ſuper morte amici

viue̓. ⁊ qn̄ mori. Vn̄ ibi dic̄ HieronymꝰPlāgimꝰ bn̄ficia dn̄i qͥ nouit qm̄ nr̄ę pręſtet infirmitati. hoc ē qd̓ dr̄ ab ab ipſo domino Matth̓. vi. Scit enī pr̄ vr̄ qͥd opusſit vob̓. Hīc ⁊ Augꝰ in. li. ſoliloqͥoꝝ. d̓ ſalute inqͥt corꝑis mei qͣꝫdiu qͥd mͥ ſit vtileneſcio. tibi dn̄e hͦ committo. jͣ. Petri. ij.Oēꝫ ſollicitudinē ꝓijciētes in eū qm̄ ipſicura ē de vob̓. ¶ Sexta eſt cōſideratioīutilitatꝭ .ſ. luctꝰ ac triſticię q̨̄ nec mortuumpōt ad vitam reuocare. nec a pęna liberareUn̄ idē Hieronymus. Vide qͦꝫ ſi doloridebeat aliqͥd ꝯcēdi vbi ſine aliqͦ remediopōt animꝰ fatigari. Hoc ē qd̓ dic̄ illa mulier thecuites In t̓rā qͣſi aq̨̄ dilabim̄ q̨̄ n̄ reuertēt̉. Hoc ē etiā qd̓ Dauid d̓ filio ſuodefuncto iā ꝯſolatꝰ ait: Nūqͥd eū poteroreuocare. ego magꝭ ad eū vadā. ille ꝟo nōreu̓tet̉ ad me. Hīc etiā dic̄ btūs Iob .vij.Memēto dn̄e qꝛ ventꝰ ē vita mea ⁊ nō reuertet̉ oculus meꝰ ⁊cͣ. ¶ Septima eſtꝯſideratio ꝓprie dānificatiōis. qꝛ .ſ. ille luctus ac triſticia dānificat hoīem in corꝑe ⁊aīa. ẜm illud Eccꝭ. xxx. Multos occidit triſticia. ⁊ nō eſt vtilitas ī illa. Et legit̉ Prouerb̓. xxv. Sicut tinea veſtimento ⁊ ꝟmisligno. ita triſticia viri nocet cordi. De hisduobꝰ .ſ. ꝙ triſticia vel luctus viuētꝭ mortuo ſit inutil̓ ⁊ lugēti dānoſus dicit̉ Eccꝭ.xxxviij. Repelle triſticiā a te. neqꝫ enī ē cōuerſio. ⁊ huic nihil ꝓderꝭ ⁊ teipſū peſſimab̓.Nō eſt inqͣꝫ ꝯu̓ſio .i. mortui ad vitā pn̄teꝫreu̓ſio. ⁊ ita huic nil ꝓderꝭ .ſ. ꝓ eo triſtādo ⁊flēdo. ⁊ inſuꝑ teipſū peſſimab̓ .ſ. dolore nimio affligēdo. ¶ Octaua ē conſideratioꝓprię vtilitatꝭ q d̓ ipſa mortē amici frequēter ꝓuenit. nam amici huiꝰ mūdi frequēt̓impediūt iter ſalutꝭ. Nā ⁊ cor diligētis admūdū alliciūt ⁊ eoꝝ īfortunia vel calamitates offendūt. Et vt dic̄ Augꝰ ſuper Gen̄.Sepe offendit̉ deꝰ ne offendat̉ amicꝰ. Sitergo nob̓ eoꝝ ſb̓tractio tolerabil̓ vel etiaꝫgta qͦrū ꝑ̄ntia nob̓ ē diſpēdioſa. Ad hͦ valent p̨̄dicta exēpla d̓ ipſo Auguſtīo ⁊ Ezechiele ꝓph̓a ¶ Nona ē ꝯſideratio futurę reſurrectiōis. in qͣ .ſ. ad vitā reducent̉ qͥcū dolore amittūt̉. ẜm illd̓. jͣ. Corꝭ. xv. Oēſ

qͥdē reſurgemꝰ. Hęc enī ꝯſideratio dꝫ eſſelugētibꝰ ꝯſolatio. ẜm illud. j. Theſſal̓. iiij.Nolumꝰ vos igͦrare d̓ dormiētibꝰ vt nonꝯtriſtemī ſic̄ ⁊ cęteri qͥ ſpē nō hn̄t. Hinc etDꝰ p̨̄dicta oīumHieronymꝰ vbi ſup.gaudioꝝ ꝯſūmatio ſeꝗͣt̉ ꝙ ī reſurrectioneſ. inuicē nob̓ dn̄o reformāte reddem̄. ſicutſcriptū ē: Si enī credimꝰ ꝙ Ieſus mortuꝰeſt ⁊cͣ. Itaqꝫ ſtupeo murū fidei tuę penet̉tū vulneribus orbitatum quam ſopire debuerat ſpes reſurrectiōis. Nūqͣꝫ enī cū dolore ꝯcordat ſpeſ. nec quācūqꝫ iacturā ſentit fideſ. Idē etiā dic̄ ad Theodorā d̓ morte Lucini viri ſui adu̓ſus mortꝭ ncc̄itatē q̨̄int̓ frēs diuidit chariſſima int̓ ſe noīa crudelis ⁊ dura diſſociat. hęc conſolatio. erigimur ꝙ in breui viſuri ſumꝰ qͦs abſentesdolemꝰ. nec enī mors appellat̉. ẜm apl̓m ſꝫſomnꝰ. hͨ Hieronymꝰ. Hīc ⁊ Amb̓. vbi ſupra. li. ij. Mortē itaqꝫ ꝓbamꝰ nō eē lugendam. pͦ qꝛ cōis ē ac debita cūctꝭ. deniqꝫ qꝛnos a ſęculi huiꝰ abſoluit erūnis. poſtremoqꝛ ad modū ſomni a labore mūdi reqͥeſcerefac̄ in ſpe reſurrectiōis. Idē in. li. pͦ. Ceſſabūt igit̉ lachrymę meę. qꝛ dꝫ aliqͥd int̓ fidos ⁊ ꝑfidos int̓eē. flebāt ſuos qͥ eos ī ꝑpetuū int̓eſſe exiſtimāt qꝛ ſpē reſurrectiōis nōbn̄t quā nō eripit ſnīa dei ſꝫ īclemētia fidei. Nob̓ ꝟo qͥbꝰ mori nō nat̉ę ſꝫ huiuſ vitę finis ē qꝛ nat̉a ipſa reꝑat̉ in meliꝰ. mortꝭcaſus abſtergat oēs fletꝰ. hͨ Amb̓. Itaqꝫd̓ mortē amici luctꝰ vl̓ triſticia dꝫ moderai⁊ maxīe iuxͣ meritū ipſius defūcti. ẜm illudEccꝭ. xxxviij. Amare fer luctū illiꝰ vno dievel duobꝰ .i. ꝑuo tꝑe ẜm magꝭ vel minus.Et hͦ ẜm meritum eiꝰ. qꝛ ẜm ꝙ iuſtior fuitminꝰ ē lugēdꝰ. nā de morte amici iuſti nondebemꝰ triſtari ſꝫ potiꝰ gͣtulari. tū ꝓpt̓ eiusvtilitatē qͥ ꝑicula ⁊ miſerias euaſit. tū etiāꝓpt̓ nr̄aꝫ qꝛ liberiꝰ qͣꝫ an̄ ꝓ nob̓ ad deū int̓cedit. Un̄ Hieronymꝰ vbi ſupͣ .ſ. ad Theodorā: Lucinꝰ in breni ꝯſūmatꝰ expleuittp̄a multa: nos dolendi magꝭ qͣꝫ ille ſumꝰqͥ ī pręlio ſtamꝰ. vulnera accipimꝰ. vitijsſordidam. ille iā ſecurꝰ ē victor. te aſpicitī excelſo ⁊ fauet laborāti ⁊ iuxͣ ſe locū p̨̄ꝑateodē charitatꝭ amore qͦ in t̓ra qͦrū oblitusN 4