heredi dimīctar. puta ꝙ fiat religioſus l̓ clericus. Et ſi ip̄m ad hoc inducere nō potuerit lahorare dꝫ ꝙͣtum p̄t ad reſtituendū vero heredihec ſco. Non tn̄ tenet̉ reſtituere eqͥualens totihereditati qꝛ multū diſtat inter hr̄e et ꝓpe eē.Ille aūt nunꝙͣ habuit hereditatē licet fueritꝓpe hr̄e ſꝫm iuſticiā. et ideo minꝰ ꝙͣ equalensiufficit reſtituere. Illud aūt minꝰ determinetad arbitriū boni viri ſꝫm ſco. et rich̓. ¶ Sꝫ nūquid tenet̉ talis ꝓles de ꝯſumptis bona fide℟℟ puto ꝙ nō ar. C. de rei ven. certū eſt. mul̓rtn̄ tenet̉ ſcd̓m bn̄. et hoſt. ¶ Pone ꝙ vir n̄ habeat aliquos ꝯſanguineos q̄ ſibi ſuccedere debeant ab inteſtatō ℟º nihilomīꝰ peccat ſcꝫ impediendo ne libere faciat teſtamētū. C. ſiquiſalique teſtari ꝓhibuerit. l. j. et. ij. ſꝫm bn̄. Debet etiā de ſuo ſi p̄t uſqꝫ ad ꝯpenſatōꝫ ſufficiētem erogare pauꝑibus ꝓ aīma viri de ꝯſilioꝯfeſſoris ſꝫm hoſt. Iteꝫ dicit jnno. exͣ de pe. etre. officij. ꝙ talis mulier ſatiſfaciet illis qͥbꝰperiſimiliter credit̉ ꝙ ſua reliquiſſet. vel ſi neſcit̉ hoc pauꝑibus eroget. dicit ec idem ibid̓ꝙ ſi mulier illa nō haberet vn̄ recōpenſaret ethaberet ꝓbatōes ꝑ quas ſueceſſores a damnoreleuare poſſet eas addugere deberet. niſi exhoc graue malū īmineret. jntellige tn̄ ꝙ talismulier ꝙͣdiu eſt ī mortali nec deponit animūpeccādi nō valet tal̓ pnīa ſibi. ad pnīaꝫ tn̄ debet admitti. ſed ē dicendū ei ꝙ nō eſt fructuoſa ſibi quo ad vitam eternam. hec inglo. ſuꝑdictū. c. officij.¶ De indulgentijs ti. xl.Onſequēter ꝯſiderandū ē de indulgentijs. Et prīo vtꝝ val̓eant. ſcd̓o ꝙͣtū valleant. 3º a quo fieri debeāt. qͣrto qua decauſa fieri debeāt. quīto qͥbus valeāt. Primoigit̉ querit̉. Vtꝝ indul̓gētie valeant aliquid℟º ꝙ ſic alias eccl̓ia vniuerſalis erraret qd̓ īpium eſſet dicere. valent aūt ad remiſſione peidur inu tine reſidue̓ poſt ꝯtritōꝫ ꝯfeſſionē et abſolutōeꝫſiue ſit iniuncta ſiue nō. Eit aūt hec remiſſio n̄ſimpliciter ꝯdonando ſed aliūde ſoluendo etore ſllꝰ enquaſi ꝯpenſando ſcꝫ de theſauro eccl̓ie qui ſic̄dictū eſt ſupra integrat̉ ex tribꝰ ſcꝫ ex meritofidei caritatis tociꝰ eccīe et ex merito ſuꝑerogatōis viroꝝ ꝑfectoꝝ et ex abundāti meritopaſſionis xp̄i qꝛ et ſi in ſacramētis oꝑetur nontn̄ eius efficacia in eis includit̉. ſed ſua infinitate efficaciā ſacr̄oꝝ excedit. Predicta em̄merita nō ſunt al̓icuiꝰ vel aliquoꝝ determīate ſed ſūt ꝯūia toti eccl̓ie. Opera em̄ meritoriaque ſancti fecerūt ad honorē dei et vtilitateꝫeccl̓ie in ꝯūni cōia ſunt. Ea aūt que ſunt ꝯūiamultitudini diſtribuūt̉ ſingulis de multitudine ſcd̓m arbitriū eius qui multitudī p̄eſt̓ et iōp̄latus eccl̓ie qui. hꝫ claues theſauri p̄dicti p̄tꝓdei honorē et eccl̓ie vtilitate de ip̄o theſauro tribuere qn̄ videt expedire. vnde ſic̄ aliquiſꝯſequeret̉ remiſſionē pene ſi alius ꝓ eo ſatiſfeciſſet. ita etiā ꝯſequit̉ ſi ei ſatiſfactō alteriˢꝑ eū qͥ p̄t diſtribuat̉. Quatuor tn̄ requirūt̉ adhoc vt indulgentie valeant duo ex ꝑte dantiſſcꝫ autoritas et cauſa rōnabilis ſcꝫ eccl̓ie vtilitas. Et duo ex ꝑte recipientis. vnū ꝑtinet adremotionē cauſe ꝓhibētis ſcꝫ cū ꝯfeſſione cōtritio. alteꝝ ad collatōꝫ cauſe. diſponētis ſcꝫfidei deuotio cum effectu in forma indulgentie determīato. ¶ Ad hoc nota ꝙ bonū vnnusꝯuicat̉ alteri dupliʳ. vno mō ꝑ caritatē et ſicetiam ſine indeulgētia ē aliquis ꝑticeps bonorū oīm que fiūt ſi ſit in caritate. Alio mō ꝑ intentōnē faciētis et ſic ꝑ indulgētias ſi aſſit legitima cā p̄t eius intentio qui oꝑatus ē ꝓ vtilitate eccīe ad iſtū ꝯtinuari et ꝑ ꝯſequens eiꝰoꝑatio ſatiſfactoria ad eum applicari. h̓ tho.¶ Equit̉ videre de ſcd̓o ſcꝫ ꝙͣtum valeāt indulgentie. Et circa hoc querūt̉ pl̓a ſcꝫ. Vtrumvaleant ꝙͣtum ſonant. ℟º circa hoc diuerſi diuerſa dixerūt. Nam circa indulgētias eſt quatuor ꝯſiderare ſcꝫ interna ſuſcipietis deuotōeꝫdati exterioris ꝙͣtitatem. cauſam q̄ mouet danteꝫ et indulgentie certā quātitate. Quidā ergodicūt ꝙ indulgentie valent ſcd̓m menſurā deuotōnis ſuſcipiētis et ſcd̓m ꝙ meruit eas. ſibivalere et nō ꝙͣtum ſonant. Alij dicūt ꝙ valentſcd̓m menſurā acceſſus ad cauſaꝫ. vn̄ qn̄ dantꝓ fabrica eccl̓ie quimagis ſubuenit ſꝫm ſuaꝫfacultate plus habet Alij dicūt indiſtincte ꝙvalent tm̄ ꝙͣtum ſonant et tantū valent multūdanti ꝙͣtum paꝝ danti. et tm̄ de ꝓpe venientiꝙͣtum de longe. et videt̉ prima opi. eſſe ray.ſcd̓a bon̄. tercia tho. Sed alijs nō placet necprima quia tūc etiā ſine dato exteriori valerētindulgētie. Nec ſcd̓a qꝛ tunc eſſꝫ potiꝰ q̄dā cōmutatio ꝙͣ indulgentia. Nec tercia qꝛ illd̓ hoībus nō p̄dicat̉. vnde eccl̓ia eos deciꝑe videret̉. qͣrta etiā videt̉ irrōnabilis. ideo alij dicunt ꝙ valent tm̄ ꝙͣtum ſonant non tn̄ equaliter ſed plus vel minꝰ ſcd̓ꝫ ꝙ hō ſe diſponit adeas maiori vel mīori feruore. labore. dati quātitate. vnde qn̄ꝫ duoꝝ equaliter diuitū quoꝝvnus dat vnū denariū et aliꝰ. x. ille qui minꝰdat obtinet remiſſionē pene vniꝰ anni ſic̄ illequi plus dat. nec ꝓpter hoc oportꝫ ꝙ tm̄ remittat̉ vni de pena a deo taxata ꝙͣ tum alij qꝛ penitētia vniꝰ anni in hac vita non tm̄ valꝫ illiqui eam facit ex minori caritatis feruore et remiſſam ſic̄ illi qui eam facit ex maiori et aſperam. Cum aūt dicit̉ informa indulgētie quēlibet dantem el̓iam ſuā ꝓ tali factō remiſſioneꝫhabere pene vniꝰ anni. ſic intelligendū eſt ꝙhabeat remiſſionē tante pene a deo taxate q̄nta remitteret̉ ei ꝓ penitētia vniꝰ anni qͣꝫ faceret in hac vita. Cū ergo illi quī plꝰ dat ex maiori feruore rn̄deat anus efficacōris pn̄ie quāilli qui minꝰ. plꝰ ſibi remittit̉ de pena a deotaxata q̄m alij. et tn̄ cuilibet valet vnū annuꝫpnre in hac vitā. Alijs. videt̉ dicendū ꝙ quoad remiſſionē extēſionis pene pares ſunt ille qͥminus dat et qui plꝰ dat ſcd̓m ꝙ ꝯtinet̉ in forma indulgētie. Sed quo ad remiſſione ītenſionis pene et quo ad diſpoſicōeꝫ ſui ad recipiendū augmentū gratīe impares ſunt quia d̓ iſtisduobꝰ plꝰ cōſequit̉ ille qui plꝰ dat. niſi in caſu in quo datum vniꝰ eſſet maius ꝑ cōꝑacōnēad dantem ſicut pateti in pauꝑcula de qua dicit domīꝰ Mt. xij. ꝙ plus miſerat in gazophilatium quā om̄s alij. hos duos modos ponit