Liber
UIncipit ſecundus liber deprędeſtinatiōe Chriſti. Augꝰ in. li.prędeſtinatiōis. ¶ CapReclariſſimū certe lumē p̨̄deſtinatiōiſ⁊ gr̄ę. ē mediator dei ⁊hoīuꝫ Chriſtꝰ ipſe. Nā vn̄ hō ille hͦ meruit vt a ꝟbo pr̄ī coęt̓no ī vnitatē ꝑſonę aſſūptꝰ dei filiꝰ vnigēitꝰ eēt? Qd̓ eiꝰ bonūCqualecūqꝫ p̨̄ceſſit vt ad hāc ineffabilemexcellentiā faciēte ac ſuſcipiēte deo ꝟbop̨̄ueniret? Prędeſtinatꝰ eſt itaqꝫ Ieſusvt qui futurꝰ erat filius Dauid ẜm carnem. eſſet in ꝟtute dei filius. ¶ Idem īlibro de bono ꝑſeueratię. Quiſquis ergo fidelis vult bn̄ prędeſtinationem intelligere. attendat ipſum ⁊ in illoinueniat etiā ſeipſum. extra quē nulluminuenit̉ illuſtrius p̨̄deſtinatiōis exēplū.Eſt itaqꝫ p̨̄deſtinatio gr̄ę p̨̄ꝑatio. quaſcilicet ab ęt̓no Chriſto hoī cunctiſqꝫ qͦsfieri ꝯformes imaginis filij p̨̄ſciuit bonaſine meritꝭ pręꝑauit. ¶ Petrus lombardus. Apparet itaqꝫ nob̓ in capitenr̄o fons ipſe grę. a qͦ in cūcta eiꝰ mēbradiffūdit̉ gr̄a. Sic .n. ab īitio fidei ſuę hōqͥcūqꝫ gr̄a fit chriſtianꝰ. ſic̄ hō ille ab initio gr̄a factꝰ ē Chriſtꝰ .i. vnctꝰ. Porroſi querit̉: vtrū illa p̨̄deſtinatio quā apl̓scōmemorat. de ꝑſona ſit. an de natura.Sane dici pōt. ꝙ ⁊ ꝑſona filij q̨̄ ſꝑ fuitẜm hoīeꝫ aſſūptū. eſt p̨̄deſtinata. vt ſcilꝫipſa ens hō dei filiꝰ eſſet ⁊ hūana naturap̨̄deſtinata ē. vt verbo pr̄is ꝑſonalit̓ vnita fieret. Augꝰ de octo quęſtionibꝰ veteris teſtamēti. Sic autēin ipſo verbo ęt̓no fuerūt oīa q̨̄ facta ſūtipſaqꝫ hoīs ſuſceptio ſic eſt ab eo p̨̄cogitata. quō ſi pictor velit pingere totā domū ⁊ cogitet vel nouerit locū vbi ſe qͦꝫpingere debeat. Totū enī in arte ⁊ p̨̄ꝑatione ac voluntate habet. licet certis q̨̄qꝫtemporibꝰ explicet.
De miſſionę filij dei in mūduꝫGregꝰ in ome l̓. xxvj. euangel̓.CapitulumEus itaqꝫ pr̄ filiū ī mūdū miſit. qꝛ hūc pro redēptioLne hūani gnīs incarnarnari cōſtituit. Un̄ ⁊ ipſe filiꝰ apl̓is ſuis ait:cut miſit me pr: ⁊ ego mitto vos. hoc eſtea charitate vos diligo cū int̓ ſcandalaꝑſecutoꝝ mitto. qͣ me pr̄ diligit. quē tamen ad tolerādas paſſiōes in mūdū venire fecit ¶ Hugo de ſacramētis.li. ij. Pater qͥdē ab alio mitti nō habetqm̄ ab alio eſſe nō habet. Primū gͦ filiꝰvenit vt hoīes lib̓arent̉. poſtea ꝟo ſpūſſanctꝰ venit vt hoīes btīficarent̉. Illeabſtulit qd̓ ſuſtīebamꝰ. iſte reddidit qd̓ꝑdideramꝰ. ¶ Fulgentiꝰ ad Monimū de ꝑ̨̄deſtinatione. At ꝟonec filij nec ſpūſſctī miſſionē debet qͥſqꝫchriſtianꝰ localit̓ factā acciꝑe. ſꝫ noīe miſſionis intelligamꝰ opus manifeſtatiōisindultę. AAugꝰ in. li. de trinitateiiij. Nec tm̄ ideo dicit̉ miſſus filiꝰ. quiaverbū caro factū eſt. ſed etiam ideo miſſus vt verbū caro fieret. Mittit enī quigenuit. mittit̉ qḋ genitū eſt. Et ne fidesmortalis vitę diſſonaret a veritate vitęęternę. veritas ipſa patri coęt̓na d̓ terratꝑaliter orta eſt. cuꝫ dei filius excepit inſe fidem noſtrā qua nos ꝑduceret ad veritatem ſuā. Et quęcūqꝫ ꝓpter faciendāfidem quā mūdarem ad ꝟitatē contemplandā in rebus ortis ab ęt̓nitate ꝓlatiſ⁊ ad ęt̓nitatē relatꝭ tꝑalit̓ geſta ſunt. autteſtimonia miſſiōis huiꝰ aūt ipſa miſſiofilij dei fuerit. Sed quędam teſtimoniaventurū pręnūciauerūt. q̨̄dā veniſſe deteſtata ſūt. Illū qͥppe ꝑ quē facta ē oīscreatura. factaꝫ creaturā oportebat hr̄eteſtē oēꝫ creaturā. Niſi enī in multꝭ miſſis p̨̄dicaret̉ vnꝰ. nō multꝭ dimiſſis teneret̉ vnꝰ. Nūc etiā vnicuiqꝫ mittit̉ cum aqͦqͣꝫ qͣntū cogͦſci pōt ꝓ captū vel ī deū ꝓficiētꝭ vel in deo ꝑfecte rōnal̓ aīę cogͦſcit̉atqꝫ ꝑcipit̉. Sꝫ cum ī carne māifeſtus