Conſolatio

dic̄ Psͣ. loquēs de viro iuſto: Dn̄e p̨̄ueniſti eū ī bn̄dictiōibꝰ dulcedinis. Hic beatus Laurentiꝰ p̨̄fata luce īteriꝰ illuſtratus ī tribulatiōe cōſtitutꝰ ait: Mea noxobſcuꝝ nō habet. ſꝫ oīa in luce clareſcuntEt beatus Uincentius: Ecce inquit iaꝫin ſublime agor. et omnia tormenta tuaſeculo altior tyranne deſpicio. Hinc etHugo in libro pręnominato: Quid eſtinquit illud dulce qd̓ in eius recordatione aliquādo me tangere ſolet. et tam vehementer atqꝫ ſuauiter afficere. vt iaꝫ totus quodāmodo a memetipſo alienari⁊ neſcio quo abſtrahi incipiam. exhilarat̉ conſcientia. in obliuionem venit omnis pręteritoꝝ malorum memoria. cor illuminatur. deſideria iocundantur. Iāqꝫalibi neſcio vbi me eſſe video. et quaſi q̄buſdaꝫ amplexibus amoris intus teneo.⁊ neſcio quid illud ſit. ⁊ tamen illud ſemper retinere ⁊ nunqͣꝫ perdere toto niſu laboro. luctatur quodāmodo debiliter animus ne recedat qd̓ ſemper amplecti deſiderat. Et quaſi in illo omniū deſideriorum finē inueniens ineffabiliter exultatnihil amplius quęrens. ſemper ſic eſſe volens: O anima mea vere ille eſt dilectustuus qui venit vt tangat te. non vt videatur a te: Uenit vt non totum fūdatſe. ſed vt guſtando prębeat ſe. non vt impleat deſiderium ſed vt trahat affectumPrimitias quaſdam porrigit ſuę dilectionis. non plenitudineꝫ exhibet ꝑfecteſocietatis. Et hoc eſt qḋ maxime ad arrādeſponſationis tuę pertinet. ꝙ ille qui īfuturo ſe tibi videndum ⁊ perpetuo poſſidendum dabit. nunc aliquādo vt qͣꝫ dulcis ſit agnoſcas ſe tibi ad guſtandum p̨̄bet. ſimul vt etiam interim de abſentia eiꝰconſoleris. quādo eius viſitatiōe ne deficias inceſſanter reficerꝭ. hęc Hugo. Sicut enim dicit beatus Bernardus ſuperCantꝭ. omel̓. xxij. Licet ſuauis dn̄s vniuerſis. maxime tamen domeſticis. Et qͣnto quis ei pro vite meritis. ⁊ puritate mētis appropinquat. tanto vnctionis ſuaui

oris ſentit fragrantiam. Porro in huiꝰ/modi non capit intelligentia niſi qͣntumattingit experiētia. hęc ille. Idem ī. xxxv.Anima q̄ ſemel a domino didicit ⁊ accepit intrare ad ſemetipſam. ⁊ in intimis ſuis dei ſuſpirare pręſentiam. talis neſcioan vel ipſam gehennam ad tempus experiri horribilius pęnaliꝰ ve ducat. qͣꝫ poſtſpiritualis huius ſtudij guſtatam ſemelſuauitatem exire denuo ad illecebras velpotius moleſtias carnis ſenſuum et inexplebilem repetere curioſitatem. Terribilis proinde nimis eſt illa comminatio.egredere. ⁊ abi poſt veſtigia gregum. qd̓eſt indignā te nouerꝭ illa tua familiari etſuaui diuinorum contemplatione. qͣꝫobrē egredere de ſanctuario meo corde tuo⁊ magis tanqͣꝫ vna de ſęcularibus paſcēdis ⁊ oblectandis tuę carnis ſenſibus intricare. Exitus aquarum deducant oculi mei ſuper huiuſmodi animam. quę cūnutriretur in croceis. amplexatur ſtercōra. Pauit enim ſterilē et quę non parit.⁊ viduę non benefecit. hęc Bernardus.Hinc et. Auguſtinus libro confeſſionumvij. Ego quidem admonitus ad memetipſū ītraui ī intima mea duce te. Et vidiqualicunqꝫ oculo animę meę ſupra eundem oculum lucem incōmutabilē. Quinouit veritatem nouit eam. ⁊ qui nouiteam nouit ęternitatem. O ęterna veritaſ⁊ ꝟa charitas et chara ęternitas. tibi ſuſpiro die ac nocte. Et cum te primum cognoui tu aſſumpſiſti me vt viderem omne qd̓ viderem ⁊ nuduꝫ me eſſe videremEt reuerberaſti infirmitatem aſpectꝰ meiradians in me vehementer. et contremuihorrore ⁊ amore. ⁊ inueni me longe eſſe inregione diſſimilitudinis. Idem libro. x.Ecce inquit domine guſtaui ⁊ eſurio. fragraſti et tibi anhelo. donec reficiatur defectus meus. ac perficiatur vſqꝫ in paceꝫillam quā neſcit arrogantis oculus. Tuenim es lux permanens. quam de omnibus conſulo. ⁊ docentem ac iubentem audio. ⁊ ſępe illud facio. hͦ me delectat ⁊ ab