Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Primus.

De reſcriptis

Greg. ix. mediolanen̄. archiep̄o. Receptꝰ ꝑ litteras apoſtolicas lꝫ prebēdamexpectet per alias litteras hoc ſupprimētes inlia eccleſia ei ꝓuideri non debeti N noſtra propoſuiſti pn̄tia: ꝙnōnulli clericia ſe. apo. plureslr̄as: nō tn̄ alias de alijs mētionēª faciētes impetrāt fraudulent̓ ꝙ in pliribus eccleſijs admittant̉ (ſicqꝫ aliqin alijs recepti: lꝫ nondū in eis eccl̓iaſticū beneficiū ſint aſſecutiᵇ: alias eccleſias ſuꝑ receptione ſua nihilominuꝰ impetūt ⁊ moleſtāt: ⁊ infra Mādamꝰ quatenꝰ eos clericos eccl̓ijs inquibꝰ recepti ſunt facies eſſe cōtentos: non ꝑmittas alias ab eis occaſione lr̄aruꝫ hmōi moleſtari ſniſi de receptione forte ſua expreſſaꝫ fecerintmentionem:Idem ep̄o ſiluanecten̄. ⁊ abbati. Non valet reſcriptꝓcurator reuocatꝰ etde hoc certicatꝰ extrliciū impetrauit (ecustamen ſi in iidicio. dudum reuocatio ad noticiāaduerſarij vel iudicis nō peruenitparte d̓cani ⁊ capl̓i laudun̄.fuit ꝓpoſitū ꝙ cū ip̄i auctoritate ſe. ap. indulgētieᶜ in nobilē viꝝ. I.excōicationis ſnīam ꝓtuliſſent: ꝓcuratoribꝰ partiū ꝓpter hoc ad ſe. ap.accedētibꝰ: ⁊ lite ſuꝑ diuerſis articu-

lisᵈ cōteſtataᵉ: nos cām vobis cōmiſimꝰ terminādam: hoc adiecto: vt nō/obſtarent littere preter aſſenſuꝫᶠ partiū impetrateˢ Dictus autē nobiliscitatꝰ ꝓpoſuit: ꝙ per illas lr̄as ꝓcedendū nō erat: ex eo ꝙ. U. qui eaſdēlr̄as impetrauerat falſus extiterat ꝓcuratorʰ: cū ipſe ante impetrationeꝫlr̄aruꝫ ipſaꝝ ꝓpterⁱ ſuſpitionē quā ꝯͣeundē cōceperat: mādatū ſibi traditū reuocaſſet. Eis igit̉ ꝓponentibꝰex aduerſo: ꝙ ad nos vel ad ipſoshmōi reuocatio nō ꝑuenit ſẜoſqꝫ deberetis ꝑ lr̄as ipſas ꝓcedere: ꝑ quadā interlocutoria ꝓtuliſtis Detenteitaqꝫ ꝓcuratore ip̄oꝝ vt inſpiceretisp̄dicta indulgentiā (ꝓcurator ipſiusnobilis ex aduerſo rn̄dit: ꝙ nō eratꝑ iam dictas lr̄as ꝓcedēdū: exhibēsalias qͣſdā poſteriꝰ impetratas. jͣteralia cōtinētes vt ſi de partiū volūtate ꝓcederet cām terminaretis eandēalio qͥn ipſam ſufficiēter inſtructā remitteretis ad ſedis ap. examen cū indulgentia memorata quas lr̄as ipſiex eo nō valereᵏ dicebantꝭ qꝛ per eundem. U. ⁊ poſt reuocationē mādatifuerāt impetrate qꝛ vero iuxta gene

riſdictionē: quicquid per eas factū eſt nō tenet. ⁊ eſt ſimile: qꝛ replicatio omiſſa ante ſnīam ex cauſa ꝓbabili poſt ſnīam ꝓponit̉. ff. qn̄ ac.de pecu. eſt annalis. .queſitū. alias eſt. §. prime. l. multo fortiꝰ exceptio. ad idē facit. jͣ. de re iudi. ad ꝓbandū. ar. jͣ. d̓ doſpon. īpu. ad diſſouendū in filſed illa decre. aliter intelligit̉ Ecōtra videt̉ ꝙ ꝑ tales litteras det̉ iuriſditiolicet poſſit elidi ꝑexceptionē. vt. sͣ. e.nōnulli. dictū eſt ſarff. de bo. poſ. ẜm tabulas. l. pe. §. teſtōvn̄ non pōt dici retro iudiciū nullumfuiſſe (vn̄ ſi aliquisſciuit ſibi cōpetereexceptionē ⁊ nō excepit: ſibi imputet(ſi neſciuit. p̄textu exceptionis poſt reperte ſnīa nō retractet̉. jͣ. de re iudi. inter. ⁊. c. ſuborta litēlibertas per falſoscodicillos data nōreuocat̉. ff. de māu.teſta cū ex falſis. ſetlegata preſtant̉. lꝫteſtm̄ ſit falſum. ff.de here. inſti. l. vlti.Circa iſtā materiādicebat Io. ꝙ ſententia lata ꝑ taleslitteras tenet: niſireleuet̉ ꝑ appellationeꝫ vel ſupplicatione: ſꝫ retractādaeſt ꝑ in integrū reſtitutionem vel ſi visdicere ꝙ ꝑ illas litteras nulla dat̉ iuriſditio: nō eſt neceſſaria reſtitutio: qꝛ ipſo iure nulla eſt ſnīa. jͣ. de of.vica. ſua nobis itu dicas ꝙ tales lr̄e non ſunt irrite ipſo iure: ſed pn̄tannullari ꝑ exceptionē. vn̄ ſi a pͥncipio hmōi exceptio ꝓponat̉. ſi aliquid fiat cōtra: totū reuocat̉. ⁊ ſic loquit̉. sͣ. e. cōſtitutꝰ. ⁊. c. cū dilectaSi aūt ꝑ cōſenſuꝫ partiū tacitū vel exp̄ſſuꝫ ꝓcedat̉ et det̉ ſnīa: tenequidē ⁊ valet: cū ſit lara a iudice ſuo: nec cōtra ius cōſtitutiōis: vt. ij.q. vi. §. diffinitiua. ⁊. jͣ. de re iudi. cū inter vos (niſi fuit appellatuꝫ velſupplicatū. xxxv. q. ix. veniā. ⁊. c. ſnīam. ⁊. C. de preci. impe. offe aut̓. q̄ſupplicatio ⁊ in cā appellationis vel ſupplicatiōis pōt oppone̓ deſurreptione. ⁊ ſi oſtēdit ſe ignoraſſe bn̄ audit̉: ⁊ poterit hoc ꝓbare ꝑiuramētū: qꝛ hͦ aliter de facili ꝓbare nō poſſet. jͣ. de teſtibꝰ pn̄tiū. ⁊. jͣ.de excep. paſtoralis ⁊ hoc intelligo h̓: ſi eis ignorantibꝰ de prioribꝰlr̄is receperint iſtos per lr̄as ſcd̓as. ar. ad hͦ. jͣ. de p̄bē. dilecto (vel p̄tdici ꝙ aliud ſit in bn̄ficijs qꝛ bn̄ficiū nō pōt poſſideꝝꝭ: niſi canonicehabeat̉. jͣ. de inſti. ex frequētibꝰ: ſꝫ iſti ꝑ fraudē obtinuerunt: ⁊ ideo iniuſte. ⁊ ſi primā eccleſiā habuiſſent quo ad titulū: ſcd̓ꝫ habere nō poterant niſi diſpenſatiue. jͣ. de elec. dudū. decre. grego ⁊ ideo neceſſaria fuit ſcīa pape in impetratiōe lr̄aꝝ taliū. jͣ. c. ꝓxi. qꝛ papa ꝓ aliquobenefcio nō ſcribit ex certa ſciētia: qͥn faciat mētionē de pͦ beneficiosͣ. e. poſtulaſti ī alijs bn̄ tenēt ea q̄ fiūt ꝑ tales lr̄as: exqͦ tacite vl̓ exp̄ ſe approbāt̉ lr̄e. jͣ. d̓ of. d̓le. ex ꝑte. ij nec eo p̄textu poſſꝫ appellari N nōſtra mentionem ⁊ ideo vid̓r ꝙ ſcd̓e valere nō debeāt. sͣ. c.ꝓxik. sͣ. e. ceterū. ⁊. c. ex parte. ⁊. jͣ. de of. dele. ex ꝑte. ij. ſed in pendentieſt q̄ valeant: ſi ante pn̄tationē primaꝝ ſcd̓e fuerint impetrate: tūc eīvalebūt q̄ priꝰ fuerint pn̄tate. vt. sͣ. e. ti. capl̓m. ⁊. jͣ. de ap. vt debitus.Cpoſtꝙͣ vero receptꝰ eſſet ꝑ pͥmas: nō valerēt ſcd̓e. vt. jͣ. ſequit̉ Gp̄tereaqꝛ papa nō intendit ei ꝓuidere in pluribꝰ bn̄ficijs: niſi in ſcd̓is lr̄ismentio fiat de primis. jͣ e. c. ſi ꝓponēte. etiā ſi modicū eſſet beneficiūprimū jͣ. de prebē. cū teneamur Sꝫ qͥd dices ſi prime littere ānullateſint ꝑ exceptionē: nūquid valēt ſcd̓e: licꝫ de pͥmis non faciant mentionem Gico ꝙ valent ſecunde ſi nondum eſſent preſentate quia potius ad cautelā impetrate vident̉: vt ſi nō poſſꝫ beneficiū conſequi ꝑ

pͥmas vteret̉ ſcd̓is: ſicut cōſueuit dici in reſcriptꝭ. sͣ. e. ex tenore. ⁊ ꝟba cū eſfectu intelligunt̉. jͣ. de cle. nō reſi. relatū vn̄ cū nihil obtinuerit ꝑ pͥmas valent ſcd̓e: qꝛ hec fuit intentio pape: vt ꝑ lr̄as ſuas bn̄ficiū ꝯſequeret̉. ⁊ hocſatis īnuit̉ ex eo ꝙ dicit eos facias eē ꝯtentos eccl̓ijs in quibꝰ recepti ſūt.b Beneficiū aſſecuti. ſi em̄ nondū ſunt eccl̓iaſticū beneficiū aſſecuti: quare non valent lr̄e iſte ſcd̓eqꝛ qui beneficiū eccl̓iaſticum non eſt conſecutuspoteſt pro beneficio litteras impetrare. sͣ. e. cumadeo. ⁊. jͣ. ſi ꝓponente (rn̄deo licet beneficiū nōdūſit aſſecutus: tn̄ ius canonie ꝑ qd̓ in breui bn̄ficiūeſt habiturꝰ ex dn̄i papemandato eſt ꝯſecutꝰ: ⁊ ꝓbn̄ficiato iaꝫ reputat̉ vn̄de hoc ī ſuis lr̄is tenebatur face̓ mētionē ſi iā eratreceptꝰ ꝑ litteras pͥmas.X parte. indulgētie) Iforte cōceſſuꝫ fueratcapl̓o laudunen̄. (vt ſi qͥseoꝝ in manifeſtā offenſāinciderit: qd̓ illū poſſentexcōicare. ſil̓em indulgētiā hēs. jͣ. de ꝟ. ſig. ex ꝑteibi cōceſſuꝫ erat canonicis carnoten̄. ꝙ nemini licituꝫ eſſet abſoluere excōnunicatos ꝓ eccleſia carnoten̄. niſi ſatiſfactionep̄miſſa ꝓ emendad Articulis qͥ fuerīt alijarticuli nō habemus.e Conteſtata. ꝑ ꝓcuratores datos ad totā liteꝫf Aſſenſum partiū hͦ ſolo nō valebāt lr̄e poſteriꝰimpetrate p̄ter cōſenſumꝑtium etiā ſi mādatū ꝓcuratoris nō fuerit reuocatuꝫ. sͣ. e. ceteꝝ hhͦ tn̄ nonfuit allegatū vel ītellige de alijs lr̄is ad alſos iudices pͥus īpetratis: ⁊ itaplanū eſt. g Impetrate .i. impetrande. vt conſonet glo. G.h Procurator. no. ꝙ qn̄qꝫ dicit̉ falſus ꝓcurator qui nunꝙͣ fuit: ⁊ talisiec dn̄m obligat: nec ſoluentē tali ꝓcuratori liberat: niſi dn̄s ratū hēat. ar. ẜjͣ. de of. dele. cū olim: ⁊. jͣ. e. ti. corā. ff. de iudi licet. ⁊. ff. de cōdi. ca. da. ſi pro ꝓcuratori falſo Gicit̉ etiā falſus ꝓcurator qui fuit⁊ nō ē vt hic ⁊ iſte liberatſoluentē ſibi ꝓ dn̄o ignorāte: ſed dn̄m nō obligat. ff. ſi cer. pet. eiꝰ qui in ꝓuincia. ⁊. ff. de ſolū. ſi quis ẜuo de exceptiōe aūt ꝓcuratoris notabit̉. jͣ. deꝓcu. in nr̄a pn̄tia i Propter ſuſpitionē. ſic. jͣ. de ꝓcu. in noſtra ꝓpterſuſpitionē pōt ꝓcurator nō ſolū ante: ſꝫ etiā poſt litē cōteſt. remoueri. ff. deꝓcura. itē ſi ſuſpectꝰ Guta ſi affinitate aliqͥ aduerſario cōiungat̉. ff. eo. autaffinitate (aut ſi familiaris fiat aduerſario. jͣ. de offi. deleg. inſinuāte ⁊ qͦtiens noua cā ſuꝑuenit. ff. e. ſi poſt. ⁊ hoc poſt li. ꝯte. ſꝫ cā cognita. ff. e. ſi poſtli. ⁊. l. q̄ oīa ⁊ hoc verū eſt ſi ꝓcurator ꝯͣdicat. ſecꝰ ſi cōſentit: qꝛ tūc ſine cauſe cognitiōe remouet̉. jͣ. de ꝓcu. auditis ſ⁊ an̄ lit. cōte. nulla cā interueniēte.ff. e. ante litē. Quare gͦ nō reuocat̉ qͥcquid factū fuit ꝑ talem ꝓcuratorē: ratio ſatis eſt in euidenti qꝛ hmōi reuocatio nō ꝑuenit ad aduerſariū vel adiudicē. vt ex aduerſo ꝓponebat̉. vt. jͣ. ſequit̉ ⁊ ideo quicqͥd cū ip̄o factumeſt. valet quouſqꝫ reuocatio ſit nota aduerſario vel iudici jͣ. de ꝓcu. mādato nec ille ꝓbauit ꝙ reuocatio mādati ad aduerſariū vl̓ iudicē ꝑueniſſꝫ: ⁊iō recte īterlocuti ſunt iudices ſe debe̓ ꝑ hmōi lr̄as ꝓcede̓ ⁊ ille nobil̓ ſuꝑhͦ acquieuit interlocutōi: pn̄dendo alias lr̄as impetratas ꝑ eundē ꝓcuratorē q̄ nō valēt: ſi reuocatio ad ip̄m ꝓcuratorē ꝑuenit. Ad hͦ em̄ vt reuocatio teneat: neceſſe ē: vt ad aduerſariū vl̓ ad iudicē ꝑueniat. jͣ. de ꝓcu. mādato. ⁊ ibi dicemꝰ de hͦ ſ⁊ hͦ in iudicio: ſecus extra iudiciū. vbi ſufficit ꝙ reuocatio ꝑueniat ad ꝓcuratorē ⁊ poſtea nō valet qd̓ facit in p̄iudiciū dn̄i: ſedbn̄ valꝫ qd̓ facit an̄qͣ reuocatio ad eū ꝑueniat. vt. jͣ. colligit̉. ꝟ. ſi reuocatio⁊cͣ. ff. manda. ſi mādaſſem. k Non valere dicebāt (⁊ merito: qꝛ ip̄e nobilis hanc allegationē cōtra aduerſarios allegabat: gͦ cōtra ſe illā recipetenebat̉. xix. di. ſi romanoꝝ. ⁊. iiij. q. iij. ſi quis teſtibꝰ. ⁊. ix. di. neqꝫ quorūlibet: ⁊. iij. q. viij. cuiꝰ in agendo. ⁊. jͣ. de cen. cū olim ſar. ꝯͣ. xxxvij. diſt. ſi quid