CCCxxx ii

ſuper morte amici

actionibus nocturnis quantum relaxaripoſſum ad illam voluptatē refugio. Necin his omnibus quę percurro conſulenste inuenio tutum animę meę locum niſi īte quo colligāt̉ ſparſa mea. nec a te qͥcqͣꝫrecedat ex me. ⁊ aliqͣndo intromittis mein affectum multum inuſitatū introrſusad neſcio quā dulcedinem quę ſi perficiatur ī me neſcio quid erit quod vita iſtanon erit. Sed recido in his erumnoſisponderibus ⁊ reſorbeor ſolitis. et teneor⁊ multum fleo ſed multum teneor. Tantum cōſuetudinis ſarcina digna eſt. hiceſſe valeo nec volo. illic volo nec valeomiſer vtrobiqꝫ. Ideoqꝫ conſideraui languores peccatorum meorum in cupiditate triplici. et dexteram tuam ad ſalutemmeam: Vidi enim ſplendorem tuuꝫ corde ſaucio ⁊ repercuſſus dixi: Quis illucpoteſt. proiectus ſum a facie oculorū tuorum. Tu enī es veritas ſuper omnia p̨̄ſidens. gaudium certe res eſt quā ſe exꝑtūdicere nemo poteſt: Ideoqꝫ reperta ī memoria recognoſcitur quando beatę vitęnomen auditur. Sed abſit domine vt ſiquocunqꝫ gaudio gaudeam. idcirco beatum me putem: Eſt enim gaudiū qd̓ nōdatur impijs ſed eis qui te gratis colūt.quoꝝ gaudiū tuipſe es. Et ipſa eſt ſolavita beata gaudere ad te de te. ꝓpter te.beata quippe vita eſt gaudium de veritate. Qui autē aliud gaudium non ipſumverum ſectantur. ab aliqua tamen imagine gaudij voluntas eorum non auertitur. Amnes quippe beati eſſe volūt qd̓niſi certa noticia noſſent. nō vtiqꝫ tā certa voluntate vellent. Idem quoqꝫ dicitin eodem libro. xj. Quid eſt illud qd̓ interlucet mihi ⁊ percutit cor meum ſine lęſione. ⁊ inhorreſco ⁊ inardeſco? Inhorreſco inqͣntuꝫ diſſimilis ei ſum. Inardeſcoinqͣntum ſimilis ei ſū. Sapientia ipſa ēquę interlucet mihi diſcindens nubilummeum. qd̓ me rurſus cooperit deficientem ab ea caligine atqꝫ grege pęnaꝝ mearum. quia ſic infirmata eſt in pauperta-

te virtus mea. ⁊ non feram bonum meuꝫdonectu domine qui propitiatus es omnibus iniquitatibus meis ſanes etiā omnes infirmitates meas. Sępe enim ſaluifacti ſumus. promiſſaqꝫ tua per patientiam expectamus. hęc Auguſtinus. Illaꝫergo plenam eccleſię gloriam cū magnodeſiderio expectare debemus. quia nimirum ⁊ hanc expectat totus mundꝰ. ⁊ etiāipſe omniū dominus. Un̄ beatus Bernardus ſuper Cantꝭ. omel̓. lxviij. Nōneinquit de ſtatu et conſummatione eccleſię finis omnium pendet. tolle hanc etfruſtra inferior creatura filioruꝫ dei reuelationem expectabit. Sed ⁊ ipſa angelorum ſocietas pro imperfectione ſui numeri claudicabit. nec ciuitas dei de ſua integritate gaudebit. Cęteꝝ putas deumtotam habiturum glorię ſuę laudē. donec veniant qui in conſpectu angelorumpſallāt ei? Lętati ſumus pro diebus qͥbus nos humiliaſti. annis quibꝰ vidimꝰmala. Hoc enim genus lęticię cęli neſcierunt. vt oſtenſum eſt ſupra. niſi ꝑ filioseccleſię. Ideꝫ iterum dicit in ſermone devigilia natalis domini. Nonne glorificationem noſtram totus mundus expectat. Creatura enim in hac expectationeingemiſcit ⁊ perturit quę homine cadētecorrupta eſt ⁊ vanitati ſubiecta. nec reꝑarabitur donec hęredes reꝑentur. Nec ſolum mundo ſed et angelis et hominibusſpectaculum facti ſumus. Me inqͥt expectant iuſti donec retribuas mihi. Martyribus quoqꝫ cum diem iudicij poſtularētdictum eſt: vt ſuſtinerent modicum. donec impleretur numerus fratrum eorum.Iam quidem ſingulas ſtolas acceperūt.ſed nequaqͣꝫ duplicibus veſtientur. donec ⁊ nos veſtiamur vadia tenemus. etobſides ipſa eorum corpora ſine quibusconſummari non poſſunt. nec ſine nobisrecipient ea. Vnde de patri archis ⁊ prophetis per apoſtolum dicit̉: ꝙ nondū acceperūt repromiſſionē deo ꝓ nob̓ aliqͥdmeliꝰ ꝓuidēte. ne ſine nob̓ conſūmarent̉.