Liber
p̄cū qͣlitateᵇ cognoſcat̉: vt ſic ī ytroqꝫᶜ cau eadē rō q̄ delegātē moueret:moueat ēt d̓legatū. ⁊ vbi d̓legās ſuas lr̄as denegaret: delegatꝰ etiā ſuecognitōis officiū nll̓atenꝰ īterponat¶ Idē abbati ⁊ cōuētui p̄mōſtra.¶ In cāmonaſterij cōuenit̉ abbas ꝑ reſcriptuꝫin quo nulla fit mētio de cōuentu nec ꝓpter hocppellari pōt niſi abbatis ⁊ cōuētꝰ bona eēt dilincta omnino.oceri poſtulaſtis a nobis vtruꝫ ꝑ litteras aduerſus abbates nulla mētiōe habita de ſuis ꝯuētibꝰ īpetratas teneant̉ abbates ipſiſuꝑ cauſis q̄ ad ꝯuētꝰ ꝑtinēt: ⁊ eoſdēde ipſis q̄relātibꝰ rn̄dere ſac lꝫ inhibita ſit ap. ꝑ appellatiōis obiectū poſſint ne rn̄deāt ſe tueri Super qͦ duximus rn̄dēdū: ꝙ niſi alia cā rōnabiliſſuffraget̉ꝭ ꝑ appellationē ſe tueri nōpn̄t: qͦminꝰ debeātᵇ auctoritate litteraꝝ hmōi legitīe rn̄dere: cū ex officioſuo teneant̉ᶜ cōgregationū ſuaꝝ negocia procurare: niſi forte abbatis ⁊ꝯuētꝰ negocia eēt oīno diſcretaᶠ.Ideꝫ archiepiſcopo ⁊ magiſtroU. canonico mag.¶ Proceſſus factꝰ ꝑ litteras ſurrepticias ſirritat̉ſꝫ factꝰ cōtra formā reſcripti irritꝰ nūciUm dilectaᵍ in xp̄o filia. R. cūſtos heſien̄. eccl̓ie qc ꝓcuratorG. monialis ſuꝑ electiōibꝰ ī eadē eccleſia celebratis litigauerint aliquādiu coraꝫ nobis: ⁊ īfra Dep̄hēdimꝰlr̄as ad abhatē de remech ſuos cōiudices īpetratas ꝑ ſurreptionē obtētas: cū in eis illiꝰ articuli videlꝫ de-
ſubtractoꝝ reſignatōe fuerit: p̨̄ter cōſcīam nr̄amʰ cognitio demandata: qͥprioribꝰ lr̄is ad ſcholaſticū hildeſen̄.⁊ cōiudices ſuos obtētis inſertꝰ fuerat: de quibꝰ ī ſcd̓is lr̄is mētioᶠ nō fiebat: ⁊ iō qd̓ ip̄aꝝ litteraꝝ occaſiōe dinoſcit̉ attētatū duximꝰ irritādū. Dictū īſuꝑ ſcholaſticū ⁊ cōiudices ſuosīuenimꝰ minꝰ ꝓuide ꝓceſſiſſe. Cū eīin lr̄is nr̄is eiſdē prīcipal̓r mādaret̉:vt ad p̄dictā eccl̓iaꝫ ꝑſonal̓rᵏ accedētes: ꝑſone idonee admīſtratōꝫ ꝯmitterēt abbatie: cui ad opꝰ eiꝰdē fierethincinde reſignatio ſubtractoꝝ: ipſiformā mādati apl̓ici trāſponētesˡ illo capl̓o p̄termiſſo d̓ alijs articulisᶠinordīate plurimū cognouerāt ꝓpt̓qd̓ ꝓceſſuꝫ ip̄oꝝ ꝯͣ nr̄i formā reſcpͥtiac iurisⁿ ordinē attētatū: irritūª d̓cernimꝰ/ ⁊ inanē Ideoqꝫ mādamꝰ: qͣtenus. g. ⁊ qͥbuſdā alijs ſororibꝰ eccl̓ieſicut iuſtū fuerit reſtitutisᵇ: ⁊ formamādati nr̄i exacta diligētia obẜuatain negocio ip̄o rōne p̄uia ꝓcedatis.¶ Ualet ſcd̓m reſcriptū ſlꝫ de prīo nō faciat men 1tionē quo vti noluit impetrās infra annLerūqꝫ ꝯtinguꝰ ꝙ ali ¶ Idē.qui nr̄is lr̄is īpetratis illis vtiml̓to tꝑe poſtponētes: tūc demū easexhibet. cuꝫ aliaꝝ auctoritate ab eisꝯͣ qͦs primitꝰ lr̄as impetrarat ceperītꝯueniri: dicētes poſteriores lr̄as nōvalere: vtpote nō faciētes de prioribus mētionē Cū igit̉ nō ſit malicijshoīm īdulgēdū: ſtatuimꝰ vt ſi qͥs noſtras lr̄as īpetrās k īfra anūq poſtꝙͣ 3
ria eēt exceptia ſtatī poſſet ceſſare ⁊ in hͦ cāu vbi notoriū eſt ꝙ aliqͦs nō eſtiudex meꝰ nec re nec geſtu: vt ſi citer me qͥ eſt vltra mare: nō teneor ire ſar. jͣ.de accu. euidētia ⁊ ar. jͣ. de iureiur. ad nr̄am. ij. C. d̓ iuriſ. om. iu. ī crīaliſ⁊. iij.q. ij. ſi ep̄s. vbi de iſta materia no. ꝑ Io. b ¶ Qualitate p̄cū .i. de ꝟitate vl̓ falnūtate p̄cū oppoſita ꝯͣ īpetrātē. c ¶ In vtroqꝫ. pͥmꝰ eſt cū tacitaꝟitate vl̓ falſitate exp̄ſſaꝑ ſimplicitatē papa lr̄asꝯcedit ī forma cōiſac ſi eſſet ꝟitas dicta. vl̓ falſitaſtacita Scd̓s cāus ē cuꝫpapa nullas lr̄as dediſſꝫtacita falſitate ⁊ expreſſaꝟitate ꝑ ſimplicitatē.Doceri (ebeāt) di¶ Iſcrete agit qͥ abbaieꝯuenit. nā ſi cōuētꝰ cōueniret̉ ſtatī p̄latū noīaretī iudicio: ⁊ ſic īducias obtineret. jͣ. vt lit. ꝯte. qm̄ freq̄nter. §. ꝙ ſi ſuꝑ. ⁊. C. vbiin rē ac. l. ij qꝛ ſine licētiabbatꝭ nec age̓ nec rn̄der̄pōt cōuētꝰ: qͥn retractet̉ſnīa. jͣ. de iu)cām. xvi. q. i.monachi. ⁊. q. iij. ſi ſacerdotes (ſic̄ nec filiꝰ ꝙͣdiuēin ptāte pr̄is. C. de annaexcep. l. i. in fi. ⁊. xvi. q. ii.ſi ſacerdotes (⁊ iō abbaspͦ cōueniēdꝰ ē. Gīco tn̄ ꝙnullū collegiū cōuenit vl̓conuenit̉ ſine aucͣte p̄lati⁊ ecōuerſo p̄latꝰ ſine auctoritate capl̓i nec conuenit nec ꝯuenit̉: ſꝫ ꝑ ſindicū actorē vl̓ ꝓcuratoremab ip̄o p̄lato de conſenſucapl̓i ꝯſtitutū⁊ hͦ cū negociū pͥncipal̓r tāgit p̄latuꝫjͣ. d̓ ꝓcu. c. i. ſ⁊ ſi negociuꝫpͥncipal̓r tagit capl̓m: abip̄o capl̓o ꝯſtituat̉ de auctoritate p̄lati. jͣ. de iudi.cām q̄. C. d̓ epiſ. ⁊ cle. oēs§. ⁊ hͦ nihilominus. ⁊ hͦ ⁊xij. di. nō lꝫ ī prī. ſ hͨ locūhn̄t: qn̄ negocia ca. ⁊ p̄lati ſunt diſcreta. vt dic̄ ī fi.ſi ꝟo ſint cōia p̄latꝰ de ꝯſenſu capl̓i cōſtituit ſindicū. vn̄ vacāte ſede nihil ēīnouādū. jͣ. ne ſe. va. c. i. ij. ⁊. iij. nec tūc currit p̄ſcrip. ꝯͣ eccl̓iaꝫ. jͣ. de p̄ſcrip. c. i.⁊. c. de qͣrta ſ⁊ ſi forte capl̓m agit: nō ſufficit ſubſeq̄ns ꝯſenſus p̄lati: ſic̄ necſufficit ſubſeq̄ns auctoritas tutoris. ff. de auc. tu. obligari. §. vlti. inſti. e. ti.§. tutoriſꝫ hͦ nō credo. ſufficit em̄ ſi poſtea accedat ꝯſenſus p̄lati vl̓ ecōuerſo. jͣ. de dona. paſtoralis. ⁊. jͣ. de his q̄ fi. a p̄la. ſi cōſen. ca. cū vos. ⁊ dic̄ lex q̄cōfirmat p̄dicta: ꝙ q̄ nō pōt alienare: nō pōt rē ī iudiciū deduce̓. ff. de iuredeli. ait p̄torſſꝫ qͥd ſi lis oriat̉ int̓ collegiū ⁊ p̄latū. adeat̉ ſuꝑior: ⁊ ille dabitcollegio curatorē ad litē ip̄am: cuiꝰ officiū ceſſabit lite finita: iuſti. d̓ aucͣ. tu.in fi. ⁊. ff. de tu. l. iij. §. ſi pupillꝰ ī fi. e ¶ Teneant̉. ⁊ qͥdē tenent̉. lꝫ nō fiatmētio ī reſcripto. noīe .n. p̄lati eccl̓ia intelligit̉: ⁊ p̄lati monaſteriū. ff. de annu. leg. l. ānua. §. i. ⁊. ff. d̓ ꝯdi. ⁊ demō. filiofa ⁊ eccl̓ia ē ī ep̄o ⁊ ecōuerſo. vij.q. i. ſcire debes. ⁊. ff. d̓ re. du. ciuibꝰ/ nō tn̄ noīe p̄lati ſꝑ ītelligit̉ eccl̓ia. jͣ. d̓ teſta. reqͥſiſti. ⁊. xij. q. ij. illd̓ ⁊. q. iij. pōtifices f ¶ Diſcreta. bn̄ dic̄ diſcreta qꝛſi ſūt diſcreta oīno: nō tenet̉ rn̄de̓: niſi d̓ ꝑte ſua: qꝛ reſcpͥta n̄ extēdūt̉ ad resvl̓ ad ꝑſonas ī eis nō cōp̄bēſas: qm̄ ſtricte ītelligēda ſunt. ar. sͣ. e. ſedes. ⁊. jͣd̓ of. d̓le. cū olī dilecti. ⁊ meliꝰ. c. pͦ. ⁊. gͦ ⁊ lꝫ ſint oīno diſcreta: tn̄ nec p̄latꝰ ſin̄ſēſu capl̓i: nec capl̓m ſine ꝯſenſu p̄lati hͦ face̓ pn̄t: vt dictū ē īpͥma notulaUm dilectaſīpetratas q̄ falie erāt: vt. jͣ. de exceſ. p̄la. int̓ dilectos. §. p̄erea. h ¶ Nr̄am. ⁊ cācellarij vl̓ alteriꝰ qͥ dēbat reqͥri. jͣ. de fal. liceti Mētio. ⁊ iō ſcd̓e lr̄e nō valuer̄t. sͣ. e. ceterū nec qd̓ ꝑ eas factū ē: vt. jͣ. ſeqͥt̉l. ¶ Perſonal̓r (no. cāuꝫ nouū cū mādat̉ alicui: vt ꝑſonal̓r negociū exequatur: pōt alij cōmitte̓ vices ſuas ſi ꝑtes ꝯſentiāt: niſi ī duobꝰ caſibꝰ. In cā īquiſitōis Itē cū papa ꝓuideri mādat eccl̓ie alicui de p̄latꝭ ⁊ alijs mīſtris
jͣ. de of. dele. qm̄ apl̓ica. §. is aūt Et eſt ſi. qd̓ dic̄ lex: ſi ꝓmiſiſti mihiꝑ te facturū nauē vl̓ aliqd̓ cōſil̓e: ꝑ aliū me n̄ cōſētiēte face̓ nō potesꝑt̄ īduſtriā tuā qua elegi. ff. de ſolu. int̓ artifices. ¶ Trāſponēglno. ī reſcriptꝭ ordinē ſcripture ẜuādū: vt h̓ ⁊. xliij. di. ſit rector ī fi. etiij. q. vij. ī grauibꝰ. ⁊. ij. q. i. in pͥmis. ff. de vſufru. qͦtiēs: ſ ordo ꝟboꝝon̄dit ordinē ꝓceſſuū: de cōſe. di. ij. inxp̄o pr̄e ⁊. ff. ad tre.hr̄des ī filar. ꝯͣ. sͣ. e.cām q̄ ⁊ ar. sͣ. e. int̓ceteras: ar. C. d̓ ap.l. i. Sol. vbi aliqͥdpͥncipal̓r mādat̉: illud tā ꝙͣ pͥncipale ⁊pͦ loco tractādū ē cetera ꝟo ſcd̓ario tāꝙͣacceſſoria ſubſeq̄nt̓ſunt expediēda: ſic̄h̓ (vbi ꝟo plura pͥncipal̓r cōmittunt̉nō refert qd̓ illoꝝ pͦtractet̉: niſi forſanvnū d̓ natura ſui p̄cedat. vt decre. sͣ. e.cām: ⁊ ar. jͣ. d̓ cauſapoſ. ⁊ ꝓpͥe paſtoralis: ⁊. C. de rei ven.ordīarij ſ⁊ iō caſſatur .i. caſtus ⁊ irritꝰnūciat̉ h̓ ꝓceſſus iudicū: qꝛ articulū pͥncipal̓r cōmiſſuꝫ omiſerūt: ⁊ d̓ alijs inordinate plurimuꝫcognoſcēdo: vt d̓r īlr̄a (⁊ idē penitꝰ habes. jͣ. de of. dele. venerabiliſſꝫ qͣre noncōfirmauit qd̓ legitime factuꝫ fuerit. jͣ.de p̄bē. dilectꝭ. i. ⁊jͣ. de arb. cū tꝑe. ⁊. jͣ.de pͥui. cū olī. n(rr̄qꝛ nō ẜuauerūt cormaꝫ ſibi datā. ⁊ qꝛcū pͥncipale ſit caliſatū: acceſſoria etiācaſſata intelligunt̉.jͣ. de fi. inſtru. int̓ dilectos ꝟſus fi. ⁊. ij. q. vi. §. ſi qͥs ex pluribꝰ. B.m ¶ De alijs articulis .ſ. de electiōe ⁊ ꝑtinentijs ſuis n ¶ Iuris ordinē iuris ordo exigit vt pͦ de ſpoliatiōe cognoſcat̉ ꝙͣ de ꝓprietate:vt. iij. q. i. c. i. ij. ⁊ quaſi ꝑ totū. ⁊. ij. q. ij. ꝑ totū. ⁊. C. de rei ven. ordīarij.⁊. C. de interdic. nō eſt iuris certi: ⁊. ff. de iudi. ſi de vi ⁊ poſſeſſiōe. ⁊. jͣ.de re. ſpo. ex cōqueſtione ⁊ qō ſpoliatiōis priuilegiata eſt. jͣ. de ordi.cog. ſuꝑ ſpoliatiōe ſ qꝛ iſti iudices hūc ordine nō ẜuauerūt: irritauitpapa illoꝝ ꝓceſſum .i. irritū eē on̄dit. jͣ. vt li. ꝯteſt. accedēs .i. ⁊ p̄cipueqꝛ illa forma mādati fuit. ⁊ ita ē de ſubā iuris ordinarij ordo iſte ⁊ ſicin duobꝰ peccauerūt qꝛ ꝯͣ formā ſibi datā: ⁊ ꝯͣ ordinē iudiciariū. fic. jͣ.de cōfir. vti. vel inuti. examinata ſꝫ hic vid̓r loqui de alio ordine: quēnō ſeruauerūt iudices in alijs articulis: vt ip̄a lr̄a dicit. ⁊ qꝛ ꝯͣ mādati formā fecerūt ⁊ ordinē iuris in alijs articulis nō ſeruauerūt: papaꝓceſſuꝫ illoꝝ denūciauit irritū ⁊ inanē ⁊ ſic in duobꝰ peccauerūt nōẜuādo formā reſcripti: nec etiā ſeruādo ordinē iuris in alijs articulisforte dimittēdo cōteſtationē lit ⁊ ſic duobꝰ mōis pōt intelligi qd̓ dicit iuris ordinē. a ¶ Irritū ⁊ inanē. ⁊ sͣ. dixit irritandū. qꝛ ibi ipſoiure nō erat irritꝰ ꝓceſſus ſꝫ irritādus ꝓpt̓ lr̄as ſurrepticias. sͣ. e. ſuꝑlr̄is hic ipſo iure ꝓceſſus nullus. ⁊ iō dicit irritū duabꝰ de cauſis. qꝛꝯͣ formā ⁊ ꝯͣ iuris ordinē. vt. ij. q. vi. §. diffinitiua. ꝟ. itē ſnīa citra ſolitū ordinē ⁊cͣ. ⁊. jͣ. de cōfir. vti. vel inuti. examinata. b ¶ Reſtitutis.Sꝫ qualiter pōt monacha petere reſtitutionē dico qꝛ nō hēbant abbatiſſam. ⁊ ille ſpoliate erāt. ar. ff. de iudi. ſi longiꝰ. §. ſi filiuſfa (vel qꝛpetit reſtitui nō tanꝙͣ monacha. ſed quaſi de corꝑe ſicut ſi collegiuꝫ