matrimonij ꝯtrahendi principaliter fieri conſueuit ꝓpter fedus pacis ſeruand̓ qd̓ quidē eſtmagis neceſſariū ꝯuni vtilitati c̓ca ꝑſonas excellētes. Ideo facilius cū eis diſpenſatur ſinepeccato acceptōis ꝑſonaꝝ. hec tho. et ꝯueītcū eo in oībus p̄dictis in ſolutōe pn̄tis qōnisalex. an. in. ij. li. ſūme ſue. ¶ Ad hoc breuiternota ſꝫm alex. an. ibidē ꝙ beneficiū ſi ſit pure tꝑale licet ꝯferre ꝯſanguineo ſi ſit bonꝰ exintētione ꝯſanguītatis. Si vero ſit annexū ſpiri tuali licet ei ꝯferre ex intentōne ꝯſanguinitatis nō quideꝫ prīcipaliter ſed ſcd̓ario vt ſcꝫnō egeat ſed nō ita vt luxuriet̉. Si vero ſit ſpirituale dꝫ tm̄ attendi rō ſpūalis. Item ſolet diſtingui ꝙͣ aliud ē in maiori dignitate aliud inminoribus beneficijs. Et aliud cū eligit̉ aliqͥſde gremio illiꝰ eccleſie. Et aliud cū eligit̉ degremīo alteriꝰ eccl̓ie ſiue poſtulat̉. Cuꝫ ergoepūs eligit̉ requirit̉ ꝙ ſꝫm ꝯſcīam vtilior eligatur. in miori vero beneficō ſufficit ꝙ bonꝰSi vero poſtulatio fiat maior diligentia reqͥritur. Vn̄ ſi nō ſꝫm ꝯſciam vel credulitatem eligat meliorē et vtiliorē peccare videt̉. h̓ alex.an. ¶ Vtꝝ acceptio ꝑſonaꝝ habeat locū ī exhibitōe honorū. ℟º honor nihil aliᵈ eſſe videtur ꝙ quedā reuerētiā ī teſtimoniū virtutis alicui exhibita. vt patet ꝑ ph̓m. j. eth̓. Et iō virtus ſola eſt honoris debita cā. Aliquis tn̄ honorari poteſt nō tm̄ ꝓpter v̓tuteꝫ ꝓpriaꝫ ſed ec̄ꝓpter virtutē alteriꝰ ſic̄ princeps et p̄lati. honorant̉ etiā ſi ſint mali inꝙͣtum gerūt ꝑſonamdei et ꝯuitatis cui p̄ficiūt̉ et inͣtū a deo hn̄tptātem ſcd̓m alex. an. Et ſil̓r parētes et dn̄i fiſint mali ꝓpter ꝑticipatōꝫ diuīe dignitatis q̄eſt oīm pater et dn̄s. vn̄ exo. xx. honora pa. etma. t. et. j. thi. vj. dicit̉ quicūqꝫ ſunt ſub iugoſerui dn̄os ſuos om̄i honore dignos arbitrentur. Senes aūt honorādi ſunt ꝓpter ſignū v̓tutis qd̓ ē ſenectꝰ. vn̄ leui. xxix. Corā cano capite ſurge et honora ꝑſonā ſenis. hoc tn̄ ſignuꝫqn̄ꝫ deficit. vn̄ ſapīe. iiij. ſenectus em̄ honorabilis eſt nō diuturna neqꝫ numero ānoꝝ coniputata. cani em̄ ſūt ſenſus homīs et etas ſenectutis vita īmaculata. Diuites etiā ſūt honorandi ꝓ eo ꝙ in ꝯūitatibus maioreꝫ obtinemlocū. ſi vero ſolo intuitu diuītiaꝝ honorent̉ſcꝫ vt credant̉ meliores qꝛ ditiores vel etiamhonoribus eccleſiaſticis digniores ſꝫm augͥ. epeccatū acceptionis ꝑſonaꝝ. vnde dicitur inglo. jaco. ij. quicūqꝫ diuīte ꝓpter diuitias honorat peccat. hec tho. et alex. an. Secus eſt ſidiues honoret̉ vt ſcādalum eius et alioꝝ euitetur. ita tn̄ ꝙ pauper nō ꝯtemnat̉ nec diuēsin peccato ſuo foueat̉ ¶ Vtrum peccatū acceptionis ꝑſonaꝝ habeat in iudicio locum. ℟ºꝙ ſic. vnde ꝓuer. xviij. dicit̉. Accipere ꝑſonāin iudicio non eſt bonū. Intantū em̄ eſt actusiuſticie prout iudex ad equalitatem iufticiereducit ea que inequalitatem oppoſitam facere poſſunt. Acceptio em̄ perſonaꝝ quandaminequalitatem habet inꝙͣtuꝫ aliquid attribuitur alicui perſone preter ſuam ꝓportionem inqua equalitas iuſticie conſiſtit. Et ideo manifeſtum eſt ꝙ ꝑ acceptionem perſonaꝝ corrūpitur iudicium. ¶ Sed obicitur quia ecc̄. iiij.dicitur in iudicio pupillis eſto miſericors. Sꝫhic videtur accipere perſonam pauperis. ergo acceptio ꝑſone in iudicio non eſt peccatu℟ºº ꝙ homo in iudicio debet pauperi ſubuenire quantum poteſt fieri tamen ſine leſione iudicij. alioquin locū habet illud exo. xxiij. pauperis non miſereberis in iudicio. hec tho. ſicergo equitas in iudicio debet eſſe vt a veritate non declinetur occaſione huiꝰ vel illius ꝑſone. Nec obſtat illud ecc̄. iiij. ſcꝫ eſto ⁊cͣ. quiaintelligit ꝙ iudex debet tueri miſerabiles ꝑſonas ab oppreſſione diuītū et potentuꝫ. Et ſiamore vel timore eoꝝ vel ſola rōne pauptatis deficiunt ꝑſone que ſunt neceſſe ad inſtructionem cauſe pauperis vel ꝑſone miſerabilijiudex ex officio ſubuenire tenetur in veritateautem ſententie neutri ꝑti debet parcere. hecalex. an.¶ De contumelia ꝯuicio et imꝑperio titulus. xiiij.Oſtea ꝯſiderandū ē de vicijs oppoſitisP iuſticie ꝯmutatiue. Hoꝝ aūt quedamꝯmittūtur circa ꝯmutatōes inuoluntarias puta ꝑ hoc ꝙ aliqd̓ nocunientū inferturꝓximo ꝯtra voluntatem eius qd̓ quidem fierip̄t dupliciter ſcꝫ verbo et facto. facto cū ꝓximus ledit̉ in ꝑſona vel in rebus. Et de his q̄ſic ꝯmittunt̉ dictū eſt ſupra li. j. de p̄ceptis.Verbo aūt leditur ꝓximus et extra iudiciū etin iudicio. Et quid̓ de ꝓximi leſione in verboet in iudicio habitū eſt ſupra li. j. vbi agiturde octauo p̄cepto. De illa vero que eſt ex iudicium hic dicendū eſt. Et primo de ꝯtumeliaſcd̓o de detractōne. tercio de ſuſurratōe. qͣrtode deriſione. quīto de maledictōne. ſexto grahuiꝰ materie de multiloqͥo. ſeptīo qꝛ ore n̄ tm̄peccat̉ in loquendo ſed etiā in tacendo dicedum eſt de taciturnitate. ¶ Circa primū querunt̉ pl̓a ſcꝫ quid ſit cōtumelia et vtꝝ ꝯſiſtatin verbis. ℟º ꝙ ſic ꝓpͥe loquēdo importat dehonoratōꝫ alicuiꝰ ſcꝫ illā que cōſiſtit in hocꝙ aliquis illud qd̓ eſt cōtra honorē alicuiusdeducit in noticia eius et alioꝝ qd̓ quideꝫ fitꝑ aliqua ſigna. verba autē vt dicit augͥ. ij. dedoct. xp̄iana. inter hoīes obtinent principatuſignificandi. Et ideo ꝯtumielia ꝓprie loquēdoconſiſtit in verbo. vnde yſidorus libro ethi.contumelioſus inquit dicitur aliquis quia velox eſt. et tumēt verbis iniurie. vnde contunielia ſecūdum alexandrū an. eſt peccatum eximproperio ſermonis manifeſto tendēs ad nōcumentum proximi. Quia tamē etiam ꝑ factaaliqua ſignificatur aliquid. ideo extenſo nomine contum elia etiam in factis dicitur eſſe.Vnde ſuꝑ illud Ro. j. contumelioſos ſuꝑbosdicit glo. ꝙ cōtumelioſi ſunt qui dictis vl̓ factis cōtumielias et turpia inferūt. Eſt aūt contumelia maior ſiquis alicui dicat eius defectum coram multis ꝙͣ ſi dicat ſibi ſoli. hoc em̄cedit ī detrimētū honoris ſui vl̓ reuerētie ſibiab alijs exhibende. Et tn̄ etiā ſi ſibi ſoli dicatꝯtumelia ē inꝙͣtuꝫ fa. ꝯtra reuerētiā audiētis