Liber III
IIQui. mo. tol. obli.
lectū gloſe ſignate ſuꝑ illo ꝟbo oīs obligatio ⁊c̄. Scire debes ꝙ oīs obligatio tollit̉ſolutōe eiꝰ qd̓ debet̉ etiā ſi fuerit ciuilis tm̄⁊ ad. l. inductā in ꝯtrariū. ff. de ſolut. l. qͥ hominē. §. fi. Rn̄. dn̄s iuſt. ꝙ ſpēale ē ibi ꝙ alid̓oꝑat̉ ſolutio quā credebat ſoluens. ⁊ poneca. qual̓r aliqͥs ſolū ciuiliter obligat̉. poneꝙ aliquis mihi. c. numerauerit. ⁊ ita natural̓r ⁊ ciuil̓r ſū obligatꝰ. fecit mihi poſtea pactū de nō petēdo. ⁊ ita tollit̉ obligatio naturalis ⁊ remanet ciuilis. Sed ſi pꝰ illud pactū factū de nō petēdo ignorās ſibi ſolueroqd̓ debebā nō liberor a ciui. obli. ꝑ iſtā ſolutionē qꝛ oꝑat̉ repetitionē. vnde liberatiōemparere nō pōt. vt in p̄dicta. l. qui hoīeꝫ. Itēſi reus ſoluerit. In ſuꝑioribꝰ dictū eſt ꝙ bn̄liberat̉ debitor ſolutōe eiꝰ qd̓ debet̉. ſꝫ nunquid ꝑ iſtā ſolutōem liberant̉ fideiuſſores.Et rn̄d. ꝙ ſic. ⁊ ecōuerſo. ſi ſoluat fideiuſſorcreditori qd̓ ei debet̉ liberat̉ pͥncipalis d̓bitor. hoc di. Itē ꝑ acceptilatōem. Iam vidiſtis vnū modū pͥncipalē obli. tollēde. eſt etaliꝰ modus obli. tol. pͥncipalis vt ꝑ acceptilationē. Sed dn̄e qͥd eſt acceptilatio. ⁊ rn̄d.d. ꝙ acceptilatio eſt imaginaria ſolutio Siem̄ creditor debitori ſuo illud qd̓ ſibi debetex ver. obli. remittere velit poterit hoc facere in hūc modū ſi patiat̉ debitorē hec verbadicere dn̄e creditor qd̓ tibi debeo ꝑ ſtipulationeꝫ habes ne acceptū. ⁊ rn̄deat creditorhabeo. liberatus ē debitor ac ſi creditor ſoluiſſet qd̓ ei debuiſſet. hoc d. Sed ⁊ grece ⁊c̄.Uidebat̉ aliqͥbus ꝙ ſtipulatio poſſet fieriꝑ verba latina tm̄ ⁊ nō ꝑ verba greca: ⁊ quaſi ad iſtā dubitatōneꝫ reſpon. iuſt. d. ꝙ nonſolū ꝑ verba latina ſꝫ etiā ꝑ verba greca pōtfieri acceptilatio dū tn̄ ꝙ ꝑ verba greca ſic fiat ſic̄ exigit̉ ꝑ verba latina. ⁊ diſſoluunt̉ peracceptilatōem obligatōes verbis ſolūmodo ꝯtracte. qꝛ ꝯſentaneū eſt iuri obligatōeꝫverbis ꝯtractā ꝟbis poſſe diſſolui. Ad ītellectū finis notule ſignate ſuꝑ illo ꝟbo certe. diſtinguere debes vtrū acceptilatio ſit inutilis rōne rei ſuꝑ qua ꝯcipit̉ vt ſi ſuꝑ debito ꝯditionali ꝯcipiat̉. qꝛ talis acceptilatioinutilis eſt ⁊ qͣꝫqͣꝫ nō habeat hanc vim acceptilationis attamē habet vim pacti. ⁊ ſic intelligo illas leges. ff. de rei ven. cū emptor. ffde accepti. l. cū acceptil̓. aut rōne ꝯceptōnisinepte vt ſi tibi dica qd̓ ego tibi debeo
ne acceptū in diē. ⁊ tuip̄e rn̄deas. habeo a9ceptū. ⁊ talis acceptilatio inutilis nō habeˢvim pacti. ⁊ ſic intelligo. l. ff. de accept. an inutilis. Sed ⁊ id qd̓. nō ſolū ſicut dictū ē obligatōes ꝯtracte verbis pn̄t ꝑ accept. diſſolui. ſꝫ ⁊ id qd̓ ex aliqͣ alia cauſa debet̉ pōt inſtipulatōem deduci. ⁊ ꝑ acceptilatōeꝫ p̄t diſſolui. ⁊ hoc dicit. Sicut aūt̓ ⁊c̄. Queſiui alegiſtatore an acceptil̓. poſſit fieri in ꝑte debiti ſicut fit in toto. ⁊ rn̄. d̓. ꝙ accep. pōt fieriꝓ ꝑte debiti ſic̄ poteſt fieri ꝓ toto. hͦ dicit Eſtaūt ꝓdita ⁊c̄. Tractatū eſt. sͣ. ꝙ obligat. aliaa verbali pōt deduci in ſtipulationē. ⁊ tunctolli pōt per acceptil̓. hic aūt dicit ꝙ ē ꝓditaquedā ſtipulatio q̄ vulgo acqͥliano appellat̉Acquilius em̄ qͥ valde fauorabilis erat adſtipulatōes diſſoluēdas adinuenit iſtū modū diſſoluēdi ⁊ liberandi ꝑ acceptilatōeꝫ debitorē illū qui ex qͦcunqꝫ ꝯtractu alio teneret̉ qͣꝫ ex ꝯtractu verba ic̄ poteſt liberari ꝑacceptilatōeꝫ is qͥ verbis ē obligatus. adinuenit em̄ ſtipulatōem quandā in quā poſſent deduci om̄es alie obligatōes que in ſtipulatōem deducte ꝑ acceptilatōem tolli pn̄tStipulatio em̄ acquiliana oēs obligatōsnouat. Qual̓r em̄ ꝯfici debeat hec ſtipulatio narrare magꝭ laborioſū eſt qͣꝫ ſubtile. aptiſſime em̄ de hoc tradit̉ in lr̄a. ⁊ hoc dicit vſqꝫ ad illū. §. Preterea nouatōe ⁊c̄. Iam vidiſtis ꝙ duobꝰ modis tollit̉ obligatio. tollit̉etiā tercio. ſcꝫ ꝑ nouatōem volūtariā. veluti ſi illa decē que debes ſeio ſeius ſtipulatuſſit ab aliqͦ alio mō qͣꝫ a te aīo nouādi. qꝛ tūctollit̉ pͥma obligatio interuētu noue ꝑſone⁊ noua naſcit̉ obligatio pͥma obligatōe trāſlata in poſteriorē adeo etiā ꝙ ſi nō valeat noua obligatio pͥma ꝑ ſcd̓am nihilominꝰ tollit̓. veluti ſi a pupillo ſine tutoris auc̄te fueris ſtipulatus illud qd̓ tibi debebā. Oīnoem̄ amittit̉ actio tua eo ꝙ pͥma obligatio ſb̓lata eſt. ⁊ ſic inutilis ē actio qͦ ad effecttū exꝑiendi eſt tn̄ aliqua ſcꝫ naturalis. ⁊ hͦ dicit.Nō idē iuris ⁊c̄. Supͣ dictū eſt ꝙ ſi credi.ſtipulatus fuerit a pupillo id qd̓ debitor pupilli ſibi debet tollit̉ obligatio ip̄ius debitoris. ſꝫ ſcire debes ꝙ nō idē iuris ē ſi creditorſtipulatus ē a ſeruo alicuiꝰ aīo nouandi illud qd̓ debitor ſibi debet. cū em̄ ſcd̓a obligatio nulla ſit ip̄o iure neqꝫ naturali neqꝫ ciuili ꝑinde remanet prior debitor obligatꝰ acſi