Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Primus.

De reſcriptis

copiam iudicuꝫ habuerit: ex maliciavel negligentiaᵉ poſtpoſuerit vti eis(auctoritate poſterioꝝ litterarū valeant cōueniri: liceat ī ip̄is nul2e pꝫoribus mentio habeatur.ᵐg Idem rothomagen̄. archiep̄o. Inſtruitur ordinarius quid facere debeat cūa diuerſis delegatis recipit mādata cōtrariaUm cōtingatᶠ: ⁊ infra ¶Preterea cuꝫ quidā ſuꝑ aliquo litigātes ad diuerſos iudices litteras īpetrant: quoꝝ quidā obtentia parte altera tibi mādant: vt partē aduerſamdenūcies excōicationis ſentētie ſubiacere ſalijs iudicibꝰ poſtmoduꝫ tibiiniūgentibꝰ: vt eādē denūcies abſolutā (q̄ris an vtriſqꝫ: an neutris vel alterutris ſaltē obedire debeas in hacparte. Suꝑ quo tue pru. rn̄dentescredimꝰ diſtīguēdū: an cū primū mādatum recepiſſe dinoſceris: tibi forſan īnotuerit īter illos ⁊ alios ſuꝑ iuriſditione diſcordiā ſuſcitataꝫ: an ſuper hoc nichil oīno ſciuiſti. Et qͥdeꝫſi ſuꝑ contentione hmōi nil tibi penitus innoteſcat: cū primū mandatū recipere te cōtingat illud debes humiliter executiōi mādareᵍ Sꝫ ſi poſteacōtrariū tibi ab alijs demandat̉: tūclr̄aruꝫʰ ad vtroſqꝫ a ſe. ap. obtentaꝝcopia poſtulata: qͣs tibi auctoritatepn̄tium diſtricte p̄cipimꝰᶠ exhiberi: ſiex ipſarū tenore dep̄henderis euidēiō ſit aliquatenꝰ heſitādūᵏpetpe. 4.55

ꝙ littere q̄ ad illos a quibꝰ ſcd̓m mādatū receperis impetrate noſcunt̉ expreſſe reuocēt lr̄as alioꝝ: tu illud intrepidus exequaris qd̓ tibi ſcd̓o locolmandat̉. Si vero ex lr̄aruꝫ inſpectione manifeſte tibi cōſtet: ꝙ littereobtente ad illos qui primuꝫ dedēremandatū per alias minime reuocantur: ſcd̓m mandatū nullatenꝰ exequaris. Qd̓ ſi ſuꝑ hoc tibi merito fueritdubitandū. ad exequēdū ſcd̓m mandatū te ꝓcedere non oportet. doneciuxta cuiuſdā noſtre cōſtitutiōisᵐ tenoreꝫ inter eos hmōi cōcertatio ſopiat̉ ſeⁿ idip̄m facere debes. ſi primomandato recepto ꝝ nōdū executionimādato tibi forſan innotuerit ꝙ int̓ſe ſuper iuriſditiōe demandata ceperint diſceptare. Ceterū in his oībuspurā ⁊ ꝓuidaꝫ te cōuenit intentionēhabere: ne vel ad declinandū mādatū dubitare te dicas vbi dubitandūnō eſt/ vel etiā ad exequendū te aſſeras eſſe certū vbi certꝰ eſſe nō debes/(Licet aūt ex his certa tibi det̉ doctrina qualiter in his te debeas haberenulla tn̄ tibi attribuit̉ ptās vt īter delegatos aut partes de iuriſditiōe debeas iudicareª. Idem magr̄o. g. ⁊. p. de frimiſca. Qn̄ ī reſcripto plura narrātur diuerſoſ effectꝰoperantia nō ſufficit īpetrāti alterū ſolū ꝓbaread vtrūqꝫ effectū conſequendum. Lim ex litteris ſancti nichaſij0 P

nō habeat vnde ſoluat creditori/ ſoluēt ſinguli. nō quaſi ſinguli: ſedqͣſi de corꝑe⁊⁊ petit monachꝰ partē vbi res monaſterij diuidit̉. xviij.q. ij. in nullo. ⁊ etiā vbi recedit a collegio. xxvij. q. i. ſi quis rapuerit. ⁊vbi monachꝰ ꝑcutit̉. jͣ. de ſen. excō. parrochianos ſꝫ ibi nō dat̉ actioiniuriaꝝ monacho: ſed monaſterio: ⁊ intētabit eā ſindicꝰ monaſterijſicut dn̄s agit ꝓ iniuria ſerui. inſti. deiniuri. §. ſi ſeruus.Lerūqꝫ contgit (malicijssͣ. eo. fedes. jͣ. qͥ ma.ac. poſ. ſignificante. ⁊. ff. de rei ven. inindo. Infra annū no.ſic annalē preſcriptionē. jͣ. vt li. nō cōIteſ. qm̄ frequent̓Li. rn̄ſo: ⁊. jͣ. de of. or.paſtoralis. jͣ. de of.dele. querenti: ⁊ xi.q. iij. rurſus. ⁊. c. q̄cūqꝫ. ⁊. xx. q. ij. puella ſi lſed querit̉ quādo incipiat cutrereiſte annꝰ (tunc eniꝫincipit habe̓ cōpiāagendi: cum pͦ hēatcopiam iudicuꝫ. ff.de diuer. ⁊ temp. p̄ſcrip. l. i. k. ij. q. vibiduū. ⁊. ff. d̓ ſerui.ruſ. p̄di. ⁊ attilicinꝰE ſi tūc negligensfuerit: imputat̉ ei:ex quo habuit tp̄sꝓſequendi ſuū ius⁊ hmōi negligētialate culpe cōparat̉arg. C. ſi tu. nō geſl. i. ⁊. ij. xxxiij. q. idn̄s nr̄ Gicūꝙ īcipit currere a tepore pn̄tatiōis litterarū facte iudici. jͣ.de ap. ſuꝑ eo. ij alijdicūt ꝙ a tꝑe quo ꝯpoſuit ſarcinulas ſuas: ⁊ potuit aduocatū querere. ff. ex qui. cau. maiores. l. ab hoſtibꝰ. §. ſed que ſimpl̓r. Quarti dicūt ⁊ male ꝙ a tꝑe date lr̄arū. sͣ. e. ti. eā: ⁊. c. cōſtitutꝰ ſqd̓ primū dr̄ verū eſt: vt dicit lr̄a iſta hodie vero iſta locū nō habēt ſed potior eſt cōditio occupātis: lꝫ ſcd̓e littere nō faciant mētionē de primis. jͣ. de ap.vt debitꝰ honor. ⁊. jͣ. e. capl̓m ſancte crucis. de hoc tn̄ dictū eſt ſatis.se. ti. c. i. qualit̓ intelligat̉ hoc. c. ⁊ illud. sͣ. e. ſi aūt. e Uel negligētia Sꝫ quis ꝓbabit hanc negligētiaꝫ (rn̄deo: tranſcurſus anni probat hͦ: nec alia interpellatio ē faciēda. jͣ. de loc. ⁊ cōduc. potuit niſi illevellet on̄dere ꝯtrariū: ſicut dr̄ de anno appellatōis. jͣ. de ap. cū ſit romana tn̄ iſta nō oꝑant̉ aliqͥd hodie: qꝛ ille obtinet qui pͦ lr̄as ſuas exhibet iudici: vt dictū eſt niſi primꝰ copiā iudicis hr̄e nō potuerit: arteꝙͣ ſcd̓a lr̄as ſuas pn̄taſſet. tunc excuſat̉. ⁊ hoc veruꝫ eſt ſi hoc fuitpublice proteſtatꝰ: qꝛ iudicis copiā habere non potuit: ⁊ itauiſſaiſtaIn.ōe ſcd̓s nō poterit eū p̄uenire. jͣ. de ap. ſi iuſtꝰ metꝰnec ꝑ famam vel alio mō. jͣ. deihil oīnoIen. ex. cuꝫ deſideres. §. ſcd̓e qōnij. dicimur ſcire qd̓ ab alijsaudiuimꝰ. xxij. q. v. hͦ vid̓r ed quid ſi atiuit ab aliquo leuis opinioS: nūqͥd hͦ ſufficit vt nō debeat parere mādato iudicis vid̓r ꝙ nō. jͣ.deſiī in tua. ⁊. xi. q. iij. in cūctis. ⁊. jͣ. de teſt. licet ſꝫ vidr ꝙ ſic) qꝛ indubijs potiꝰ obediēdū eſt: vt. xxiij. q. i. quid culpat̉ ī fi. ⁊. jͣ. de p̄ſcrip.cū ex officij ſe illa eſtutio ſnīe differri nō dꝫniſt incede teſti. veniēs. ij. ⁊. jͣ. dꝫ re. ſpo. lr̄as oico ꝙ nō ſuffiſnīe: qͥ diceret ſe hr̄e priores lr̄as q̄cit. aliocdice̓t ſe hr̄e q̄ reuocarēt pͥma⁊ ſic ſequeret̉ ꝙ nullꝰ iux poſſet excōicare vl̓ abſoluere vl̓ ferre ſen

tentiā ſi diceret aliqͥs an̄ ꝓlationē ſnīe cām illā alijs eē cōmiſſaꝫ: ⁊ ſic daret̉ occaſio figmentꝭ: qd̓ eē nō dꝫ. xxxij. q. i. dixit dn̄s. inſti. de vi bo. rap. §.ſꝫ nedū talia: ⁊. C. vn̄ vi. ſi qͥs in tantā. ff. ad car. l. i. §. ſi qͥs nō. ff. de litig. l. i.(īmo ꝓbabilē cām dꝫ hr̄e ille qui recipit mādatū de diuetſitate lr̄aruꝫ an̄qͣcredat. xxiij. q. iiij. ꝙͣ magnū: ⁊. jͣ. de cle. ex. mi. illd̓. ff. qd̓ cū falſo tu. l. ij. in fi.Gel dic ꝙ qualiſcūqꝫ notificatio ſuffic̄ in hͦ caſu: vtiudex nō dēat dici dubiꝰi. q. iiij. §. vlt. in fi. ꝟ. ſi qͥsdixerit idolaticis ⁊cͣ. jͣ. d̓ſpō. p̄terea. ij. ff. d̓ pe. he̓.itē veniūt. §. aqͦ aūt. ⁊. ff.de admi. tu. qͥdā decedēs§. exqͦ. ⁊ hͦ vid̓r īnuere lr̄aiſta nihil oīno ſciuiſti)g Mādare. qd̓ ⁊ fecit .ſ.qꝛ denūciauit partē illaꝫexcōicatam.h Tūc lr̄aꝝ (ſꝫ qualiterpōt illd̓ ꝑpendi ex ſola īſpectiōe lr̄aꝝ. ſnaꝫ lꝫ ſcd̓eexp̄ſſaꝫ faciāt mētionē pͥorū iudicū: ⁊ rerū cōtentarū ī pͥoribꝰ lr̄is: ꝑ hͦ nō cōſtat pͥmas lr̄as eē reuocatas cū poſſint eē īpetrateꝑ falū ſuggeſtionē/ ⁊ itanō reuocat pͥmas. jͣ. d̓ of.dele. corā ⁊. jͣ. eo. ex ꝑte circa pͥn. ⁊. jͣ. de re iudi. intermonaſteriū ſar. sͣ. e. ceteꝝjͣ. de do. ⁊ ꝯtu. ex lr̄is adhͦ gͦ vt executori nullatenus ſit dubitādū oꝫ vt hͦdiſcat ꝑ aſſertionē ꝑtiuꝫ:(qꝛ cāꝝ merita ꝑtiū aſſertion pandūtur. C. ſi ꝑ vimvel alio mo. l. vlt. jͣ. de reſti. in inte. tū ex lr̄is ⁊ ſicvid̓r ꝙ aliquā poſſit exercere iuriſditionē int̓ ꝑtesqd̓ falſuꝫ ē: vt dicit ī fi. alias aūt n̄ poterit ſcire vtrū ſcd̓e reuocēt primas.⁊ hͦ verū eſt vt dic̄ Io. ꝙnūqͣ ex ſola inſpectiōe poterit ſcire: niſi aliqͥd ītelligat d̓ hͦ ex ꝑtiū aſſertiōeſꝫ ꝑ hͦ nullā hꝫ iuriſditionē int̓ ꝑtes ſꝫ hͦ verū ē ſi ille qͥ hꝫ priores lr̄as aliquid nō obijciat ꝯͣ ſcd̓as: al̓s iudex p̄ſumeret prīas eē reuocatas: exquo īcd̓is fit mētio exp̄ſſa de primis. sͣ. e. ceterū ſi aūc aliqͥd obijcit ſtatī executor dꝫ ſuꝑſedere: qꝛ ꝑ negationē res fit dubia. C. qͥ. ad li. ꝓcla. nō li. l. iij. ⁊ inhͦ cāu ītelligit̉ qd̓ legit̉. sͣ. e. paſtoralis. vt ibi d̓r .ſ. ꝙ tūc dubiū ē de reuocatione lr̄aꝝ qn̄ fit mētio exp̄ſſa: ⁊ iudicū ⁊ reꝝ: ſꝫ ab aduerſario obijcit̉ lr̄as īpetratas eē ꝑ falſi ſuggeſtionē ꝑ decre. p̄dictas Itē lꝫ executor dubitet andēat abſolue vl̓ cōdēnare: nō tn̄ ẜm regulā arriani pronior erit ad abſoluēdum ꝙͣ ad condemnandū regulam illam habes. ff. de ac. ⁊ obli. arria⁊. jͣ. d̓ ꝓba. ex lr̄is hͦ iō dic̄: qꝛ nō ꝯſtat an ille iudex hēat iuriſditiōeꝫ ꝑ hͦ tn̄nō iudicat de iuriſditiōe quoꝝ ſit iuriſditio: ſꝫ tm̄ dic̄ ſe debe̓ exeqͥ mādatūvl̓ nō debe̓. jͣ. e. ex ꝑte. i Precipimꝰ ſꝫ qͥd ſi nō exhibent̉ ſcd̓e: nō exeqͣtur ſcd̓m mādatū. ſi ad terminū p̄fixū nō exhibeant̉. vt. jͣ. de excep. paſtoral̓nā lr̄e q̄ nō apꝑent nō ſūt. ff. de ꝯͣhen. emp. ī lege. ⁊. l. rutilia polla. de cōſe.di .i. ſolēnitates nō pōt tn̄ cogere aduerſariū ad exhibēdū qꝛ nō hꝫ iuriſditionē int̓ ꝑtes. vt dicit in fi. nec etiā tenet̉ obedire mandato. niſi videat reſcriptū. jͣ. de of. dele. cū in iure.k Hen̄tanduꝫ. videt̉ ꝙ executor nō debeat petere copiā reſcripti. niſi vbiipit cōtraria mandata ſed nō eſt verum. vt dictū eſt in proximo no. Scd̓o loco ſꝫ qͣre reuocat̉ qd̓ legitīe factū ē ꝑ prīas lr̄as ꝯͣ id qd̓ legit̉. jͣ.de reſti. ſpo. audita. sͣ. e. cām q̄ (ſed ꝑ iſtū executoreꝫ nihil reuocat̉. ſꝫ denūiant̉ illi abſoluti qͥ pͦ fuerant excōicati. m Cōſtitutōis. sͣ. e. paſtoral̓n Et idip̄m .i. vt non exequaris mandatū. ⁊ iſte. §. reſpicit ꝓximū. §.(X 4 2a Iudicare. hic fallit illa regula. ff. de iudi. de qua re. Lim ex lr̄is ꝑ int̓poſitā ꝑſonā qd̓ pōt fieri. jͣ. de p̄ben. accedensꝙͣ.