſiꝰ cāe veſtre petijt diſcretioniꝯmitti Quocirca mādamꝰ quatenꝰſi eſt ita niſi poſtꝙͣ familiaris eiꝰ eſteffectꝰ litigare ꝯſenſeritᵗ: corā illo īcā ſcd̓m priorū ꝯtinentiā litterarūrōne preuia ꝓcedatis alioquīʸ ꝑteſad pͥoꝝ iudicū reuertanturˣ examē.Ideꝫ priori ſancti fridiani.¶ Delegatus pape ſententiam ſuam exequi poteſt vſqꝫ ad integrū annum.Uerēti qͥd per cē. eccle. ⁊ īfraª.Si v̓o delegatꝰ a nob̓ excōicꝫillū qͥ rei iudicate parere ꝯtēnit: licꝫaliqͥbꝰ videat̉ ꝙ ſuo ſit functus officio vt vlteriꝰ nō hēat ex delegataſibi iuriſditione ꝓceſſuꝫ. alij auteꝫdicūt ꝙ iuriſditio eiꝰ duret dōec ſentētie pareaturᵇ: vt interī abſoluerepoſſit parere volētē. nos tn̄ ꝑ eqͥtatisᶜ ſemitā incedētes: pn̄tiū auctoritate ſtatuimꝰ vt delegatꝰ a nobisnō ſolū vſqꝫ ad quadrimeſtreᵈ tēpꝰqd̓ ad ſoluēdū debitū a lege reo cō

cedit̉: ſꝫ vſqꝫ ad ītegrūᵉ ānū iuriſditionē ſibi cōmiſſaꝫ ad exequēdumſnīaꝫ valeat exercere: ſicut obſeruatur in illo qui anteᶠ litem conteſtatem contumax inuenitur.Idem cantua. archip̄o.¶ Si delegatꝰ pape ſubdelegat nō in totū ꝑsa ſubdelegato nō poterit appellare ꝓpter hoc ſolū ꝙ datꝰ ē ſine ꝯſenſu ſuo. Et ſi eo caſu ſubdelegatus alijs legittime recuſet̉ delegatꝰ cāꝫ diffinietſi iuſtā recuſationis cāꝫ delegatus nolit admittere ab eo poterit appellariUper qōnuꝫ articulis de qͥbꝰnos ꝯſulere voluiſti. T. r. ꝙ ꝑSſtitutiōeꝫ nr̄aꝫᶻ cōſultatiōiʰ alex.pape nullatenꝰ derogat̉ⁱ: ſꝫ illa periſtā exponit̉: īmo in iſta veriꝰ q̄ in illa fuerāt p̄termiſſa ſupplētur. Ip̄enāqꝫ rn̄dit: ꝙ ſi ſuꝑ cā que alicui exapoſtolica delegatiōe ꝯmittit̉ a ꝑſonis eccleſiaſticis vna vl̓ pluribꝰqͥbꝰ delegatꝰ vt ꝑcat laboribꝰ ꝑtiū⁊ expēſis cāe cognitionē ipſiꝰ ⁊ teſtiū examinatiōes ſnīa ſibi reſeruata ꝯmittitᵏ app. fuerit interpoſitaⁱ:hmōi ap. ītuitu cām indiffinitā relīq̄re nō tenet̉. Nos autē ſtatuimusꝙ licet is cui cauſa ꝯmittitur remota appe. non poſſitᵐ eam alijs ſineꝓuocationisⁿ obſtaculo delegare.

¶ Officialis. ⁊ ita timeri pōt ne trahat̉ in parte̓ ep̄i. ⁊ ſic in partemR. ar. jͣ. de eo qui mit. in poſ. cā rei ſer. cū ſicut. ⁊. jͣ. vt lit. nō cōte. acceodū. effectus. ſic patet ꝙ exceptio dilatoria pōt dēs. ij.Poꝓponi pꝰ litis cōte. ſi de nouo incipiat cōpetere. ſic. ff. de arbi. nō diſtinguemꝰ. §. cū quidaꝫ. ⁊. ff. de interro. act. de etate. §. ex cā. ⁊. jͣ. de ininteg. reſti. c. vl.s ¶ Merito. hͨ cauſa mouit iſtuꝫ. R.vt cām faceret alijſcōmitti ne ꝑs aduerſa ꝓpter hmōiſuſpitionē recuſaret illos iudices: ⁊impetraret cauſaꝫalijs cōmitti coraꝫquibꝰ oportuiſſetipſum. R. poſtmodū litigare. ⁊ ita ēar. ꝙ qͥs dꝫ p̄uidere ea que pn̄t facere cōtra ipſum ſic̄ꝓ ipſo. ar. xi. q. i. d̓ꝑſona. ver. ne obijciatur ⁊cͣ. ff. loca. ſiquis domuꝫ. §. i. ⁊de ꝓcur. c. i.¶ Conſenſerit. ſcꝫpars aduerſa. naꝫipſe. R. cogit̉ litigare corā eis: cumin eos ſemel cōſenſerit ⁊ ipſos impetrauit. jͣ. e. ſuꝑ qō.nū. ⁊. iij. q. iij. offeratur. ⁊. iiij. q. iij. §.venturꝭ. videt̉ tn̄ꝙ ip̄e. R. eos poſſit recuſare ꝓpternouā cām: ſicut eiꝰaduerſariꝰ. abſurdū em̄ eſſet iudiciū in vnā partē declinare ⁊ nō in alterā. ff. de arbi. ſicū dies. §. ſi arbiter. in fi. ar. ff. qd̓ quiſqꝫ iur. l. i. ⁊ merito poterāt reciſari ꝓpter familiaritatē. ff. de auc. tu. qd̓ dicimꝰ. in fi. ⁊. C. de his qͥ adecc. cōfug. l. vl. §. ſicubi. ⁊. iij. q. v. cōſtituimus.n .i. ſi cōſenſerit litigare corā illo poſtꝙͣ ſciuit illū effectuꝫv ¶ Aliofuiſſe fasͣ. e. gratū. ⁊. jͣ. de teſti. cū veniſſet. sͣ. de elec. cū inter canonicos. ⁊. ff. de iur. om. iu. eſt receptū. ⁊ ſi nō cōſenſerit dūmodo cōntire velit non valent iſte lr̄e. vt. sͣ. e. cum inter. b.x ¶ Reuertant̉. hoc iuſtū eſt vt reuertat̉ ad eū quē iniuſte dimiſit. jͣ. deap. cū in eccleſia. ⁊ in expenſis aduerſario condēnabitur. jͣ. de appel.vt debitus. ⁊ sͣ. de reſcrip. ceterum.Uerenti. ⁊ īfra. ꝑ hoc. jͣ. continet̉ pars iſtiꝰ. jͣ. in ti. de ver. ſig. c. q̄tenti. ⁊ ibi dicitur quid continet̉ ꝑ cenſurā eccleſiaſticam.a ¶ Officio. sͣ. e. in lr̄is. ff. de re iudi. iudex. jͣ. de iudi. at ſi clerici. in fi.Pareat̉. cū effectu. sͣ. e. in lr̄is. ⁊. jͣ. de cle. nō reſi. relatum.¶ ¶ Per equitatis. placet gͦ media via dn̄o pape. ar. ff. de acqͥ. re. do.adeo. §. cū qͥs. vn̄ verſus. Cū media ſemꝑ gaudebā ludere forma.Paior em̄ medijs gratia rebꝰ ineſt. ⁊ illud. Mediū tenuere beati.d ¶ Quadrimeſtre. in ꝑſonali actione dant̉ qͣtuor menſes reo ad ſoluendū. C. de vſur. rei iudi. l. ij. ⁊. iij. ⁊ ſi minus tp̄s daret̉ ſupplet̉ a lege. ff. de re iudi. l. iiij. §. ſi quis. ar. cōtra. jͣ. de re iudi. qd̓ ad cōſultationē. ⁊. ff. de re iudi. l. ij. vbi dicitur ꝙ tp̄s illud pōt artari ⁊ elongari aiudice. ſed illud intelligitur fieri cū cauſe cognitione: ⁊ iuſta de cauſaalias nō deberet artari. ⁊ in illa qd̓ ad cōſultatione ſponte recepit terminū breuiorē. in reali vero actione ſtatim: ſi dixerit reꝰ ſe velle parere ſententie. alias poſt. x. dies ſi non fuerit appellatū: debet ſentētiamandari executioni. ar. inſti. de offi. iudi. §. i. ⁊ in criminali ſtatim mādanda eſt executioni. ar. de pe. di. i. defleant. alias incipit adaꝫ. C. depe. l. cum reis. ſed hoc eſt verū generaliter: niſi in caſibus qui notantur. xi. q. iij. cum apud. ⁊ tempꝰ illud quadrimeſtre dat̉ a die late ſententie: ſi nō eſt appellatū. vel ſi eſt appellatū a die cōfirmationis ſententie. C. de vſur. rei iudi. l. ij. ⁊ confeſſus habet hic tp̄s a die cōfeſſionis. ff. de confeſ. certū. §. vlti. ſed ſi confeſſus fuit de crimine non ſta-

tim mandabit̉ ſnīa executioni: donec ꝓnunciet̉ crimē cōtra ipſum: ſed ī vinculis teneri dꝫ. ff. de cuſto. ⁊ exhi. re. ſi cōfeſſus. ⁊. ij. q. i. nos in queꝙͣe ¶ Ad integrū annū. Sed qͣre nō pōt exequi ſnīam ſuā poſt annū: cū iudexſꝑ teneat̉ ſnīam ſuā tueri. ff. ne vis fiat ei. q̄ in poſ. mit. l. i. nā iudex quantuꝫad futurū tp̄s ꝓſpicit partibꝰ. ff. ſi ſer. ven. egi. ⁊. l. harū. ſꝫ lex illa loquit̉ deordinarijs: ne vis fiat ei⁊cͣ. alie due leges loquuntur in ſeruitutibꝰ que debētur in futurū: ſed hic loquit̉ de d̓legato cuius iuriſdictio nō eſt perpetua:ſed infra certas metas tēporis finit̉ ẜm ꝙ hic dicitSed pone ꝙ poſt ſententiam victus inqͥetat actorem: nunquid prior delegatus debꝫ adhuc cognoſcere. videtur per hanc decre. ꝙ ſic. cum iuriſdictioduret vſqꝫ ad annū. quianō videt̉ poſſeſſionē adeptus qui eā ſtatim amiſitff. de acqͥ. poſ. non videt̉.ar. ff. de here. vel ac. vē. l.ij. ꝑueniſſe. ⁊. §. illd̓. qꝛ cūeffectu perueniſſe dicit̉: vtibi. ſed ꝯͣ. videt̉: qꝛ functꝰeſt officio ſuo. sͣ. e. in lr̄is.⁊. ff. de re iudi. iudex. ⁊ qꝛiſtud ad ordinarium ſpectat. jͣ. de app. cum teneamur. Itē qꝛ hic noua iniuria eſt. ⁊ ideo noua īterpellatione opus eſt. ff. de excep. rei iudic. l. ſi mater. §.ij. poteſt dici ꝙ licet ſit noua iniuria: tn̄ ſequela eſtp̄cedentis facti. vnde adipſum ſpectat. arg. ff. d̓ inſtito. cuicunqꝫ. §. penulti.aliter deluſoria viderentur edicta iudicū. ff. ne quid inloco publi. l. vlti. ⁊. jͣ.de matri. cōtrac. cōtra iuterdic. eccle. c. i. ⁊ ſatis videt̉ ꝙ ſaltē vſqꝫ ad annuꝫpoſſit compeſcere cōtradictores: ⁊ qui non patiunt̉ illū quiete poſſidere excōmunicando illos etiā generaliter. ſed non aſſumendo aliqua cognitionēvlteriꝰ. ad iudicē em̄ delegatū ſpectat q̄ accidūt aū ſnīaꝫ ſꝫ pꝰ ſnīaꝫ nullā cognitioneꝫ aſſumere dꝫ: cū iaꝫ non habeat niſi merā executionē: vnde nō valet ſi cognoſcere vellet vt iudex. C. de execu. rei iudi. ſi vt ꝓponis. ea vero q̄ecidunt poſt ſnīam ſpectant ad ordinariū. qꝛ nō agit̉ ex pͥma cā: ſꝫ ex nouaf ¶ Ante litis cōteſtationē. videt̉ ꝙ ſi iudex delegatꝰ ante lit. cōteſt. excōicetaliquē ꝓ cōtumacia: ꝙ poſt annū ipſum abſoluere non poſſit. ſed ꝯͣ. jͣ. de of.ordi. paſtoralis. vbi ſucceſſor in honore ⁊ onere abſoluit. Iteꝫ iudex cepitexercere iuriſdictionē ſuā: vnde ꝑpetuata eſt. jͣ. e. lꝫ. ⁊ sͣ. e. gratum. ⁊ ita poſtannū poteſt abſoluere ⁊ quādocūqꝫ. qꝛ eccleſia nulli claudit gremiū ſuū. C.de ſum. tri. l. vl. ar. cōtra. ꝙ poſt annū abſoluere nō poſſit. xi. q. iij. rurſus. etc. quicūqꝫ. So. dico ꝙ poſt annū pōt illū abſoluere quādocūqꝫ ⁊ ꝓcedere incā quādocūqꝫ ille fuit abſolutꝰ. ⁊ qd̓ dicit hic ꝙ poſt ānū nō pōt illū abſoluere: intelligit̉ de eo qui excōicatus fuit poſt diffinitiuā ſnīam: cui nō parebat vnde fuit excōicatus iſte. ⁊ talis abſolui nō pōt poſt annū ab eodē. qꝛiuriſdictio expirauit in totū ⁊ quo ad executionē omīno. ſed vbi qͥs excommunicat̉ ante lit. cōte. vel poſt lit. cōte. ante ſnīam diffinitiuā ſꝑ pōt abſolui. qꝛ iuriſdictio durat vſqꝫ ad ſnīam latā ⁊ executioni mandatā. ⁊ infra annū poſt ſnīam. ⁊ iſta lr̄a ſic intelligitur. ſi aliquis cōtumax eſt qui cōuenituractiōe reali: actor dꝫ mitti in poſſeſſionē rei petite cā rei ẜuande. ⁊ ſi contumax venerit infra annū a tꝑe interlocutorie late recuꝑat poſſeſſionē pꝰ annū nō recuꝑat poſ. ſed audit̉ de ꝓprietate. eodē mō delegatꝰ vſqꝫ ad annuꝫſuā ſnīam executioni mādare pōt. poſtea ꝟo nō pōt. ⁊ in hͦ attēdit̉ iſta ſil̓iUꝑ qōnū. nr̄am. q̄ infra ſequit̉. ⁊ incipit lꝫ is cui ⁊c. ⁊ ꝓtēdit̉ tudo.ꝟſqꝫ ad. §. intētiōis. h ¶ Cōſultationi. q̄ eſt. sͣ. e. cū te ꝯſulente. ⁊ iſtaponit̉ ſtatī .ſ. ibi ſuꝑ cā ⁊cͣ. vſqꝫ ibi. nos autē ſtatuimꝰ. i ¶ Derogat̉. īmocorrigit qͥ interp̄tat̉. ff. ad turp. l. i. §. qͥ oꝑas. l ¶ Cōmittit. lit. cō. vt ꝓbat̉jͣ. §. porro. ꝟ. vn̄ forſitā. l ¶ Interpoſita. ad papā .ſ. m ¶ Nō poſſit. ar.ar. ꝯͣ. jͣ. e. ti. ꝓxi. in fi. So. vt ibi. jͣ. e. cū. R. ad fi. n ¶ Prouocationis. hͦ iōdicit qm̄ nullꝰ pōt cōmittere cām ap. remota niſi pͥnceps. qꝛ pͥuilegiū ē pͥncippis. ff. a quibꝰ ap. nō lꝫ. l. i. in fi.