¶ Vtꝝ agens tm̄ mereat̉ ꝙͣtū intēdit mereriꝑ bonitate ſui actꝰ. ℟agēte tm̄ mereri ꝙͣtuꝫītēdit dupl̓r p̄t intelligi. Vnoº ita ꝙ actꝰ tm̄valeat ad meritū quantū agēs credit valereip̄m et ſic n̄ ē veꝝ. Alioº ꝙ ꝙͣta ē bonitas actus intētōis tm̄ actꝰ exterior valeat ad meritū. et h̓ ē veꝝ. Ipſa aūt intētio ſepe maior ē ībonitate ī eo q̄ ſuū actū n̄ tm̄ credit valere qͥtū ī illo q̄ ſuū actu magͣ credit valere ¶ Si ergo obiciaʳ glo. ſuꝑ iᵈ mat. xij. bonꝰ hō de bonō the ſ. ⁊cͣ. q̄ dicit tm̄ boni qͥs facit ꝙͣtū intēdit dicendū ꝙ ſic dꝫ intelligi ſcd̓ꝫ qd̓ bonꝰ ēactꝰ ītendēdi tm̄ ē bonꝰ actꝰ exterior elicitꝰex illa intētōe qꝛ ꝑ intētōeꝫ ē bonitas morat̉ī eo. h̓ rich. ¶ Inſuꝑ nota ꝙ ꝙͣtitas intētōis tripliciter p̄t intēdi. vnoº ꝙͣtū ad ꝙͣtitate vl̓ feruorē affectꝰ intēdētis. Et ſic ꝙͣtitas intētōismēſurat meritū. qꝛ ex quāto affectu caritatisopus bonū facis tm̄ mereris qꝛ meritū penſapenes caritatē. Alioº quantū ad ꝙͣtitatē oꝑiſintēti. et ſic n̄ mēſurat. qꝛ tūc diues auarꝰ dāſdenariū plus mererẻ ꝙ liberalis habes caritatē dās centū dena. 3º ꝙͣtū ad ꝙͣtitate finisſic etiā n̄ mēſurat. qꝛ deꝰ ē oīm merentiū finisvltimꝰ qͥ n̄ ē aliqn̄ maior aliqn̄ minor. Scd̓maūt bon̄. hec glo .ſ. quātū qͥs ītendit tm̄ facitē duplex ex eo ꝙ li tm̄ et ꝙͣtū pn̄t eē aduerbiavel noīa. ſi em̄ ſunt aduerbia dicūt ꝙͣtitatemactꝰ ītendēdi et faciēdi. et tūc ē locuto generaliter vera ſiue reſpectu bonoꝝ ſiue maloꝝqꝛ quātū actus intedēdi ē intēſus in bonitatevel malicia tm̄ oꝑatio exterior ē bona l̓ malaOmne em̄ meritū l̓ demeritū reducit̉ ad actūvolūtatis licet aliquo mō circūſtātie exteriores faciāt ad maiorē volūtatis dānationē. Siaūt ſint noīa dicūt ꝙͣtitatē ex ꝑte ītēti et oꝑati. et tūc n̄ e generaliter vera. qꝛ opꝰ exteriusfactū n̄ ſꝑ ꝯmenſurat̉ ītēto ſepe em̄ intendithō facere bonū magnū et facit ꝑuū qꝛ ꝑuamhꝫ caritatē. Eſt tn̄ aliquoº vera in malis .ſ. itedendo n̄ diminuēdo. et ſcd̓ꝫ qd̓ tm̄ et ꝙͣtū dicūt quādā ꝯꝑatōeꝫ ꝓportionalitatis n̄ ꝯmēſuratōꝫ eqͣlitatis. vn̄ qui intēdit multū peccaremultū peccat qͣlecūqꝫ opus faciat n̄ tn̄ q̄ paꝝintēdit paꝝ peccat. maxīe ſi opꝰ multū d̓forme fuerit. Ex p̄dictis patꝫ quo ītelligit̉ glo.ſuꝑ illud luc̓. xij. bonꝰ hō de bono the .ſ. ꝙͣtūinqͥt bonū intedis tm̄ facis ¶ Vtꝝ vltra boneinitētōis meritū addat aliqd̓ meritū exterior actus. ℟º ad pn̄s poſſumꝰ loqui de merito dupliciter .ſ. reſpectu p̄mij ſubalis vl̓ accn̄talisReſpectu p̄mij accn̄talis exteriores actꝰ aliquā rōꝫ meriti addūt īteriori intētōi vn̄ gloſuꝑ illud ad gal̓. vj. tꝑe ſuo metemꝰ. dicit ꝙquātū ſeminamꝰ in oꝑibꝰ tm̄ mētemꝰ in fructibꝰ. Reſpectu aūt pͥmij ſubſtātialis viʳ ꝙ actus exteriores n̄ addāt aliꝙͣ rōem meriti niſidiſpoſitiue ſcꝫ inꝙͣtū elemoſine multiplicāt īterceſſores ꝓ dāte thob. xij. elemoſina a morte liberat et ꝓuer. xiij. redemptio aīe diuitisdiuitie eiꝰ. Et inꝙͣtū exteriores actꝰ excitantactū volūtatis interiorē ad bonū et ꝑ ꝯſeqn̄svalet ad gr̄e radicatōꝫ et ꝯſeruatione quibusſcꝫ gratie habitui et īterioribꝰ actibꝰ eiꝰ premiū ſubſtāciale debẻ. h̓ rich. ¶ De hac materia optime et copioſe tractat bon̄. in ſcd̓o ſucdi. xl. ī tribꝰ q̄ſtionibꝰ vltimis ¶ Vtꝝ peccāſplus demerea ꝑ actu volūtatis īteriorē inordinatū et ꝑ actu exteriorē ſimul ꝙͣ ꝑ actū ītetiorē tm̄. ℟ºº ſi volūtatis actus interior ſit eq̄intēſus in deordinatōe ſua ſine actu exterioriſic cū ip̄o. n̄ magis demeret̉ peccās ꝑ vtrūqꝫeoꝝ ſimul ꝙͣ ꝑ interiorē tm̄ que o ꝑe ꝯplere n̄pt. Et hoc dico loquēdo de demerito intēſiueqꝛ tūc nō eſt maior ꝯtemptꝰ ī vtroqꝫ ſimul ꝙͣin interiori ꝑ ſe Dicūt tn̄ aliqͥ ꝙ malꝰ actꝰ exterior addit demeritū malo actui interiori reſpectu alicuiꝰ pene accn̄lis ſaltē loquēdo deactu exteriori q̄ ē malꝰ ex genere ꝓpter trāſitū eiꝰ ſuꝑ obiectū īdebitū. Vn̄ in danatis pl̓ꝰremurmurabit ꝯſcīa ꝯtra eū qͥ voluit innocete occidere et occidit ꝙ ꝯtra eū q̄ voluit mocentē occidere et n̄ potuit ſuppoſito ꝙ fuerītpares ī mala volūtatē. Si aūt loq̄mur de demerito extēſiue plꝰ demerẻ hō ꝑ vtrūqꝫ ſiml̓ꝙͣ ꝑ interiore tm̄ qꝛ pluribꝰ noc et. et pl̓a mala infert et plus delectat peccantē. h̓ rich. ¶Vtꝝ ſola intētio recta ſine oꝑe exteriori ſufficiat ad meritū ℟º aūt hō hꝫ facultatē faciedi opus exteriꝰ qd̓ p̄ceptū ē aūt n̄ ſi ſic plenavolūtas ponit effectū ſi aſſit facultas al̓ ſi n̄ponit cū poſſit nō vult. plene ſꝫ ſemiplene etpigre ſic̄ piger q̄ vult et n̄ vult. Et dic̄̉ gregͣin quadā omēl̓. ꝙ nemo d̓ bona volūtate ſibiblandiả ymo de dilectōe dei mēs lingua etmanꝰ req̄rat̉. Diſtingue tn̄ qꝛ aūt ei occurrittp̄s et locꝰ neceſſario implēdi p̄ceptū puta qꝛvult elemoſinaꝫ dare et occurret ei aliqͥs cuividet neceſſitate extremā ꝓbabiliter īminereniſi ſubueniat ei. et tūc ſola ītentio n̄ ſufficitad meritū imo etiā talis trāſgredỉ mādatumAut n̄ occurrit ei tp̄s neceſſitatis ſꝫ indigētierōnabilis et ꝯgruitatis. et tūc etiā intētio ſola ei n̄ valꝫ ad meritū. liberat tn̄ eū a trāſgreſſione qꝛ p̄cepta affirmatiua n̄ obligat niſi ꝓtꝑe neceſſitatis. Si aūt hō n̄ habeat facultatēoꝑandi tūc ſola bona ītentio ſine oꝑe exteriori ſufficit ad meritū ſubſtātialis pͥmij n̄ auteꝫaccn̄lis. deꝰ em̄ nemine obligat ad īpoſſibileet de tali p̄t ītelligi illꝰ greg. in qͣdā omel̓. n̄eſt manꝰ vacua a munere ſi cordis archa repleta fuerit bona volūtate. h̓ rich. ¶ Vtꝝ admeritū ſufficiat intētio ſcd̓ꝫ habitū. ℟º ītētioſcd̓m habitū p̄t ītelligi tripl̓r. vnoͨ ita ꝙ ꝯſiſtat in ſolo habitu reſpectu prīcipij oꝑatōiset ꝯtinuatōis eiꝰ vſqꝫ in finē. Et h̓ nō ſufficitad meritū qꝛ n̄ ē ipſiꝰ oꝑatōis prīcipiū Alioita ꝙ illa ītētio ſit actualis reſpectu prīcipioꝑatōis n̄ tn̄ reſpectu totiꝰ ꝯtinuatōis eiꝰ vſ̓qꝫ ī finē. Et ſic dicūt qͥdā ꝙ tota oꝑatio ē meritoria in virtute actus ipſiꝰ intētōis ꝑ quaꝫilla oꝑatio fuit incepta. 3º mō ita ꝙ ſit ī actureſpectu principij oꝑatōis explicite. ita ꝙ explicite ītendat oꝑatōꝫ inciꝑe et ꝯplere. Sꝫ reſpectu totiꝰ ꝯtinuatōis n̄ manꝫ intētio ī actuexplicite ſꝫ īplicite ſic̄ hō ī volēdo quidqdēad fine actualiter. implicite tamē vult ipſumfinē et ſic dicūt quidā eſſe ncc̄ariū ad h̓ ꝙ to-
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten