qꝛ facit p̄ter intentōꝫ et ideo meret̉ veniā. Ethoc dico loquēdo de ignorantiā facti nō aūtde ignorantia iuris. qꝛ illa non excuſat Vndeph̓us de agentibus iniuſta loquens. v. ethi.dicit qͥcūqꝫ ꝓpter ignorantiam peccant venialia ſunt. ille etiā qui iniuſticiā facit ī paruisdeficit a ꝑfecta rōne eiꝰ qd̓ ē iuſtū facere. inquantū reputari poteſt nō eſſe oīo contra volutatem eiꝰ qui hoc patitur vt ſiquis auferatalicui ponū vnū l̓ aliqd̓ tale de quo ſit ꝓbabile ꝙ inde nō ledatur nec diſpliceat ſibi. h̓tho.¶ De ſpeciebus iuſticie que ſunt iuſticia diſtributiua et ꝯmutatiua ti. xij.Finde ꝯſiderandū ē de ꝑtibꝰ iuſticie.Et primo de ꝑtibꝰ eiꝰ ſubiectiuis. 2º qͣide ꝑtibus integͣlibꝰ. 3º de ꝑtibꝰ qͣi potētionalibꝰ. Circa primū prīo d̓ ip̄is ꝑtibꝰ. ⁊de vicijs oppoſitis. ¶ Circa primū ſciendū ꝙꝑtes ſubiectie ſū ſpēs iuſticie ſūt due vt vultph̓s. v. eth̓. ſcꝫ iuſticia diſtributia et ꝯmutatīaEſt em̄ ordo vniꝰ priuate ꝑſone ad aliā quē dirigit ꝯmutatiuā iuſticiā q̄ ꝯſiſtit ī his que mutuo fiūt inter duas ꝑſonas ad inuiceꝫ. Et eſtordo eius qd̓ eſt ꝯūe ad ſingulas ꝑſonas quēdirigit iuſticiā diſtributīa ꝯuīum ſꝫm ꝓportionalitatem.¶ De acceptōe ꝑſonaꝝ ti. xiij.Einde ꝯſiderandū eſt de vicijs oppoſitis p̄dictis ſpēbus iuſticie. Et prīo devicio qd̓ opponit̉ iuſticie diſtributiusſcꝫ de ꝑſonaꝝ acceptōe Scd̓o de vicijs oppoſitis iuſticie ꝯmutatīe. ¶ Circa primū querūtpl̓a ſcꝫ vtꝝ ꝑſonaꝝ acceptō ſit pctm̄. ℟º ꝙſic deū. j. nō accipiētis ꝑſonā cuiꝰ ꝙͣ. ꝑſonaꝝaūt accepto opponit̉ iuſticie diſtributīe cuiquidē equalitas ꝯſiſtit ī hoc ꝙ ꝑſoīs diuerſisdiuerſa tribuūt̉ ſꝫm ꝓportōꝫ ad dignitates ꝑſonaꝝ. ſi ergo aliqͥs ꝯſideret illaꝫ ꝓprietatemꝑſone et ꝑ ꝯīs illd̓ qd̓ ꝯfert̉ ei ē ei debitū. n̄erit accepto ꝑſone ſꝫ cauſe. vn̄ glo. ſuꝑ illudeph̓. vj. nō ē ꝑſonaꝝ acceptō apud deuꝫ dicitꝙ iuſtus iudex diſcernit cās nō ꝑſonas vt ſiq̄ſꝓmoueat aliquē ad magiſteriū ꝓpter ſufficiētiā ſcīe hic attēdit debita cāꝫ nō ꝑſonā. Si v̓oꝯſideret tm̄ h̓ ꝙ ē ille hō ſcꝫ petrus vel conr̄.erit acceptō ꝑſone. Ad ꝑſonaꝫ em̄ fert̉ q̄libetꝯſideratio nō faciēs ad cam ꝓpter quā ſit dignus hoc dono. vt ſiqͥs ꝓmoueat alique ad p̄latōꝫ vel magiſteriū qꝛ eſt diuēs vl̓ eius ꝯſanguineꝰ. Sic̄ igit̉ pꝫ ꝙ acceptō ꝑſonaꝝ ē peccatū cū iuſticie diſtributīe opponat̉ in h̓ ꝙ p̄ter ꝓportōꝫ agit̉. Nihil em̄ niſi pctm̄ virtutiopponit̉ vn̄ acceptō ꝑſone ſꝫm alex. an. eſt iuſticia qua p̄fert̉ ꝑſona ꝑſone ꝓpter indebitamcām ¶ Sed obicit̉ qꝛ deus videt̉ ꝑſonas accipere. qꝛ qn̄ꝫ de numero duoꝝ hoīm vniꝰ ꝯditionis vnū ꝑ grām aſſumit et alteꝝ ī peccatorelinqͥt ſꝫm illud M. xxiiij. duo erunt in lectovnus aſſumẻ et alter relinquet̉. gͦ ⁊cͣ. ℟º duplex eſt datīo vna ꝑtinens ad iuſticiā quā ſcꝫaliquis dat alicui qd̓ debet̉ ei et circa talesdatōnes attendit̉ acceptō ꝑſonaꝝ Alia eſt ꝑtinens ad liberalitate quā ſcꝫ gratis alicui dacur qd̓ ſibi n̄ debet̉ et talis ē collatō munieꝝgre. ꝑ que peccatores a deo aſſumūt̉. Et ī hacdonatōe nō habet locū acceptō ꝑſonaꝝ qꝛ q̄libet p̄t ſine īiuſticia de ſuo dare quantū vultet cui vult ſꝫm iᵈ Mt. x. an nō licꝫ mihi qd̓ volo facere tolle qd̓ tuū eſt ⁊c hec tho. et ꝯuenitcū eo alex. an. ¶ Vtꝝ acceptō ꝑſonaꝝ habeat locū in diſpēſatōe ſpūaliū. ℟º ꝙ ſic. vn̄ jac.ij. nolite in ꝑſonaꝝ acceptōe hr̄e fidem dn̄inr̄i ihū xp̄i dicit. glo. augͥ. quis ferat ſiqͥs diuite eligat ad ſede honoris eccl̓ie ꝯtēpto paupere inſtructiore et ſanctiore ſic̄ em̄ dictū eſtacceptō ꝑſonaꝝ inqͣtū talis ꝯtrariat̉ iuſticiequāto aūt aliqͥs in māioribꝰ iuſticiā trāſgreditur tāto grauiꝰ peccat vn̄ cuꝫ ſpūalia ſint tꝑalibus potiorā grauiꝰ eſt peccatū accipere ꝑſonas in diſpēſatōe ſpūalium ꝙͣ tꝑaliū. Qīavero ꝑſonaꝝ accepto eſt cū aliqͥd attribuituꝑſone p̄ter ꝓportōꝫ dignitatis. ideo ꝯſiderandū eſt ꝙ dignitas alicuiꝰ ꝑſone dupʳ p̄t attendi. vno mō ſimpliciter et ſꝫm ſe et ſic maiorisdignitatis ē qui magis abūdat in ſpūalibusdonis gr̄e Alio mō ꝑ ꝯparatōꝫ ad bonū dūeContingit em̄ qn̄ꝫ ꝙ ille qͥ eſt minꝰ ſciens magis ꝯferre p̄t ad bonū dune. ꝓpter potētiā vl̓īduſtriā ſecularē vel ꝓpter aliqͥd aliud huiciEt qꝛ huiōi diſpēſatōes ſpūaliū ordinant̉ prīcipalius ad vtilitatem dunē ſꝫm illud. j. coꝝxij. vnicuiqꝫ dat̉ maīfeſtatio ſpūs ad vtilitatem. iō qn̄ꝫ ſine acceptōe ꝑſonaꝝ in diſpenſatōe ſpūaliū illi qͥ ſūt ſimpʳ minꝰ boni melioribus p̄ferunt̉. ſic̄ etiā gratias gratis datas deus qn̄ꝫ minus bonis ꝯcedit. vn̄ quilibꝫ eligere tenet̉ ꝙͣtum ad ꝯſcīam eligētis meliores l̓ſimpliciter vel in ꝯꝑatōne ad bonū ꝯūne. Etqꝛ ille q̄ de gremio eccl̓ie aſſumit̉ vt in pl̓ibꝰeſſe ſolet vtilior ꝙͣtum ad bonū dune qꝛ magiſdiligit eccl̓iam ī qua eſt nutritꝰ. Ideo ſꝫm ſtatuta eccl̓ie ē aliquis de gremīo eccleſie eligēdus ꝙͣtum ad hoc ꝙ electō impugnari nō poſſit. In foro iudiciali ſufficit eligere bonū necoportet eligere meliore. qꝛ ſic oīs electio calumnnia pati poſſet. ¶ Sed obicit̉ qꝛ p̄lati eccleſie ſolent ad eccleſiaſticas dignitates ſiuebeneficia p̄cipue ꝯſanguīeos ꝓmouere qd̓ videtur ad acceptōꝫ ꝑſonaꝝ ꝑtinere. ℟º circaꝯſanguineos plati diſtinguendū ē qꝛ qn̄qꝫ ſūtminus digni et ſimpliciter et ꝑ r̄ſpectū ad honū ꝯūne. Et ſi tales dignioribꝰ p̄ferunt̉ ē peccatū acceptōis ꝑſonaꝝ in diſpenſatōe ſpūalium quoꝝ platus nō eſt dn̄s vt ea dare poſſitꝓ libitū ſed diſpenſator ſꝫm iᵈ. j. coꝝ. iiij. ſicnos exiſti. hō vt mi. xp̄i et diſpen. mi. dei. Qn̄ꝫvero ꝯſanguinei p̄lati ſūt eque digni ſic̄ alij.Et ſic licite poteſt ſine acceptione perſonaꝝaliquis ſuos ꝯſanguineos p̄ferre. qꝛ ſaltem inhoc ꝑ̄minent ꝙ de ip̄is magis ꝯfidere poteſtſcꝫ ꝙ ſecum vnanimiter eccleſie negociā tractent. hoc tn̄ eſſet ꝓpter ſcandalū dimittendūſi ex hoc aliqui aſſumerēt exemplū dandi bona eccleſie ꝯſanguineis etiā indignis ¶ Obicitur iteꝝ qꝛ faciliꝰ diſpenſat̉ cuꝫ diuitibus etpotentibus ꝙ ꝯtrahant matrimoniū in gradūꝓhibitu ꝙ cū alijs ergo ⁊cͣ. ℟º ꝙ diſpenſatio