actiuū ſit dictū vel factū minus rectū nihileſt cū ſcādalo actiuo faciēdum. habet autemlocum queſtio ſi intelligatur de ſcādalo paſſiuo ſcꝫ ſub hoc ſenſu. ¶ Vtrū aliquis teneatdimittere bonum opus ne ſcandaliſetur ꝓximus. Conſiderādum eſt igitur quid ſit dimittendum ne aliꝰ ſcandaliſet̉. Eſt autē de ſpiritualibꝰ bonis diſtinguendū. Nā quedam horum ſunt de neceſſitate ſalutis q̄ p̄termitti nōpoſſunt ſine peccato mortali. Maniſteſtuꝫ eſtautem ꝙͣ nullꝰ debꝫ mortaliter peccare vt alteriꝰ peccatū impediat. qꝛ ſꝫm ordinem caritatis plus debet homo ſuā ſalutem ſpiritnalēdiligere ꝙͣ alteriꝰ. Et ideo ea que ſunt de neceſſitate ſalutiſ p̄termitti nō debent ꝓpter ſcādalum vitandū. In his aūt ſpiritualibꝰ boniſque n̄ ſunt d̓ neceſſitate ſalutis vidẻ diſtīguēdum. qꝛ ſcandalū qd̓ ex eis orit̉ qn̄qꝫ ex malicia ꝓcedit. cū ſcꝫ aliqui volūt impedire huiuſmōi ſpiritualia bōa ſcādala ꝯcitādo. Et heſt ſcandalū ph̓eoꝝ qui de doctrina dn̄i ſcādaliſabant̉ qd̓ eſt ꝯtenendū. vt docet domīA. xxv. ſinite eos. ceci ſunt inquit et ducescecoꝝ. Quādoqꝫ vero ſcādalum ꝓcedit ex infirmitate vel ignorātia de qͦ dn̄s de querētibus dragma ait petro. vt aūt nō ſcādaliſemꝰeos vade ad mare ⁊cͣ. Et hm̄ōi ſcandalū ē puſilloꝝ. ꝓpter qd̓ ſunt ſpiritualia oꝑa vl̓ occl̓tanda vl̓ etiā interdū differēda vbi ꝑiculumimminet. quouſqꝫ reddita rōne hm̄ōi ſcādalūceſſet. Si aūt poſt rationē redditā ſcādalū duret videt̉ iam ex malicia eſſe. et ſic ꝓpter ip̄mnon ſunt hm̄ōi ſpiritualia oꝑa dimittenda. htho. et ꝯuenit cū eo rich̓. ¶ Vtrū opꝰ iuſticieſit aliqn̄ ꝓpter ſcandalū dimittendum ℟º duplex eſt opus iuſticie ſcꝫ vnicuiqꝫ qd̓ ſuū eſtreddere. et penā infligere. primū nunꝙͣ eſt ꝓpter ſcandalū dimittendū maxīe quantum ē devolūtate ſꝫm illud exͣ. de re. iu. q ſcanda. vtiliꝰ ſcādalum naſci ꝑmittỉ ꝙͣ veritas relinquatur. Sꝫm vero .ſ. ſtatutas penas infligere poteſt aliquādo ſuſpendi ꝓpter pericula que inde poſſunt euenire. et maxime qn̄ princeps vl̓multitudo eſt in ſcelere et timet̉ ſi pena infligatur. inde fciſma vl̓ aliud magnū malū euenire. ſꝫm qd̓ angꝰ. li. ꝯtra epl̓aꝫ ꝑmeniani docet ꝙ tūc pene inflictō non ꝑtinet ad veritatem iuſtitie. ¶ Diſtinguit̉ tn̄ vlterius qꝛ ſi tales peccatū qd̓ fatiūt quadā autoritate defēdant ad modū hereticoꝝ quaſi non ſit peccatum. tūc ꝯtra tales dormire nō debꝫ ſeueritaſdiſcipline quin excōicentur. Nam et tales heretici poſſūt dici d. pe. di. vj. c. i. ī fi. et di. l.dn̄o ſancto. et dr̄. lxxxij. plurimos. Si vero n̄defendat peccatū ſuum et timeatur ſciſma. vl̓aliud magnū malū. diſſimulari poteſt et debqꝛ vt dicit augꝰ. ad bonifaciū. vbi multorumſtrages iacet detrahēdum eſt aliquid ſeneritati vt māioribꝰ malis ſonādis caritas ſincera ſubueniat. di. l. vt ꝯſtitueret̉. fiant tn̄ ꝯminacones de ſcripturis. Et interim allicianturcaute eoꝝ diſcretiores quoꝝ autoritate cetera multitudo frangatur. di. xliiij. oſtentacoshec alex. an. in ſcd̓o. Et cōuenit cum eo raꝑ.¶ Vtꝝ doctrina ſit dimittēda ꝓpter ſcādaluꝫ℟º ꝙ circa doctrinā duo ſunt conſideranda.ſcꝫ veritas que docet̉. et ip̄e actꝰ docendi. qrū primū eſt de neceſſitate ſalutis. vt .ſ. ꝯtrarium veritati non doceat. ſed veritatē ſꝫm cōgruentiam tꝑis et ꝑſonarū ꝓponat ille cui oſficium incumbit docendi. Et ideo ꝓpter nl̓luꝫſcandalū qd̓ ſequi videatur debet homo p̄termiſſa veritate falſitatē docere. Sꝫ ip̄e actꝰ docendi inter ſpirituales elemoſinas ꝯputaturet ideo eadē racō eſt de doctrina et de alijsmiſericordie oꝑibꝰ de quibꝰ aget̉ infra li. v¶ Ad h̓ nota regulā hiero .ſ. ꝙ dimittēdum ēꝓpter ſcandalū om̄e qd̓ p̄t p̄termitti ſalua triplici veritate .ſ. vite. iuſtitie. et doctrine. vndex. de re. iu. qui ſcādaliſauerit dicitur vtiliusſcandalū naſci ꝑmittit̉ ꝙͣ veritas relinquatuiſcꝫ vite iuſticie et doctrine. vn̄uerſus. Scādala ꝓ vitā doctrina iuſticiaqꝫ. Tu nō effugiēsſunt in reliquis fugienda. Vel ſic. ſcādala nc̄vitēt iudex doctor bene viuēs. Sūt alij duo vſus qui vidētur ꝯtrarij p̄miſſis .ſ. iſti. Eſt veritas vite doctrine iuſticieqꝫ. Primum ſꝑ habeduo ꝓpter ſcādala linque. Nō ſunt tn̄ eis ꝯtrarij. ſi bn̄ intelligantur. vt patꝫ ex ſupradictiset infra dicedis. Diſtīguit̉ aūt ſꝫm alex. an.in ſcd̓o .ſ. ꝙ veritas vite ꝑtinet ad om̄s. Et ꝯprehendit om̄ia p̄cepta et cōſilia. Veritas iuſtitie ad p̄latos. Et ꝯp̄hend̉ ſeueritatē ī punendo reos et liberalitatē ī ſuſtinēdo miſerosVeritas doctrine ad p̄dicatores et magiſtroſNota etiā ſꝫm tho. ꝙͣ ſub iſta triplici veritatenon tm̄ ꝯp̄hendit̉ illd̓ qd̓ eſt de neceſſitate ſalutis. ſed etiā illd̓ quō ꝑuenit̉ ꝑfectiꝰ ad ſalute. ſꝫm illd̓ i. cor. xij. emulamini cariſmatameliora. Vnde etiā ꝯſilia nō ſūt ſimpliciter p̄termittenda neqꝫ etiā miſericordie oꝑa ꝓpterſcādala. ſꝫ ſūt īterd̓ occl̓tāda l̓ differēda ꝓpter ſcādalū puſilloꝝ vt dictū ē. Qn̄qꝫ tn̄ ꝯſilioꝝ obſꝫuaco. et impletio opeꝝ miſericordieſunt de neceſſitate qd̓ ptꝫ ī his q̄ iā vouerūt ꝯſilia. et in his quibꝰ ex debitō īmminet defectibꝰ alioꝝ ſubuenire. vl̓ ī tꝑalibꝰ puta paſcendo eſuriente. vl̓ in ſpiritualibꝰ. puta docendo ignorāteꝫ. ſiue hmoi fiāt debita ꝓpterimiūctū officiū. vt patet in platis. ſiue ꝓpterneceſſitatē īdigētis. Et tūc eadē ē rō de hmōiſicut de alijs que ſūt de neceſſitate ſalutis. h̓tho. et ꝯuenit cum eo rich̓. ¶ Sꝫ nunquid intermittēs ad tēpuſ bonū ſuꝑerogatiōis ꝓptevitādum ſcandalū ꝓuenies ex infirmitate vl̓ignorantia p̄iudicat merito ſuo. ℟º ſꝫm rich̓.ſuꝑ qͣrtum ſen. di. xxxviij. ꝙ nō. qꝛ talis intermiſſio meret̉ p̄miū equale p̄mīo d̓bito oꝑi ſupererogatiōis qd̓ omittit. vel maiꝰ qꝛ nichilde ꝑfectione caritatis diminuit ſed magis adaugmentum diſponit. ¶ Quid de operibus q̄ſunt indifferentia ex genere cuiuſmodi ſuntcarnes edere. vinum bibere temporalia liciteacquirere et huiuſmodi ℟º ſecundum rich̓.ibidē talia oꝑa quorū omiſſio nulli p̄iudicatnec operanti. debent omitti ꝓpter vitandumſcādalum proximi proueniens ex infirmitatevel ignorantia quando ꝓbabiliter apparꝫ ꝙ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten