EcCxxviij

ſuper morte amici

Hugo ī libro de anima ⁊ ſpiritu. Duoinquit ī homine ſenſus noſcunt̉ eſſe. vnꝰinterior. alius exterior. ⁊ vterqꝫ donū ſuum habet in quo reficitur. Senſus interior reficitur in contemplatione diuinitatis. exterior in contemplatione humanitatis. Propter hoc enim deus homo factus eſt. vt in ſe totum hominem beeatificaret. et tota hominis conuerſio eſſet adipſum. totaqꝫ dilectio curreret in ipſum.cum et a ſenſu carnis videt̉ per carnem. ⁊a ſenſu mentis per diuinitatis contēplationem. Hoc erat totum hominis bonūvt ſiue ingrederetur ſiue egrederetur ī factore ſuo paſcua inueniet. videlicet et foris in carne ſaluatoris. ⁊ intus in deitatecreatoris. hęc Hugo. Et hoc non habebunt angeli. quia videbunt tantum oculo ſpirituali ¶ Tertia eſt ſimilitudo cōtemplantium et contemplati. quia ſcꝫ videbunt deum in natura ſibi ſil̓i. Et ideoilla viſio iocundiſſima erit homini. quoniam et omne animal diligit ſimile ſibi.vt legitur Eccꝭ. xiij. Vnde Bern̄. ſuperCantꝭ. omel̓. xx. Plenum prorſus omniſuauitatis dulcedine videre hominē. hominis conditorem. Hoc etiam non habebunt illi ſpiritus beati. quia nō videbūteum in natura angeli. iuxta illud Heb̓. ijNuſqͣꝫ enim angeloſ apprehendit. ſed ſemen Abraę apprehendit: vnde debuitfratribus per omnia ſimilari. Peccantēſiquidem irremediabiliter deſeruit angelum. et inuenta eſt iniquitas eius ad odium. Unde Hugo ī libro de arra animęO anima inquit in omni creatura dilecta es. cum omnibus hoībꝰ dilecta es. etvt tibi iuſte redderetur ſponſus ipſe tuꝰdignatus eſt pie pati qd̓ tolerabas. Qd̓ſi cogitare ceperis quot et quales in comparatione tui abiecti ſunt. qui hanc quętibi data eſt gratiam conſequi nō potuerunt. Elegit ergo te in omnibus. ⁊ aſſumpſit ex omnibus. et amauit prę omnibushęc Hugo. ¶ Quarta eſt miſeriarum

euaſio. de quaꝝ recordatiōe magna eritſanctoꝝ exultatio. Ut enim dicit Augꝭin libro confeſſionuꝫ. viij. Ubiqꝫ maiusgaudium maiore moleſtia pręcedit̉. Nā⁊ maior eſt lęticia poſt męſtitudinē. ⁊ dulcior fit ſuauitas poſt ęgritudineꝫ. Undeſicut dicit Hieroꝰ ſuꝑ Eſa. de reprobis.ꝙ recordatio pręteritarū delitiarum eriteis materia cruciatuū. Ita veriſſime dicipoteſt de ſanctis ꝙ recordatio pręcedentium malorum erit eis materia gaudiorūIuxta illud Ioh̓. xvj. Triſticia veſtravertetur ī gaudium. Vnde Chryſo. ſuper Math̓. libro. pͦ. Tūc inquit recordatio tranſactorū maloꝝ nō nocet. ſed etiādelectat. ſicut econtra recordatio bonoꝝnon ſolum non adiuuat. ſed etiam grauat: Ideo dicit Abraā illi diuiti qͦndaꝫepuloni: Fili recordare qꝛ recepiſti ⁊cͣ.Nunc autem hic conſolatur ⁊cͣ. Itaqꝫſicut dicit Auguſtinus de ciuitate dei libro .xxij. erit illius ſupernę ciuitatis ⁊ inomnibus vna ⁊ in ſingulis inſeparabilisvoluntas: libera ſcꝫ ab omni malo liberata. ⁊ omni bono impleta. fruēs indeficienter ęternorum iocunditate gaudiorū:oblita culparum atqꝫ pęnarum. nec ideotamē ſuę liberationis oblita ne liberatoriſuo ſit ingrata. Sicut enim maloruꝫ ſcientię duę ſunt. vna ſcꝫ qua potētia mentis non latent. altera vero qua ſenſibꝰ experimētis inhęrent. Aliter quippe ſciunt̉omnia vitia per ſapientię doctrinā. altervero per inſipientis peſſimam vitā. Sic⁊ malorum obliuiones duę ſunt: Alterenim ea obliuiſcitur eruditus. alter expertus. Iſte ſi peritiā negligat. ille ſi miſeriacareat. Hoc vltimo modo immemoreserunt ſancti pręteritorum malorū. quiaita carebunt omnibus. vt penitus deleātur de ſenſibus eorum. Ea tamē potētiaſcientię quę magna in eis erit. non ſoluꝫſua pręterita. verum etiam damnatoruꝫeos ſempiterna miſeria nō latebit. Alioquin ſi ſe miſeros fuiſſe neſcituri ſūt: quōQ5