Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Liber

ralis ſtatuta cōcilij apo littere quasſine ſpecialiᵐ mandato dn̄i quis impetrat valere nō debēt: niſi ſit d̓ illisperſonisª a quibꝰ nō eſt exigendumde iure mandatū (mandam quatenꝰ?ſi reuocatioᵇ mandati ad ꝓcuratorēperuenit: cū minꝰ valere debeant littere que impetrant̉ ab illo a quo mādatū dn̄s reuocauitᶜ in negocio iuxta priorū cōtinentiā litterarū nō obſtantibꝰ poſterioribꝰ ꝓcedatis. v Idem decano ⁊ magiſtro. G. canonico leodien̄. Reſcriptū impetratū contra hoīem alicuiusdioceſie nō extenditur ad hoīem eiuſdem nominis alterius dioceſis.Ignificāte. U. nos noueritisaccepiſſe: ꝙ cuꝫ. R. contra. U.remen̄. dioce. ſuꝑ quibuſdaꝫ pannisad iudices litteras impetraſſet: idemU. excipiēdo ꝓpoſuit: ꝙ cū idē nonde remen̄ᵈ: ſed de leodien̄. dioce. exiſteret per hmōi litteras: cū de dioce.leodien̄. nō facerēt aliquā mentionēcōueniri de iure non poterat nec debebat. ſ qꝛ exceptionē hmōi admit-

tere denegarūt: noſtrā audientiā appellauit. Ideoqꝫ mādamꝰ quateꝝꝭſi eſt ita reuocato in irritū ⁊cͣ. cA Ide̓ priori ſctī laudi. ⁊ ſuccen̄. ro. F Per reſcriptū impetratū cōtra hoīes dioceſanos nō poſſunt cōueniri hoīes ciuitatis.¶Adulphus clericꝰ rector eccl̓ieſancti chriſtophori de ciuitateſagienſi ſua nobis inſinuatiōe monſtrauit ꝙ cū magiſter. R. eū ꝑ quaſdā lr̄as cōtra ep̄m ſagien̄. ⁊ quoſdaꝫIalios ſag. dioceᵉ. ſuꝑ redditibus ⁊ reIus alijs impetratas a nobis coramiudicibꝰ ſuꝑ eadē eccl̓ia per generaIeꝫ clauſula (quidā alij ꝯueniſſent idērector ꝓpoſuit excipiēdo. ꝙ cuꝫ eſſetde ciuitate ſagienſi: ⁊ ſub eadā clauſula nullus de ciuitate ipſa intelligit̉incluſus cōueniri nō poterat ꝑ eadē⁊ qꝛ dicti iudices exceptionem hmōirecuſarunt admittere: nr̄am audiētiāappellauit. Ideoqꝫ mandamꝰ quatenꝰ ſi eſt ita reuocetis in irritū ⁊cͣtº Idem abbati ſancti iacobi. Y Si cōueniendus per clauſulaꝫ moriatur re itegra (ſucceſſor cōueniri nō pōt.

veri: ⁊ di. x. lege ⁊ ita ex ꝓpria cōfeſſione ꝓbat ſcd̓as lr̄as non valere: cuiconfeſſioni ſtandū videt̉ ſed nō eſt verū: niſi reuocatio mandati ad ꝓcuratorē peruenerit. vt. jͣ. ſequit̉. ⁊. ff. man. ſi mandaſſeꝫ ar̄. ꝙ nō ſufficit reuocare mandatū: niſi reuocatio ꝑueniat ad ꝓcuratorē. vt ptꝫ hic ⁊ in. l. predictaſi mandaſſem. ⁊ ita pōt habere ratas lr̄as anteꝙͣ reuocatio ꝑueniat ad ꝓcuratorē: licet cōfiteat̉ ſereuocaſſe mandatū: nontamē cōfitetur reuocationē ꝑueniſſe ad ꝓcuratorem vn̄ debet illud ꝓbare. vt. jͣ. dicit. ⁊ ita patꝫ ꝙpͥme etiā nō debeāt̓ valere: ſi probet̉ ꝙ reuocatioad ꝓcuratorē perueniſſꝫ⁊ tn̄ dicit̉. jͣ. ꝙ valent ſedhoc ideo eſt: qꝛ reuocationō peruenit ad iudicē vl̓ad aduerſariū. jͣ. de proc.mandato. ⁊ dicit̉ de hocsͣ. e. in iſto. c. ⁊ aliud eſt iniudicio ⁊ aliud extra: vtdictū eſt. sͣ.l Concilij. sͣ. eo. nonnulli. §. ſunt ⁊ alij.n Sine ſpeciali mādato .i. expreſſo ẜm vincerita pꝫ hic ꝙ nō valent lr̄eſine ſpāli mādato īpetrate. licet cōſtitutio illa. sͣ. e.nōnulli male obſerueturvt dictū fuit ibiſ⁊ ſic confirmat̉ hic tenor illiꝰ conſtitutiōis Sꝫ qual̓r probabit quis litteras impetratas de mandato dn̄i.de hoc dictū eſt in illa cōſtitutione nōnulli Si quis cōſtituat aliquē ꝓcuratorē ſuū ad impetrandūſufficit oſtendere ꝙ ſibi dedit mandatū ad impetrandū ſed adhuc nō videtur ſufficerer qꝛ per hoc nō cōſtat ꝙ ille impetrauerit na alius potuit easpetrare: ⁊ ſic nō ſufficit on̄dere tale mādatū: qꝛ illud nō probat impetrationē: qꝛ nō ꝓbat hoc eſſe qd̓ ab hoc cōtingit abeſſe. jͣ. de trāſac. inter corꝑalia. ⁊. C. vnde cognati. l. nō hoc ⁊ ſic vid̓r adhuc ꝙ neceſſe ſit ꝓbate. ꝙ illeꝓcurator tales lr̄as impetrauit qd̓ erit difficile ꝓbare: quid ergo erit dicoꝙ neceſſe eſt ꝙ oſtendat ſiue ꝓbet mandatū: ⁊ ꝙ ꝓbet ſe ab illo recepiſſelr̄as cui mandauit ſiue ab alio ꝓ ipſo ⁊ cōſulo ꝙ tam de mādato ꝙͣ de receytione litteraꝝ ab illo ꝓcuratore fiat publicū inſtr̄m ad faciendū fidē in iudicio ſi ei obijciat. ⁊ hͦ credo verū tam in cā appellatiōis ꝙ in lr̄is que impetrant̉ ꝑ ſimplicē querelā llicet Io. dixerit ꝙ nō eſt ita in cā appellatiōisqꝛ ita bene pn̄t lites finite per ſnīaꝫ ſuſcitari per tales litteras impetratasſine mādato vt ꝑ alias acqͥeſceret .n. forte ſnīe ſi lr̄as nō haberet. ⁊ ſic generaliter intelligo cōſtitutionē. Hec decre. ⁊ illa. sͣ. e. nōnulli. de iure ſic intelligunt̉ ſtn̄ ſatis credo ſufficere iuramentū impetrātis cū vno teſte ad faciendū fidē ſuper impetratiōe lr̄arū: ex quo cōſtat de mādato. jͣ. de ꝓcur. exinſinuatiōe. UUin. dixit: ꝙ generalis ꝓcurator ſufficit ad hͦ qd̓ eſt ꝯtra iſtālr̄am: ⁊ cōtra legē. ff. de of. eiꝰ cui man. eſt iur. l. i. ſꝫ ipſe exponit ſpāli .i. exp̄ſſo. qd̓ nō videt̉ verū: qꝛ in gnͣali ꝓcuratiōe nihil de impetratiōe expͥmit. ⁊hͦ dicit per legē q̄ potiꝰ ꝯͣdicit. ff. de ꝓcur. ꝓcurator totoꝝ ſſꝫ ſi haberet generalē ꝓcurationē ad lites ⁊ liberā admīſtrationē: ſatis credo ꝙ poſſit litteras impetrare: vt. ff. de ꝓcu. ꝓcurator cui. jͣ. de ꝓcu. petitio ſꝫ ſi haberetmādatū generale ad negocia tm̄. nō ctedo ꝙ poſſit litteras impetrare ad lites: qꝛ vt hic d̓r ſpāle mandatū exigit̉ in hoc cāu. ar. l. p̄dicte ꝓcurator totoꝝ curia tn̄ nō ſeruat hͦ qd̓ hic ī ꝯcilio d̓r: nec daret lr̄as ꝓpt̓ hͦ appellāti.a Perſonis. puta liberi parētes frēs ⁊ affines ⁊ liberti. ff. de ꝓcu. ſed ⁊Ihe perſone (qꝛ ⁊ agere pn̄t ꝓ talibꝰ cōiunctis perſonis: dūtamen ꝯͣria volūItas nō appar eat. ff. de ꝓcu. pom. §. vlt. b Si reuocatio. ſꝫ quis ꝓbabit reuocationē ꝑueniſſe ad ꝓcuratorē in caſu iſto capl̓m laud. dꝫ ꝓbarehoc: al̓s regulare eſt: ꝙ actor ſꝑ dꝫ ꝓbare mandatū. vt dixi. sͣ. e. c. nōnulliGapa tn̄ ꝯtrariū dicit ꝙ reus dꝫ ꝓbare ꝙ nō ſint impetrate ꝑ ꝓcuratoremqꝛ nō eſt p̄ſumēdū ꝙ ſuā pecuniā iactet: ⁊ ita ꝓpter p̄ſumptionē trāſferturꝓbatio in reū. c Dominꝰ reuocauit ⁊ ita idē eſt ſi mandatū fuerit reuocatū: ac ſi nō habuiſſet mādatū īmo plus: qꝛ ꝯͣ voluntatē dn̄i. quare lr̄enō valent. ⁊ ita pꝫ hic ex lr̄a ſequēti ꝙ ratihabitio in tali caſu locū non hꝫ

aduerſatio ꝯͣdicente/ Itē ſi ꝓcurator mādauit hāc impetrationē alijnunqͥd valebūt lr̄e impetrate per illū ꝟid̓r ꝙ nō: qꝛ ꝓcur. ante lit. cōteſt. aliū ꝓcu. dare nō pōt. C. de ꝓc. neqꝫ tutores ⁊. l. nulla dubitatio Cu dicas ꝙ bene valent littere ille impetrate ꝑ illū cui ꝓcura. mandauit. ⁊ ꝙ dicit̉ ꝓcur. ante lit. cōteſ. nō pōt aliū ꝓcu. conſtituere iſtudveꝝ eſt ad agendūſed ad negocia ꝓc.datus alij demādare pōt. ff. man. ſi ꝓcuratorē. §. i. ⁊. ff. d̓neg. geſ. ſi quis mādato ſe talis ꝓcurator bene cōmittiturin curia. ⁊ cōſueuitdici in ꝓcurationeędo tibi ptāteꝫ vt aliū poſſis ſi neceſſefuerit cōſtituere ꝓcuratorem.Ignificante.nō de remen̄(ſed videt̉ ꝙ hoc ſibi obeſſe nō debuitqꝛ ⁊ ſi hoc dixiſſetnihilominus lr̄ashabuiſſet. sͣ. e. ſuꝑlitteris qꝛ ex quo d̓corꝑe cōſtat: extrinſeca nō nocent. licꝫoīa nō exprimant̉.jͣ. de cōſang. ⁊ affi.tua nos. ⁊. ff. de reiven. ſi in reꝫ in fiEcertū d̓r ſiue ꝓprionoīe ſue demōſtratōne q̄ vicē proprijnoīs obtinet deſignet̉/ aut etiā digito oſtēdat̉. ff. ſi cer. pe. certū eſt. etff. de rei ven. ſi in rē in li. Sꝫ iſte petſonal̓r on̄dit̉: gͦ vid̓r ꝙ ſit ꝑ lr̄astales audiendus Preterea nō dꝫ ei talis error obeſſe. cū conſtet deerrore. C. de iur. ⁊ fac. igno. error facti. Preterea falſa cā nō ꝑimit legatū ſiue falſa demōſtratio. C. de fal. cā. adie. l. ij. ⁊. ff. de cō. ⁊ demō.falſa demonſtratio. ⁊. jͣ. de cōuer. cōiu. ex ꝑte. ij nec mēdaciū obligantis impedit obligationē. jͣ. de cōuer. cōiu. veniēs Sꝫ iſta nō proſuntqꝛ rō illius decre. ſuꝑ lr̄is nō hꝫ locum vbiqꝫ Nunqͥd ſi titiꝰ appellet ſe ſeium in lr̄is valebūt lr̄e. qꝛ ſi hoc dixiſſꝫ pape. nihilominꝰ lr̄ashabuiſſet: nō prodeſt ei talis ignorātia ſiue error īmo nocet qꝛ lr̄e nōvalebūt vt hic dicit. ⁊ qꝛ nō cadit in iuriſditionē iſtiꝰ delegati. qꝛ papa nō intendit dare iuriſditionē. niſi ī hoīeꝫ remen̄. dioceb p̨̄terea incōueniens videret̉ ſi tales lr̄e hic deberēt valere huic. qꝛ ſic̄ viderēt̉incerte. qꝛ ⁊. v. alius dioce. remeū. per illas lr̄as poſſet cōueniri. ⁊ itavna clauſula que certa ⁊ determinata videret̉ poſſꝫ trahi ad pluresſonas qd̓ eſſe nō dꝫ qꝛ generalitas in hmōi lr̄is reprobat̉. sͣ. eo. adhͦ ſ qꝛ reſcripta ſtricti iuris ſunt. jͣ. de of. dele. p. ⁊. gͦ. ⁊ reſtringēde ſūtIlites potius ꝙ laxande. sͣ. e. nōnulli. ⁊ ratio illiꝰ decre. ſuꝑ lr̄is tuncIbꝫ locum. qn̄ ex eo qd̓ dictū eſt vel tacitū papa citiꝰ mouet̉ ad dandūvel denegandū reſcriptū. jͣ. e. ex inſinuatiōe. ⁊. c. ſi proponente. ⁊ sͣ. e.¶MAdulphus ſagien̄. dioce per hoc patꝫ expreſſe. ꝙ aliud ē dice̓.cum adeo. ſꝫ hic nō eſt ita.lios comp̄hendit clericꝰ dioceſanꝰ. ⁊ alios clericus ciuitaten̄. jͣ. dever. fig. cū clerici placēter ſ⁊ ita dicēdo qͥdā bonon̄. dioce. nullꝰ ciuispoterit cōuenirikideo in clauſula illa. ⁊ quidā alij debet poni ⁊ diciſic. ⁊ quidā alij ciuitatis ⁊ dioce. bonon̄. ⁊ ſic tā de ciuitate ꝙͣ de dioce. per illā clauſulā poterūt conueniri. qꝛ ciuitas ⁊ dioce diuerſa ſūtlꝫ ſub vna iuriſditione ſiue vno ep̄o. jͣ. d̓ cenſi. venerabilis E eſt ſi. qꝛlꝫ ep̄s ſit in eccl̓ia ⁊ eccl̓ia in ep̄o vt. vij. q. i. ſcire. tn̄ quādoqꝫ noīe ep̄inon deſignat̉ eccl̓ia. licet ipſe ſit caput eccl̓ie. jͣ. de teſta. requiſiſti Sidixiſſet ſagien̄. ep̄s. ⁊ quidā alij. tūc per clauſulā illā quidā alij vidrꝙ tm̄ illi de ciuitate conueniri debeat. qꝛ determinatio precedēs ſcꝫſagien̄. intelligit̉ repetita. ⁊ eſt ſenſus quidā alij ſagien̄. vt. xxxij. q. vijapl̓s: ⁊. ff. de ꝟ. ob. titia. §. i. īmo ⁊ de dioce. pn̄tꝭ cōueniri. jͣ. eo. ſignificauit. qꝛ clauſula illa vaga eſt ⁊ generalis. ſed nō extra dioce. vt. sͣ. epaſtoralis. §. i SSi dicat. ⁊ quidā alij ſagien̄. dioce. mō clauſula illa.