Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Basel 13. XII. 1481
Seite
CCCXIIv
Einzelbild herunterladen
 

Conſolatio

Rarolus qͥntꝰ qui longā peccatoꝝ ſuoꝝegit pęnitētiā. ⁊ nuꝑ tandē ꝑ bti Dionyſij lib̓atꝰ ē int̓ceſſionē. ſed rogo vt miſere amini mei. hͨ dicens cū fletu euanuitHęc inquit Helinandus idcirco retulivt ꝑ hͦ eluceſcat vnde ſumpſit initiū virgilianus error de aīabꝰ defunctoruꝫ qͣsheroas appellat. dicēs eoſ eandē hr̄e curam equoꝝ: etiam curruū ⁊ armoꝝ poſtmortē quā habuerāt dū viuebant. Exhmōi autē apparitiōibꝰ eoꝝ qui pꝰ mortem in mūdo cruciant̉ ad tꝑs: ſumi videtur illa Hugonis ſnīa iam ſuꝑius poſita .ſ. ꝙ pęnę purgatorię nō eſt locus oīodeterminatꝰ. niſi quia multꝭ inqͥt exēpliſ⁊ reuelationibꝰ aīarū poſitaꝝ in eiuſmodi ſępe monſtratū eſt illaꝫ in hoc mūdoexerceri. Et fortaſſe ꝓbabilius ē vt in locis ſingulę pęnā ſuſtineāt: in quibꝰ culpam cōmiſerāt. hͨ Hugo. Cui fortaſſepoſſet rn̄deri. ꝙ ⁊ plerūqꝫ apparuerūt aliFquę quę torq̄bant̉ in pęnis inferni. Un̄narrat Petrus damīanꝰ de Bn̄dictoiuniori papa nepote maiorꝭ Bn̄dicti. ꝙpoſt morteꝫ apparuit cuidaꝫ Naſco iuxͣmolendinū equo inſidenti ⁊ iter agenti.Apparuit autē in ſpē aīalis monſtruoſicuius aures ⁊ cauda aſini erant. cęteravrſi. cūqꝫ Naſcus tremefactꝰ fugā iniret: clamauit monſtrū illud: Noli inqͥto vir expaueſcere: ſcito me ſicut tu es hominē fuiſſe. ſed qꝛ beſtialit̓ vixi. poſt mortem ꝑferre ſpēm beſtię merui. Ad quemille: Quiſnam fuiſti? Ego ait ille ſolonoīe Bn̄dictus fui qͥ nuper apl̓icā ſedēindignꝰ obtinui. cui Naſcus. qͥd habesretributionis? Nūc inqͥt vſqꝫ ad dieꝫ iudicij ꝑ dumoſa ⁊ ſqualētia loca ſulphurea ⁊ fetida ⁊ bulliētia rapior ⁊ ꝑtrahorPoſt iudiciū ꝟo corpꝰ meū ſimul cumaīa irremediabil̓ cruciatꝰ ⁊ olla gehēnal̓baratri me d̓glutiet. ita vt mͥ nulla ſpes īpoſterū recuꝑatiōis reſtet. Poſt hͨ ꝟbadiſꝑuit. Fuerat aūt teſte eodē damianobn̄dictꝰ ille vel potius maledictꝰ ab ipſo pōtificatꝰ ſui pͥmordio vſqꝫ ad finem

vitę ī luxurię ſceno ꝯuerſatꝰ. ⁊ iō ab auribus aſini ꝑferre ſpēꝫ incipiebat. ⁊ ī caudam deſinebat. totam qͦꝫ vitam ſuā reliquaꝫ carnalit̓ duxerat. ⁊ idcirco cęteravrſus erat. hęc ille. De hmōi tamen apparitionibꝰ credibile eſt iuxta ſupradictam Auguſtini ſnīam. ꝙ deo ꝑmittētevel iubente pro meritis aīarum frequentius fiant angelicis oꝑationibꝰ. ipſiſ etiam mortuis neſcientibꝰ. Nam ⁊ de Samuele: fuit opinio Bede ꝙ Phitoniſſa non vere ſuſcitauerit Samuelem ſedpotius dęmonē. Et ẜm hoc intelligi pōtꝙ dęmō ea q̨̄ de morte Saulis ac filiorum eius verba prędixit ab aliquo angelorum diuino nutu ſibi reuelante cogͦSed magis videtur ꝙ fuerit verusSamuel. ꝑ illud qd̓ de eo Eccꝭ.xlvi. ſcriptum ē. videlicꝫ ꝙ poſt dormitionē oſtēdit regi finem vitę ſuę. ⁊ exaltauit voceꝫeius de terra in ꝓphetia. Ex his autē apparitionibꝰ ⁊ ſimilibus vt idē dicit Helinandus potuit augeri vel confirmariantiquus error ille de animarū reuolutionibꝰ. Ut enī ait Augꝰ. in. li. xd̓ ciui.dei. Platōnem ſcripſiſſe certum eſt animas hominū poſt mortem vſqꝫ ad corpora beſtiarum reuolui. Quam ſententiaꝫPorphirij autor tenuit Plotinꝰ ⁊ etiāMacrobius. Platonici nanqꝫ credebant ⁊ munduꝫ ęternū ⁊ animā eſſe deocoęternaꝫ. quia ſciebant illam īmortalem neceſſario ſemper victuram. Et videbatur eis ꝙ ſempiternū eē non poſſetqd̓ ſemꝑ antea nō fuiſſet. Qm̄ ergo ſciebant animaꝫ in hoc mundo non poſſe ſine corpore viuere. putabant eaꝫ an̄ diſpoſitionem huiꝰ corporis aliud habuiſſe. ⁊ adhuc poſt iſtud aliud habiturā eēQuia ꝟo corpus homīs īmortale poſſe fieri nec legerant nec audierant. aīasſemper ad mortalia corꝑa redituras putabant. Hunc autem errorē apud gręcos vt ait Hieronymꝰ pythagoras inuenit qͥ ſe pͥmū fuiſſe euphorbū. ſecūdoęthalidem. tertio hermotimuꝫ. quarto