ſuper morte amici

hoīum factus eſt ęternꝰ ſocius dęmonū¶ De hoc quoqꝫ mihi certiſſimuꝫ referebat exemplū patruus meꝰ Elebandus Henrici quōdā remenſiſ archiepiſcopi cubicularius. Dn̄s inquit meꝰ archiepiſcopus mittebat me apud acrebatum. Dum autem circa meridiem apudqd̓dam nemꝰ appropinqͣſſemꝰ ego ⁊ famulus meus qui me pręcedebat celeriusequitanſ vt mihi pręꝑaret hoſpitiū. audiuit ille tumultū magnū in nemore qͣſimultiplices ⁊ varios equoꝝ fremitꝰ. armorum ſonitus. ⁊ velut voces multitudinis impetu ꝓrumpētꝭ in bellum. Expauefactus ergo ipſe ⁊ equus eius cōtinuoregreſſus eſt ad me. a quo cū quęrerē qͣre reuerteret̉: Rn̄dit: Equꝰ nec fuſte neccalcaribuſ cogi poteſt vt procedat. Egoetiam ipſe territꝰ ſum vt oīno ꝓcede̓ nōaudeam. mira enī vidi ⁊ audiui. Nemꝰiſtud defunctoꝝ aīabus ⁊ dęmōibꝰ plenū eſt. Audiui aūt illos clamare ⁊ dicere: Itē ite iam habemꝰ p̨̄poſitū d̓ Area.in ꝓximo habebimꝰ archiepiſcopū remēſem. Ad qd̓ ego rn̄di. ſignū crucis noſtrꝭfrontibus impͥmamꝰ ⁊ ſecuri ꝓcedamusCū ergo ꝓceſſiſſem ⁊ ad nemus ꝑueniſſem. iam vmbrę ꝓceſſerant. ⁊ tamen voces quaſdā confuſas audiui ⁊ fragoresarmorum ⁊ equoꝝ fremitꝰ. ſed nec vmbras videre nec voces intelligere potui.Cum autem rediſſemꝰ iam archiepiſcopum inuenimꝰ in extremis. nec poſt hasvoces diebus qͥndecim ſuperuixit. Inde cōuincit̉ eum ab illis ſpiritibꝰ raptūa quibus auditum fuerat rapiendū. hęcHelinandus.De ſuffragijs eccleſię quę impenduntur mortuis. Cap. IXE illis aūt ſolis aīabusIquę ſūt in purgatorio certū habet eccl̓ia ꝙ eis ꝓſint viuentiuꝫſuffragia. Nam de illis qui iam beata requie fruunt̉. certum eſt ꝙ nō indigēt noſtris ſubuentionibꝰ. qͥnpotius eoꝝ nos

ſuffragijs indigemꝰ. Vnde Augꝰ d̓ verbis apl̓i ſuper epl̓am ad Uebręos. Iniuria eſt inquit in eccl̓ia pro martyre orare. cuius nos debemꝰ or̄onibꝰ cōmēdareDe damnatꝭ vero duplex eſt opinio. etvtraqꝫ īnitit̉ Augꝭ. verb̓ ī enchiridiondicentis: Non eſt negandū aīas defunctorum pietate viuentiū rehelari. cum ꝓillis in eccl̓ia vel elemoſynę fiunt vel ſacrificium offertur mediatori. Sed hͨ illiſtm̄ modo proſunt qui cum hic viuerentvt hęc ſibi poſtea ꝓdeſſe poſſent meruerunt. Eſt enī quidā viuendi modus nectam bonus vt non requirat iſta pꝰ mortem. nec tam malus vt ei nō proſint iſtapoſt mortē. Eſt āt ī bono talis vt iſta nōrequirat. ⁊ eſt rurſus ī malo talis vt nechis cum hęc vita tranſierit adiuuari valeat. Quo circa meritū oē comꝑat̉ in vita p̨̄ſenti. quo poſt illaꝫ poſſit quiſpiamgrauari vel releuari. Sic enī ſaluatur etilla ſententie apl̓i: Oēs inquit aſtabimꝰante tribunal Chriſti vt referat vnꝰ qͥſqꝫẜm ea quę per corpus geſſit bona vel mala. Siquidē hoc etiam ſibi merituꝫ qͥſqꝫcomꝑauit dum viueret in corpore. vt eīpoſſent iſta ꝓdeſſe. Cum ergo ſacrificiavel altaris vel elemoſynarū quarūcūqꝫpro valde bonis offerunt̉ ſunt gratiarūactiones. pro nō valde malis ꝓpitiationes. Si autem pro valde malis etiam ſinulla ſint adiuuamēta mortuoꝝ. ſūt tamen qualeſcūqꝫ ꝯſolationes viuoꝝ. quibus ꝟo proſunt vel ad hͦ ꝓſūt vt ſit plena remiſſio. vel certe vt tolerabilior ſitipſa dānatio. hęc Augꝰ. Idem de verb̓apl̓i. Or̄onibꝰ inquit eccleſię ſanctę atqꝫſacrificio ſalutari elemoſynis quę ꝓ illiſofferunt̉. non eſt dubiū mortuos adiuuari: vt cum eis a dn̄o mīcordius agatur qͣꝫ eorum peccata meruerūt. Hoc .n.a patribus tradituꝫ tota obſeruat eccleſia vt pro his qui ī coīone ſacri corporis⁊ ſanguinis defuncti ſunt cuꝫ ad ipſumſacrificiū loco ſuo cōmemorant̓ oreturac pro illis etiam id offerri cōmemoret̉.Nec tn̄ mortuis noua merita comꝑant̉