Secundo mō inuidia et ſic eſt etiā poſſibilis ſicut multiplex exꝑientia docet. Tercio d̓r īmutatio ad malū facta in corꝑe alicuiꝰ ꝑ oculoſalterius aſpiciētis eū. et de faſcinatōe hͦ mōdicta dicit auic̓. vj. naturalium liº. iiij. c. vlt̓.ſic. multociēs aūt aīa oꝑatur in corꝑe alienoſicut ī ꝓprio qͣꝫadmodū ē opus oculi faſcinantis et eſtimatōis oꝑātis. Et eandē ſentētiā ponit algazel liº ſuo phīcoꝝ. v. c. ix. Vn̄ videnambo fuiſſe opinari hoīem aliqn̄ ꝑ naturalemvirtutē aīme ſue. poſſe aliena corꝑa ꝓ ſua volūtate trāſmutare. ¶ Sꝫ hoc ē multū ꝯtra rōꝫqꝛ angeli qui ſūt naturaliter potētiores ꝙͣ aīaet ſi pn̄t trāſmutare corꝑa ſcd̓ꝫ locū. nō tamēpn̄t trāſmutare ea ad aliꝙͣ naturale formā niſi mediāte oꝑe alterius nature a natura angelica. ſic̄ exp̄ſſe dicit augͥ. iij. de trini. Cōtra ecoꝑinionē p̄dictā videt̉ facere excōicato cuidam articuli qui talis ē ſcꝫ ꝙ intelligentie ſuꝑiores imprimūt ī inferiores ſic̄ vnā aīa intellectīa imprimit ī aliā et in aīaꝫ ſenſitiuā. et jtalē ip̄ſſionē incatator aliqͥs ꝓicit camelū ī foueā ſolo viſu. hic articulꝰ eſt excōicatus. Adhoc etiā facit excōicatio alteriꝰ articuli q̄ talis eſt ſcꝫ ꝙ materia exterior obedit ſube ſpūali. et d̓r ibi ꝙ ē error ſi ītelligat̉ ſimpl̓r et ſꝫmom̄em modū trāſmutatōis. His viſis declarādū ē ꝙ faſcinatō tercio mō dicta qꝛ de ea prīciꝑaliter q̄ritur. ſꝫm aliquē modū nō eſt poſſibilis et ſcd̓m aliquē modū eſt poſſibilis. Nōem̄ eſt poſſibile homī ꝙ ꝑ naturalē virtutē aīme ſue ꝑ oculos tale virtute emittat q̄ nō mēdiāte trāſmutatōe ꝓprij corꝑis neqꝫ medij nōcumentū inferre poſſit corꝑi hoīs quē aſpicitmaxīe cum ſꝫm opīone ꝯmuniore videamꝰ intra ſuſcipiētes nihil exͣ mittētes. Nō eſt etiampoſſibile hoī ꝙ ꝑ virtute naturale aīe ſue provolūtate ſua trāſmutatōꝫ imaginādo faciat inoculis ſuis. q̄ mediante trāſmutatōe medij ſcꝫaeris poſſit corpꝰ hoīs que aſpicit in aliquamtrāſmutare qͣlitatē ſꝫm ꝙ ſibi placuerit. ſcd̓mhos duos modos p̄dictos n̄ poſſꝫ vnꝰ homoaliū faſcinare. qꝛ nulli hoīm ꝑ naturalem virtutē aīe ſue poſſet talis virtꝰ ieſſe. Vnde ſꝫmillos duos modos debꝫ ītelligi excōicatio articuli de faſcinatōe. Scd̓m tn̄ alique mod̓ faſcinatō eſt poſſibilis. p̄t em̄ aliqn̄ ꝯtingere ꝙhomo l̓ mulier aſpicies corpꝰ alicꝰ pueri moueat ip̄m mediāte viſu et imaginatōe vel aliqͣpaſſione ſenſibili. et qꝛ paſſio ſenſibilis ē cumquadā īmutatōe corꝑali. et oculi ſūt tenerrimi ꝓpter qd̓ ſunt imp̄ſſioīs multū receptiui. iōqn̄qꝫ ꝯtingit ꝙ ꝑ aliquaꝫ paſſione interioremtraſmutant̉ oculi in aliquā malā qualitatemmaxīe cooꝑante ad hoc aliquā imaginatōne.cuiꝰ imp̄ſſio cito redundat in oculos et ꝓptereoꝝ teneritudinē et ꝓpter vicinitate radicisſenſuū ꝑticulariū ad imaginatōis organū. Cūaut oculi ſūt trāſmutati in aliꝙͣ qualitate nociua. ꝯtingere poteſt ꝙ trāſmutent aerem ſibiꝯtīguū in aliā qualitate malam. et illa parsaliam et ſic vſqꝫ ad aerem ꝯtiguū oculis puri qui aſpicit̉. et ille aer ꝯtiguus poterit qn̄ꝫin materiā diſpoſitā ꝙͣ n̄ diſpoſitā cui ꝯſonattrāſmutare oculos ip̄ius pueri in aliā qualitatē malā et mediātibꝰ oculis ip̄ius pueri aliquas ꝑtes īteriores. Exꝑimentū huiꝰ rei manuductinū ē. qꝛ videmꝰ hoīem patiente ī ocilis qn̄ꝫ ex aſpectu ſuo ledere oculos eū aſpicientis qd̓ ꝯtingit ex hoc ꝙ oculi mala qualitate infecti inficiūt aerē mediū et aer infectꝰ inficit oculos directos ad ocl̓os īfirmos eo ꝙſꝫm rectā lineā infectio illa deriuat̉ in directū ad oculos īſpicientium. cooꝑante ad hecmultū imaginatōe eius qͥ aſpiciendo oculosinfirmos imaginat̉ ſe ledi. pl̓a etiā alia exꝑimēta ad hec manuductīa poſſent adduci queobmitto cā breuitatis. p̄dictis aūt cōcordatquedā glo. ſuꝑ iᵈ psͣ. qͥ. ti. te. vi. me. et le. dicens. magna virtꝰ in oculis ē qd̓ in naturalibus apparet. aīmal em̄ viſum ꝓdeſt yctericisprior videns lupus voce aufert. baſilicus ſiprior videt occidit ſi prior videt̉ occidit̉. Ethuiꝰ ſcꝫ quare baſilicꝰ vidēdo occidit hoīemrō reddi poteſt qꝛ ex aſpectū et imaginatōneexcitat̉ in eo paſſio mala. que habꝫ excitare īeius corꝑe māteriā venenoſaꝫ. ꝑ quā eiꝰ ocl̓ivenenoſa qͣlitate īficiunt̉ quā aer oculis eiuſꝯtiguus inficit̉. et ab illa ꝑte aeris pars aliaet ſic inde uſqꝫ ad aerē ꝯtiguū homī. que aerecū homo ꝑ inſpiratōꝫ attraxerit intoxicat̉ etmorit̉. hec de p̄dicta qōne ſine p̄iudicio et temeraria aſſertōne dicta ſūt. hec rich. in qͣſtionibus de quolibꝫ. ¶ Vtꝝ infortuniū accidēsalicui poſſit ingerere dolorē eiꝰ amico nihild̓ hͦ ſcienti. ℟º aliquē hoīeꝫ triſtari et āguſtiari eius amico remoto īfortuniū aliqd̓ patiēte. qn̄ꝫ ꝯtingit a caū̓ ſcꝫ qꝛ in illa hora q̄ ſuūsamicus infortuniū patit̉ melācolia in eo mōuetur. ꝑ cuiꝰ motū cadit ī triſticiā et timoremꝓpter multas cogitatōes et ſuſpiratōes nociuas que ꝑ motū melancolicū excitantur et exꝯn̄ti mente aggͣuat̉ et pōderoſus reddit̉ licinfortuniū amici nihil ad hoc penitꝰ oꝑeturqn̄ꝫ vero hoc ꝯtingit ex aliqua ca voluntariadetermīata. Dyabolꝰ em̄ qꝛ conat̉ hoīes inducere ad opīones ſuſpicioſas. qn̄ꝫ cū ꝑmittitur affligit hoīem ponderoſitate et triſticia illa hora q̄ amicꝰ eius remotꝰ infortuniū patitur vt exiſtimet hoc ꝑ amici infortunium ſibinaturaliter eueniſſe. Qn̄qꝫ etiā hoc ꝯtingit exaliqͣ ꝓbabili ſuſpitōe. vt cū quis ſcit amicumeſſe in taberna cū inimicis ſuis ꝓbabiliter cōnicit eum īuadi ab inimicis et ex hoc qn̄ꝫ ī illa hora quā amicꝰ eius ab inimicis opprimitin eo timor et anguſtia generatur. ſed ille dolor ē poſt aliꝙͣ ꝯgnitōꝫ. hec rich. ¶ Vtꝝ herbe vel armoīe poſſint īpedire demōes a vexatōne hoīm. ℟º ꝙ herbe vel armonie non pn̄tſua naturali virtute totaliter excludere vexatōꝫ quā dyabolꝰ poſſit hoīem vexare ſi ſibi ꝑmitteret̉ a deo vl̓ angelis boīs. pn̄t tn̄ illamvexatōꝫ mitigare. et ita ꝑua poſſet eſſe vexatōilla ꝙ poſſent eā penitus excludere. et hͦ quidē facerēt nō agēdo in ip̄ꝫ demonē cū ſit ſpūſeperatꝰ ī quē nō p̄t naturaliter agere corpusſꝫ agendo in ip̄m vexatū a demone. oīs em̄ cālimitate v̓tutis ꝓducere p̄t effectū ītenſiorē