Quid namqꝫ per coccum niſi caritas deſignatur. que ſemper flamma amoris accenditur? Sed coccus bis tinguitur: qn̄ non ſolū examore dei ſed etiam proximi nr̄acaritas inflāmatur. Nam qͥſquisſic amat deū vt cōmiſſi ſibi proximi cura relinquat. adhuc in eo coccus ſemel tinctus eſt: ⁊ quiſquisſit amēt proximū vt minuat deſideriū quo flagrare debet ad deumnō eſt in eo volor tincture gemnatus Debemus ergo ⁊ cimare eoscū quibus viuimus: ⁊ ad illū totis deſiderijs anhelare in quo veraciter viuamꝰ Ecce etenim ad fidem atqꝫ ad audiendū verbū omnipotentis domini nos qui religioſo induti habitu videmur ex diuerſa mūdi qualitate cōuenimus: atqꝫ ex diſſimilibus iniquitatibꝰ inſancte eccleſie cōcordia congregatiſumus: vt iam patenter factumeſſe videatur quod de pronuſſiōeecciē per yſciā dicit̉. Habitabit lupus cū aigno; ⁊ pardus cū hedoaccubabit. Nam per ſancte caritatꝭ viſcera lupus cū agno hebitatquia qui in ſeculo raptores fuerūtcū manſuetis ac mitibus in pate ꝯquieſcunt. Et pardus cū hedo accubat; quia is qui peccatoꝝ ſuoꝝmaculis varius fuit. cum eo qui ſedeſpicit ⁊ peccatorem confitetur.humiliari ꝯſentit. Vbi ⁊ ſubditurVitulus ⁊ leo ⁊ oīus ſimul morobūtur. quia ⁊ is qui per contritucor ad cōtidianū ſe deo ſacrificiumprepacat. ⁊ alius qui tanꝙͣ leo excrudelitate ſeuiebat. ⁊ alter qui velut ouis īnocentie ſue ſimplicitateperdurat; in caulis ſancte eccleſiecōuenerūt Ecce qualis eſt caritasq̄ pro diuerſitate mentiū accēditconcremat conflat; et qucſi in vnoauri ſpeciem reformat Sed in eoquod ſe elū ſic amant: ad illū neceſſe c vt feſtinēt. quē eterno gaudio in celo videre mereātur. Vnꝰeſt etenim dominus ac redemptornoſter. qui ⁊ hic elcōꝝ ſuoꝝ vordū ad vnanimitatē ligat; et ad ſupernū qmorem per interna deſideria ſemper ſtimulat. Vnde ⁊ illicſubditur Et puer paruulus mnobit eos. Quis iſte puer eſt paruūlus. niſi de quo ſcriptum eſt. puernatus eſt nobis ⁊ filius datus eſtnobis? Qui ſimul habitantes minat. quia ne in terrens rebus corda nr̄a inhereant: hec per internūdeſideriū cotidie inflāmat. Et hocipſū eius minare eſt. ad ſuū amorem inceſſanter accendere; ne cumnos viciſſim diligimus mente inhoc exilio remanecimꝰ Ine quēshꝰ vite ſit placeāt vt ad obliuionem patrie perducat: ne delectota mens proſperis torpeat. Vn̄et donis ſuis flegella permiſcet.vt nobis omnē quod nos in ſeculo delectobat amureſcat. ⁊ illud incendiū ſurgat in animo quod nosſemꝑ ad celeſte deſideriū īquietetet excitet. atqꝫ vt ito dicā delcābil̓rmordeat. ſuauiter cruciet hyloriter