Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Basel 13. XII. 1481
Seite
CLXXXVv
Einzelbild herunterladen
 

Liber

non mortē inferre poſſe. ſicut ipſa corpora dolere animas faciunt quas tn̄ideo mori cogūt. eſt igitur neceſſarium dolor futurę mortis argumentum.Deniqꝫ ſicut ſcripſerūt qui naturas animaliū indagarūt curioſius ſalamandraviuit in ignibus. Sed quidā ſiciliętes notiſſimi qui tanto tꝑis diuturnitate nūc vſqꝫ ac deinceps flāmis ęſtuāt acperſeuerāt integri. ſatis idoneī teſtes ſūt omne qd̓ ardet abſumi. aīa indicat omne qḋ dolere pōt etiā poſſe mori.Quid adhuc a nobis rerū poſcunturexēpla quibꝰ īcredibile eſſe doceamꝰ.vt hominū ſempit̓no ſupplicio punitorūcorꝑa in igne aīam amittant. ſinedetrimēto ardeāt ac ſine interitu doleāt.Habebit enī tūc iſta carnis ſubſtantiaqualitatē ab illo vtiqꝫ inditā qui miras varias tot rebus indidit quas videmus ut eas quia multę ſūt mirem̄.Uerbi gr̄a: De calce in aqua feruetet oleo friget. De magnēte lapide neſcio qua ſorbitione inſenſibili ferrū rapiat ſtipulā moueat. De carne putreſcēte pauonis putruerit platōnisDe palea ſic frigēte ut niuē flueſcereſinat. ſic calente ut matureſcere pomapellat. De igne ẜm fulgoreꝫ ſuū lapides cōquēdo candificet. cōtra eundemfulgorē ſuū vrēdo plurima obfuſcet. Tale eſt ut qd̓ nigrę maculę effūdūt̉ ex oleoſplēdido. ſimiliter nigrę lineę de candido imprimunt̉ argento. De carbonibus etiā igne accedente ſic in cōtrariūvertātur. ut de lignis pulcerrimis tetri.de duris fragiles. de putribilibꝰ imputribiles efficiant̉. Hęc ipſe quędā multꝭquędā omnibꝰ noui alia plurima q̨̄huic operi inſerere longū iudicaui.Cur pro tēporali culpa inferat̉pęna ęterna. Cap CXV IUida vero ſic iniuſtumarbitrant̉ ut peccatis qͣꝫlibetmagnis paruo tꝑe perpetratis

ęterna pęna quiſqꝫ dānet̉ quaſi illiꝰ hęciuſticia legis attendat ut ea quiſqꝫ mora tꝑiſ puniat̉. qͣꝫta .ſ. admiſit vnde puniretur. Qui .n. aliqͦ grādi crimine mulctat̉ mortē. nūꝗd mora qua occidit̉ eſtimant leges eius ſuppliciū non inſempiternū auferūt de ſocietate viuētiū?Sicut efficiūt leges terrenę ciuitatꝭvt in ea quiſqͣꝫ reuocet̉ occiſus. ita nec ciuitatis cęleſtis ut ad vitā reuocet̉ ęternāſecunda morte dānationis. Sed ęternapęna ideo ſenſibꝰ hūanis dira videt̉ iniuſta. qꝛ ī hac īfirmitate moribūdoꝝ ſenſuū ille ſēſus altiſſime ac puriſſime ſapiētię deeſt ſentiri poſſit qͣꝫtū nefas in prima p̨̄uaricatione cōmiſſū eſt. Ꝙͣtomagꝭnāqꝫ fruebat̉ deo. tāto maiore deū dereliquit impietate. factꝰ ē malo dignusęterno qui in ſe bonuꝫ qd̓ eſſe poſſet inęternū peremit. Hinc eſt vniuerſa generꝭhūani maſſa damnata ut ab iuſto ſuꝑplicio nullꝰ liberet̉ niſi miſericordia indebita gr̄a. Sicqꝫ diſꝑtitū eſt genꝰ hūanum ut ī quibuſdā demōſtret̉ qͥd valeatmiſericors gr̄a. in cęterꝭ quid iuſta vindicta. In qua ꝓpterea multo plures ſūt qͣꝫin illa ut ſic oſtendat̉ qͥd oībꝰ debeat̉. qd̓ſi omnibus redderetur in nullo vindicātis iuſticia reprehenderetur. Cauſa veroqua fit ut eccleſia nunc non oret pro malis eadem eſt qua fiet ut in extremo iudicio qͣꝫuis ꝑfecta charitate oret hominibus ęterno igne cruciandis. Nuncautem id pro illis orat quos habet inimicos in humano genere. quia tempus eſtpęnitentię fructuoſę. ſi de aliquibꝰcerta eſſet. pręſciti eſſent in ignem ęternum ire cum diabolo. tam pro eis nonoraret qͣꝫ nec pro ipſo Gregoriusin dialogo. libro. iiij. Cum igit̉ abaliquo interrogatur quomodo iuſtū ſitvt culpa cum fine ꝑpetrata ſine fine puniatur. Reſpondeo. hoc recte diceretſi diſtrictus iudex hominum non cordaſed facta penſaret. Iniqui autem ideocum fine dereliquerūt quia cum fine vixerunt. voluiſſent vtiqꝫ ſi potuiſſent