vij

ille ingenuus. qꝛ penuria mei ingenuitatē nō debet ſibi retribue̓. neqꝫ illo abſente ſpꝓnūciabit̉ſeruus vt. ff. e. l. diui. §. i. ⁊ vt diximuſ. sͣ. de iudic̄.Si aūt ꝓuocat qͥs de ẜuit̓. ingenuitatē. et eā ꝓbauit eo qͦd adu̓ſario pn̄tē ꝓnūciab̓ iudex ingenuūeſſe ⁊ eā ſentēcia p̄iudicabit om̄ibꝰ qͥa qͥ lata ē incā ẜuitutis et ingenuitatis. Secus ſi eſſet lata incā lib̓tinitatis et ingenuitatis vt. ff. de ſtatu ho..l. ingenuū. et. ff. e. l. diui ⁊ ſi libertus ingenuꝰ eēdi. l. i. et ne de ſtatu defūc. poſt. v. q̄rat̉. l. §. i. ſꝫ īt̓dū ꝓclamāte aūt in libertatē vel eiuſ aduerſarioabſente meliꝰ fecerīit iudices ſi cognitōeꝫ circūduxerīt vl̓ diſtulerit niſi magna fit ea cā. et euidētes ꝓbatōs ſuggerāt ẜm lib̓tatē ꝓnūctiād̓ utff. e. l. diui. § ul̓t. Sꝫ ⁊ illud notādū ē ꝙ ſi duo ſepatim petierīt hoīeꝫ ꝓ parte dimidia. et ille vnoiudicio liber alt̓o ẜuꝰ ꝓnūctiatꝰ ſit fauore qͥdemlibertatis liber erit. Cōpellit̉ aūt ẜui p̄ciū ꝓ parte boni viri arbitratu victori p̄bere ut. ff. e. l. duobus Si v̓o qͥs ꝓclamet ī lib̓tatē apud duos iudices. Ile aūt qͥ detinꝫ eū reſiſtat ei et vnꝰ iudicūꝓnūctiauerit eū libeꝝ alter ẜuū p̄ualꝫ eiꝰ ſnīa qͥꝓnūctiauit ꝓ lib̓tate ut. ff. d̓ re. iu. l. ſi vni ¶ Eſtem̄ lib̓tas res īextimabil̓ ⁊ rebꝰ oībꝰ fauorabiliorut inſt̓. quibus ex ca. ma. nō pn̄t. §. ul̓t ⁊ de re. iu. l.libertas¶ De aſſertione tollendaEliberali cauſa dictū ē et. qꝛ ip̄a olim ꝑqͦſdā qui aſſertores dicebāt̉ eo ꝙ aſſerebāt eū libeꝝ qͥ dicebat̉ ẜuus exercebat̉. Ideo ponit d̓ aſſertōe tollēdā et qꝛ vanū etfriuolū qd̓dā erat īductū ꝑ aſſertōꝫ illā tractatde ea n̄ ponēda ſꝫ tollēdā Et ſtatuit ut liberalemcām qͥs ꝑ ſe ul̓ ꝑ ꝓcuratorē agat cū diſtīctōe qͣꝫnotauimꝰ ſuꝑiori t. et lata ſm̄a ꝑ appellatōꝫ qͥdēpot̓it reſcīdi ſolitis modis n̄ ꝑ in ite. re. vt. ff. deappel. l. ild̓l ſciēd̓ ē. nec retractabit̉ pͥa ⁊ ſcd̓a ettercia vice occaſiōne legū q̄ ſuꝑ aſſertorijs litibꝰpoſite ſunt. vt. jͣ. e. l. i. Quid aūt obtineat abſenteeo qͥ d̓r ẜuus vel eo qͥ dicit ẜuū ſuū plene ſuꝑioriti. dixi. Sed illud notādū eſt. qͦd ſi ille quē emi vtẜuū ꝓclamauit in lib̓tatē ⁊ iudicio pēdēte moriatur ſi vēditor nō potuerit oſtēde̓ ſe ẜuuū vendidiſſe tenebit̉ mihi de euictōe rn̄de̓. Si v̓o deceſſiſſet an̄ litē ꝯte. nullomō tenet̉ mihi vt jͣ. e. l. vlt̓.et. ff. de euict. l. ſi ẜuus. De rebꝰ aūt eoꝝ de quoꝝlib̓tate cōtētio eſt. hͦ nō dico. qꝛ de eis ſpēalit̓ tractat̉ in ſequēti ti.Quibꝰ ad lihertatee ꝓclamare nō licꝫ ⁊de rebꝰ eorū qͥ ad lib̓tate ꝓ clamare nōꝓhibent̉xplicuimus de ꝓclamātibꝰ in libertatē ſꝫqm̄ quidā ꝓhibent̉ in eā ꝓclamare videamus. qui ſunt illi poſtea dicemus derebꝰ eoꝝ qͥ nō ꝓhibent̉ ꝓclamare. Eſt aūt ſciendū qͥd deſcēdētes de familijs latronū ad libertate ꝓclamare ꝓhibent̉. ſi dn̄s imꝑator vel ꝓcurator fiſci fecerit eos ẜuos. ꝑ ſuū decretū ita ſtatuēdo vt quicūqꝫ de latronū familia caꝑet dn̄s eſſetcapti vt. jͣ. e. l. i. Itē ad libertatē ꝓhibent̉ ꝓclamai e. qui cū maiores ſint. xx. an. paſſi ſunt ſe ve-

nūdari emptori ignorāti eos liberos eſſe ad p̄cium ꝑticipandū et p̄ciū ꝑticipati ſunt. cū et ip̄i ſcirēt libertatē ſuā. de quibꝰ plene diximꝰ. sͣ. t. ꝓxiQuid aūt ſi duo emerint hoīem liberuꝫ et vnusignorabat liberū. alter ſciebat certe ꝓpter eū qͥſcit nō ꝑmittit̉ ei ꝓclamare in libertatē. ſꝫ ꝓptereū qui ignorāt ẜuus efficiet̉ nō eius qͥ ſcit. ſꝫ tātūalterius vt. ff. e. l. vlt̓. Nec obſtat qͦd d̓r. ff. de liberali cā. l. liberis. §. ſi duo qꝛ ibi ponit q̄ſtōem. ſꝫnō ſoluit eam ¶ Illa enī v̓ba euenit igit̉ vt ei ꝓſit legēda ſunt interrogatiue. Et in fine rn̄debit̉nō eueniet vt ꝓſit ſciēti qͥd aliꝰ ignorauit. Si ergo illa qͥnqꝫ interuenerīt in emptōe vel ſimili cōtractu q̄ diximus in ſuꝑiori ti. denegat̉ in lib̓tateꝓclamatio. qͥa vere factꝰ eſt ẜuꝰ vt jͣ. e. l. ij. Sedinterdū de lib̓tate ꝯtēdet ſi p̄ciū ſui reddiſſet em̄ptori ſpōte recipiēti vt. ff. ſi libertꝰ ingenuꝰ eſſedicat̉. l. ij. vel forte ſicut quidā volūt v̓bū illud ſip̄ciū reddidiſſet libertatis fauore ſic debet intelligi ſi redde̓ ꝑatus fuiſſet. Si aūt illa. v. nō int̓uenerint nō denegat̉ ꝓclamatō in lib̓tatē. Sꝫ tn̄ licet ei qͥ ignorauit liberū hoīem eſſe ꝯſulit̉ ꝑ dualactōes in factū. vna ꝯſulit̉ ei ꝯtra eū qͥ doloſe venūdari paſſus eſt. vt teneat̉ ad p̄ciū ⁊ acceſſiōemeius ⁊ ad dāna q̄ intulit dolo vel culpa. vel in rebꝰ ſuis vel alienis q̄ erāt ſuo ꝑiculo et in duplū hͨom̄ia reſtituit. alterā ꝯſulit̉ ei ꝯtra eū qͥ ſciēs vēdidit. vt teneat̉ in duplū p̄cij et acceſſionum. necvnus liberat̉ ꝑ alterū. Et eſt h̓ actio annalis vt.ff. de lib̓a cā. l. rectiſſime et. l. ſiue. et. l. imo. et. l.in ẜuo. et. l. intātū et. l. vel obligatus et. l. vtiqꝫet. l. nō ſolū et. l. illud. Sūt ⁊ illi qͥ vere ſerui ſuntſꝫ tn̄ in libertatē licꝫ eis ꝓclamare vt ecce filiusvenditꝰ eſt a pr̄e ꝓpter famis nec̄itatē licet patri vel filio vēdito. vel etiā cuiuſlibꝫ extraneo adingenuitatē ꝓpriā eū repete̓ mō. Si aūt p̄ciū offerat qͦd p̄t valere aūt mācipiū ꝓhiꝰ p̄ſtet vt. sͣ. depat̓. qui filios di. l. vl. Item ſeruus noxe deditusſi q̄ſita pecunia damnū a ſe datū poſtea reſartierit p̄toris auxilio manumitti debebit vt inſtit̓. denoxal̓. §. dn̄s. Ille auteꝫ vere liber eſt qui eſt abhoſtibꝰ redēptus ſꝫ quādā neceſſitate ſeruienditenet̉. donec reddat p̄ciū redēptōis. vel ſeruiatqͥnquēnio vel aliqͦ iſtoꝝ facto in libertatē ꝓclamare ſibi concedit̉ vt jͣ. de capti. ⁊ pꝰ li. re. l. ij. ⁊.l. vl. Supereſt vt videamus de rebꝰ eoꝝ qui adlibertatē ꝓclamare non ꝓhibent̉. Eſt aūt diſtinguendū vtrū quis de poſſeſſiōe ſeruitutis ꝓclamet in libertatē an de poſſeſſiōe libertatis petatur in ſeruitutē in primo caſu id qͦd ꝯfitet̉ eē eiꝰqui poſſidet eum. quoniā de eo non dubitat̉ reddi et referri ꝓnūciabit iudex. Alia vero que dubia ſunt negatōe remanebūt penes ꝓciamantēin libertatē ⁊ ipſe cauebit de reſtitutōe eaꝝ rerum. ſi apparuerit eſſe dn̄i. i. a dn̄o ipſi cōceſſa vl̓exceſſis empta vl̓ ſi apꝑuerit ſubtracta dn̄o velex ſubtractis empta Itē reddꝫ ratōeꝫ admīſtratōis. vel ſi nō apparuerīt eſſe dn̄i remanebūt penes eū. Latā aūt ſentēcia ꝓ libertatē hͦ eſt qͥd dicit lex exacto libertatis iudicio. res ille de quibꝰcautio preſtita eſt in ſequeſtro debēt eſſe ⁊ in tuto ꝓ diſpoſitōe iudicis co. locari vt his ab vtro