Druckschrift 
Casus longi sup[er] institutis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Liber III

IIQui. mo. tol. obli.

lectū gloſe ſignate ſuꝑ illo ꝟbo oīs obligatio ⁊c̄. Scire debes oīs obligatio tollit̉ſolutōe eiꝰ qd̓ debet̉ etiā ſi fuerit ciuilis tm̄ ad. l. inductā in ꝯtrariū. ff. de ſolut. l. hominē. §. fi. Rn̄. dn̄s iuſt. ſpēale ē ibi alid̓oꝑat̉ ſolutio quā credebat ſoluens. poneca. qual̓r aliqͥs ſolū ciuiliter obligat̉. pone aliquis mihi. c. numerauerit. ita natural̓r ciuil̓r ſū obligatꝰ. fecit mihi poſtea pactū de petēdo. ita tollit̉ obligatio naturalis remanet ciuilis. Sed ſi pꝰ illud pactū factū de petēdo ignorās ſibi ſolueroqd̓ debebā liberor a ciui. obli. iſtā ſolutionē qꝛ oꝑat̉ repetitionē. vnde liberatiōemparere pōt. vt in p̄dicta. l. qui hoīeꝫ. Itēſi reus ſoluerit. In ſuꝑioribꝰ dictū eſt bn̄liberat̉ debitor ſolutōe eiꝰ qd̓ debet̉. ſꝫ nunquid iſtā ſolutōem liberant̉ fideiuſſores.Et rn̄d. ſic. ecōuerſo. ſi ſoluat fideiuſſorcreditori qd̓ ei debet̉ liberat̉ pͥncipalis d̓bitor. hoc di. Itē acceptilatōem. Iam vidiſtis vnū modū pͥncipalē obli. tollēde. eſt etaliꝰ modus obli. tol. pͥncipalis vt acceptilationē. Sed dn̄e qͥd eſt acceptilatio. rn̄d.d. acceptilatio eſt imaginaria ſolutio Siem̄ creditor debitori ſuo illud qd̓ ſibi debetex ver. obli. remittere velit poterit hoc facere in hūc modū ſi patiat̉ debitorē hec verbadicere dn̄e creditor qd̓ tibi debeo ſtipulationeꝫ habes ne acceptū. rn̄deat creditorhabeo. liberatus ē debitor ac ſi creditor ſoluiſſet qd̓ ei debuiſſet. hoc d. Sed grece ⁊c̄.Uidebat̉ aliqͥbus ſtipulatio poſſet fieri verba latina tm̄ verba greca: quaſi ad iſtā dubitatōneꝫ reſpon. iuſt. d. nonſolū verba latina ſꝫ etiā verba greca pōtfieri acceptilatio tn̄ verba greca ſic fiat ſic̄ exigit̉ verba latina. diſſoluunt̉ peracceptilatōem obligatōes verbis ſolūmodo ꝯtracte. qꝛ ꝯſentaneū eſt iuri obligatōeꝫverbis ꝯtractā ꝟbis poſſe diſſolui. Ad ītellectū finis notule ſignate ſuꝑ illo ꝟbo certe. diſtinguere debes vtrū acceptilatio ſit inutilis rōne rei ſuꝑ qua ꝯcipit̉ vt ſi ſuꝑ debito ꝯditionali ꝯcipiat̉. qꝛ talis acceptilatioinutilis eſt qͣꝫqͣꝫ habeat hanc vim acceptilationis attamē habet vim pacti. ſic intelligo illas leges. ff. de rei ven. emptor. ffde accepti. l. acceptil̓. aut rōne ꝯceptōnisinepte vt ſi tibi dica qd̓ ego tibi debeo

ne acceptū in diē. tuip̄e rn̄deas. habeo a9ceptū. talis acceptilatio inutilis habeˢvim pacti. ſic intelligo. l. ff. de accept. an inutilis. Sed id qd̓. ſolū ſicut dictū ē obligatōes ꝯtracte verbis pn̄t accept. diſſolui. ſꝫ id qd̓ ex aliqͣ alia cauſa debet̉ pōt inſtipulatōem deduci. acceptilatōeꝫ p̄t diſſolui. hoc dicit. Sicut aūt̓ ⁊c̄. Queſiui alegiſtatore an acceptil̓. poſſit fieri in ꝑte debiti ſicut fit in toto. rn̄.. accep. pōt fieri ꝑte debiti ſic̄ poteſt fieri toto. dicit Eſtaūt ꝓdita ⁊c̄. Tractatū eſt.. obligat. aliaa verbali pōt deduci in ſtipulationē. tunctolli pōt per acceptil̓. hic aūt dicit ē ꝓditaquedā ſtipulatio vulgo acqͥliano appellat̉Acquilius em̄ valde fauorabilis erat adſtipulatōes diſſoluēdas adinuenit iſtū mo diſſoluēdi liberandi acceptilatōeꝫ debitorē illū qui ex qͦcunqꝫ ꝯtractu alio teneret̉ qͣꝫ ex ꝯtractu verba ic̄ poteſt liberariacceptilatōeꝫ is verbis ē obligatus. adinuenit em̄ ſtipulatōem quandā in quā poſſent deduci om̄es alie obligatōes que in ſtipulatōem deducte acceptilatōem tolli pn̄tStipulatio em̄ acquiliana oēs obligatōsnouat. Qual̓r em̄ ꝯfici debeat hec ſtipulatio narrare magꝭ laborioſū eſt qͣꝫ ſubtile. aptiſſime em̄ de hoc tradit̉ in lr̄a. hoc dicit vſqꝫ ad illū. §. Preterea nouatōe ⁊c̄. Iam vidiſtis duobꝰ modis tollit̉ obligatio. tollit̉etiā tercio. ſcꝫ nouatōem volūtariā. veluti ſi illa decē que debes ſeio ſeius ſtipulatuſſit ab aliqͦ alio qͣꝫ a te aīo nouādi. qꝛ tūctollit̉ pͥma obligatio interuētu noue ꝑſone noua naſcit̉ obligatio pͥma obligatōe trāſlata in poſteriorē adeo etiā ſi valeat noua obligatio pͥma ſcd̓am nihilominꝰ tollit̓. veluti ſi a pupillo ſine tutoris auc̄te fueris ſtipulatus illud qd̓ tibi debebā. Oīnoem̄ amittit̉ actio tua eo pͥma obligatio ſb̓lata eſt. ſic inutilis ē actio ad effecttū exꝑiendi eſt tn̄ aliqua ſcꝫ naturalis. dicit. idē iuris ⁊c̄. Supͣ dictū eſt ſi credi.ſtipulatus fuerit a pupillo id qd̓ debitor pupilli ſibi debet tollit̉ obligatio ip̄ius debitoris. ſꝫ ſcire debes idē iuris ē ſi creditorſtipulatus ē a ſeruo alicuiꝰ aīo nouandi illud qd̓ debitor ſibi debet. em̄ ſcd̓a obligatio nulla ſit ip̄o iure neqꝫ naturali neqꝫ ciuili ꝑinde remanet prior debitor obligatꝰ acſi