Equit̉ videre de 3º ſcꝫ a quo valeant īdulIgētie fieri Et cca hͦ querūʳ pl̓a. ſcꝫ Vtꝝepi poſſint indulgentias facere. ℟ºº ad cuiuseuidentiam ſciend ꝙ indulgentie habent eftectum ſcd̓m ꝙ oꝑa ſatiſfactoria vniꝰ alteri cōputant̉ non tantum ex vi caritatis ſed ex intecōne oꝑatis aliquo modo directa ad eū. Intecio aūt alicuiꝰ p̄t ad aliuꝫ dirigi tripliciter.ſaūt in ſingulari vt cum quis ꝓ alio dterminare ſatiſfacit. et ſic quilibet p̄t alteri ſua bonacōicare. aut in ſpeciali vt cum quis orat ꝓ cōgregatōne ſua et ſuis familiaribus et benefactoribꝰ et ad hoc etiā ordinat oꝑa ſua ſatiſ factoriā. Et ſic ille qui p̄eſt cōgregatōi poteſt illa oꝑa cōicare alij applicando intencōeꝫ eoꝝqui ſunt de ſua ꝯgregatōne ad hunc d̓terminate. aūt ī generali vt cum quis ordinat oꝑa ſuaad bonum cōe in generali et ſic qui p̄eſt ecciegeneraliter p̄t oꝑa illa cōicare applicādo ſuāintentōꝫ ad hunc vel ad illū. Et qꝛ homo eſtpars ꝯgregatōis et cōgregatio eſt ꝑs eccleſieideo in intentōne priuati boni intentio boī cōmunis includit̉ et boni tocius eccl̓ie Et ideoqui peſt eccl̓ie p̄t ꝯuīcare ea que ſunt ꝯgregationis et huiꝰ homīs ſed nō ꝯuertit̉. Sed necprima cōīcatio nec ſcd̓a dicit̉ indulgentia. ſꝫtercia ꝓpter duo. primo quia ꝑ cōicatones illas licet homo abſoluat̉ a reatu pene ꝙͣtumad deum. nō abſoluit̉ tn̄ a debito faciendi ſatiſfactōem iniuncta ad quā eſt obligatꝰ ex p̄cepto eccl̓ie. Sed ꝑ terciā homo etiā ab hͨ debito abſoluit̉ Scd̓o qꝛ in vna ꝑſona vel ī vnaꝯgregatōne non eſt ſufficientia meritoꝝ vt ſibi et om̄ibus alijs valere poſſint ſic̄ eſt in eccleſia romana p̄cipue ꝓpter meritū xp̄i. et id̓oſolus ille qui preficitur eccleſie p̄t īdulgētiasfacere. toti aūt eccl̓ie p̄ficit̉ ſolus papa. et iōip̄e ſolus habet ptātem plenariā ſuꝑ theſauꝝꝯueni de quo fiunt indulgentie. Omēs v̓o alijep̄i limitatam. ip̄e em̄ ſolus habꝫ plenitudinēptatis. ex de pe. di. ij. cum ex eo. Alij v̓o ſuntvocati in ꝑtem ſolicitudīs. ideo ſolus ip̄e habet ptatem vbiqꝫ generaliter dandi indulgētiam et tantā quantam voluerit. Alij vero niſiſcd̓m eius ꝯceſſioneꝫ. qꝛ vero ep̄i ſunt ꝯſortespontificalis officij. vnde etiā ſoli ab eo fr̄esvocant̉. ceteri vero filij. gͦ ſolum eis ꝓprie facere indulgentias merito eſt ꝯceſſum Ep̄is quidem ꝯcedit̉ a iure facere indulgētias ī dyocſuis. arepis vero in ꝓuincijs ſuis. Non debēttn̄ dare indulgentias vltra vnū annū in ꝯſecͣtionibꝰ eccl̓iaꝝ vel alijs quibuſcūqꝫ caſibusſiue ab vno ſiue a pl̓ibus fiant. In anniuerſario vero ꝯſecrationis et alijs caſibus rōnabilibus nō debet dare vltra. xl. dies ſiue ab vnoſiue a pl̓ibus fiant. exͣ de pe. et re. nr̄o. vbi dicit̉ de hoc. et. c. cū ex eo. §. vlt. Si tn̄ ep̄i faciunt ꝯtra illud mandatū nihilominꝰ indulgētia tenet et valet cū nō dicatur ibi ꝙ non valeat ſi ſecus fiat vt etiā dicit̉ in glo. ſuꝑ dictū.c. cum ex eo. ar. ex de exceſ. p̄la. cū ad quorūdam. Nunc tamē exp̄ſſum eſt ꝙ indulgētiā nōvalet. li. vj. de pe. et re. indulgentie. ¶ Sꝫ nūquid ſaltem in eo qd̓ dare poterāt tenebit indulgentia. ℟º jo. an. ſuꝑ dictuꝫ c. dicit ꝙ ſic.qꝛ regulariter vtile ꝑ inutile nō viciat̉. exͣ dere. iur̄. vtile. Alij dicūt ꝙ nō quia qui priuilegio abutit̉ ⁊cͣ. xj. q. iij. priuilegiū. ſꝫ dic̄ ꝙ licꝫp̄dere mereat̉ non tn̄ ꝑdit. ¶ Concedit̉ etiama iure legatis dn̄i pape facere ꝑpetuas indulgentias in ꝓuintia ſua et ꝙ facere pn̄t ſtatuta ꝑpetua. ex. de offi. legati. c. vlt. in tex. etglo. et de pe. et re. nr̄o. ī glo. Sic ergo ep̄is etſupra ꝯuenit de iure ꝯuni facere indulgētiasAlijs aūt platis inferioribꝰ nō ꝯuenit niſi exſpeciali ꝯceſſione. vt habet̉ in. d. c. nr̄o. ī glo.¶ Quid ergo ſi eidem domui cōceſſit ep̄s. xl.dies. et arepus alios. xl. dies vnā et eadē dielegunt̉ huiōī lr̄ē in vno et eodem loco. Nunquid dans el̓iaꝫ habebit. lxxx. dies. Rn̄dꝫ ho.ꝙͣ ſic ſi det ꝓpter obtentū vtriuſqꝫ qꝛ neuter excedit. vt patet in dictis c. ¶ Vtꝝ abbates quicollegijs p̄ſun: poſſint facere īdulgentias. ℟ºꝙ non ꝓprie loquendo vt patet ex p̄dictis. etex de exceſ. pla. accedētibꝰ. tales em̄ habet aliam aucͣtem reſpectu bonoꝝ ſui collegij nontamen reſpectū meriti xp̄i qd̓ diſpenſandū cōmiſit ſponſis eccīe ſcꝫ ep̄is. jō nō habēt aucͣtēplena reſpectu theſauri eccl̓ie. et ideo tm̄ bona ſui collegij cōmunicare pn̄t. non aūt poſſūtrelaxare. quia neſciunt vtꝝ ſuꝑabundent. Ecvoco hic largē ptāteꝫ ꝓut dicit ſufficiētie plenitudine ꝑ quē modū eſt in ep̄is ad hunc actūnon aūt ꝓut dicit plenitudinē. ſic em̄ eſt in ſolo papa plenitudo ptātis et aucͣtis. hec bon̄.¶ Vtꝝ q̄ īdulgētiā rcipit īdulgētiā illā alij dare poſſit. ℟º ꝙ n̄ licet ei aliqͥs poſſit dare alijqd̓ nondū eſt datū nec determinatū alicui. ſic̄vnam miſſam quā ꝓ amico mortuo dicit. tamēſi eam ꝓ ſuis peccatis cecinit vl̓ alij dedit autoritate ſua cōmutare non poteſt. hinc eſt ꝙērecepit relaxationem ꝓ ſe non poteſt eam alidare. quia et ſi eccleſia debitum eius apud deum ſoluit non ꝓpter hoc eī ptātem dedit ꝙ ipſe ꝓ alio ſolueret. et ſi deꝰ. dimiſit debituꝫ iſtinon ꝓpter hoc iſte poteſt dimittere alij qd̓ deodebet̉. hec bon̄. ¶ Vtrū aliqui non ſacerdoteſindulgentias facere poſſint. ℟º poteſtas faciendi indulgentias cōſequitur iuriſditioneꝫ vtdictum eſt ſupra. Et quia archidyaconi et alijnon p̄ſbiteri poſſunt habere iuriſditionē vl̓ ꝯmiſſam vt legati. vel ordinariam vt electi confirmati. ideo poſſunt indulgentias facere licꝫin foro penitentiali non poſſint abſoluere. qꝛhoc eſt ordinis ſacerdotalis. hec tho. ar. exͣ. eꝙ aūt. et ex de ele. trāſmiſſa. hoſt. tamen dicitꝙ electus in ep̄m et cōfirmatus tucius faciſi non det indulgentiam maxime ſi non ſit preſbīter. ¶ Vtrum ep̄i poſſint facere indulgentias in aliena dyoceſi. ℟º ꝙ qꝛ indulgentiā ſiuerelaxatio dicit theſauri ꝯmunicationem et etiam autoritateꝫ. Ep̄us aūt in aliena dyoceſi cōmunicare poteſt bona ſua ſubditis alienis. bona inquā ſue dyo. relaxare vero ſiue indulgere non poteſt niſi ſubditis ſuis. vnde relarationēs vere ſunt relaxationes facte ꝓprijs ſubditis ſi ꝯtingat eos ꝑficere illud ꝓpter qd̓ dātur. Alienis v̓o ſubditis ſunt potius ꝯūicatos