Conſolatio

Chriſtū ire qui non credit ſe cū Chriſtoinciꝑe regnare. Deniqꝫ mortē timere ſignū eſt deſperatiōis malę conſcīę. Naꝫq̇ hanc vitam diligēs timet mortē ſimilis eſt latroni qͥ ſuū diligit carcerem. necvnqͣꝫ vellet egredi qꝛ nollet ad patibulum duci. Un̄ Cyprianꝰ vbi ſupͣ. Eiuseſt ī mūdo velle diu remanere quē mūdꝰoblectat. quē ſęculū blandiēſ ac decipiens illecebris terrenę voluptatꝭ inuitat.mori ergo timeat queꝫ ad ſecūdā mortēde hac morte tranſire cōſtat. mori timeat cui hͨ longiore mora confert̉ vt cruciatus ⁊ gemitꝰ inferni differat̉. hęc Cypͥanus. Hinc ⁊ Ambroſius in. li. de bonomortꝭ. Vors quidem cuꝫ oēs abſoluatpaucos delectat. At ꝟo non eſt vitiumhͦ mortis ſed nr̄ę infirmitatꝭ qͥ voluptate corꝑis ⁊ delectatione vitę iſtius capimur. ⁊ curſum hūc cōſūmare trepidamꝰin quo plus ē amaritudinis qͣꝫ voluptatis. ¶ Non eſt ergo mors timenda ſꝫpotius contēnenda. Primo qͥdē qꝛ humana vita eſt fragilis ⁊ ideo ꝯtēptibilisẜm illud Iacobi. Quę ęnī vita nr̄a? vapor eſt ad modicū parēs. Un̄ Valeriꝰmaximꝰ in. li. de dictis ⁊ factꝭ mēorabilibus. Corꝑis ⁊ aīę ſocietas infirmo vinculo cohęrēs facile dirūpitur. mīmoqꝫſtudio bonū hͦ retinēdū eſt cuius caducapoſſeſſio tam leui afflatu violentię concuſſa dilabi poteſt. Deniqꝫ qꝛ ſicut metus facit hoīeꝫ inquietū ⁊ anxiū. ſic ⁊ eiꝰcontemptꝰ quietū ac ſecurū. Un̄ Seneca in. li. d̓ nat̉alibꝰ queſtionibꝰ. iij. Puſilla res eſt hoīs vita ſed vrgens res contēptus vitę. hanc qui contēpſit ſecurꝰ videbit maria turbari. ſecuruſ aſpiciet horridam faciem ſulminātis cęli. Quid adme qͣꝫ magna ſint quibus pereo. ipſumperire non magnū eſt ꝓinde ſi volumuseſſe fęlices nec hoīum nec rerū timore verſari aīa in experimento habēda eſt. Idēin. vij. li. Contēne morteꝫ. ⁊ oīa quę admortē ducunt contēpta ſūt ſiue bella ſiue naufragia ſiue minarū pondera. Nūquid amplius facere poſſunt qͣꝫ vt corpꝰ

ab aīa reſoluatur? hͨ nulla diligētia euitat. nulla fęlicitas donat. nulla potētiaeuincit. O tē demētē ⁊ oblitū fragilitatꝭtuę ſi tūc mortē tm̄ timeſ cum tonat. viues ſi fulmē effugeriſ: repetet te gladiuspetet lapis. petetbilis. Non maximū expericulis ſed ſpecioſiſſimū fulmē eſt tecūſi ſenſum mortis a te celeritas infinita p̨̄ueniet inuito. deo ꝓpitio quia moriēdūeſt animꝰ ex ipſa deſperatiōe ſumatur. hͨSeneca. Itaqꝫ ſicut dicit Tullius in libro de ſenectutē. Meditatū eē debet abadoleſcentia vt mortē negligamꝰ. ſine qͣmeditatiōe tranquillo aīo nemo eſſe poteſt. cū certiſſime moriendū ſit. ⁊ quo incertum tempore. Sapiētiſſimus quiſqꝫęquiſſimo aīo moritur. nec eū vixiſſe pęnitet qui ita vixit vt non fruſtra ſe natūexiſtimet. ⁊ ex hac vita diſcedit tanqͣꝫ exhoſpitio non ex domo: Cōmorandi enīdiuerſoriū natura nobis dedit non habitandi. hęc ille. Sciendū ꝟo ꝙ faciliꝰcontemnitur mors a bonis qͣꝫ a malis. apauperibus qͣꝫ a diuitibus. a ſenibus qͣꝫa iuuenibus. a miſeris qͣꝫ a fęlicibus. Abonis inqͣꝫ. quia vitam pręſentē non reputant ſed meliorē expectant. ẜm illudad Heb̓. xij. Non habemus hic manentem ciuitatem ſed futuram inquirimus.Mali ꝟo quia ſolam vitam p̨̄ſentē diligunt. quicquid dilexerunt per mortemamittūt. Ideo dicitur Eccꝭ. xli. O morsqͣꝫ amara ē memoria tua homini īiuſto⁊ pacem habenti in ſubſtantijs ſuis ⁊cͣ.Hinc ergo recte dicit Tullius in libroꝑadoxis. Mors quidem his quorumcum vita extiguunt̉ oīa. terribilis eſt. nōaūt his quorum laus emori nō poteſt.Cęterum a pauperibꝰ facilius qͣꝫ a diuitibus. quia qͣꝫto minꝰ habent in mūdoquod diligant tanto magꝭ expediti mortē quę aufert oīa ſine moleſtia expectātẜm illud Eccꝭ. vbi ſupra. O mors bonūiudicium tuū homini indigenti ⁊ qui minoratur viribus ⁊cͣ. Hinc TheodorusCireneus vt refert Valeriꝰ maximꝰ cūregem Lyſimacū increpaſſet. ⁊ ob hͦ eū