him

Quartus

Vitam ęternā. cuiꝰ arrā dedit ſpūmſanctum. Uita ęterna eſt poſſeſſio habitantium. arra cōſolatio eſt peregrinantium.Melius enī arra qͣꝫ pignꝰ dicit̉. qm̄ hęcquidē duo inter ſe ſimilia vident̉. ſed tn̄aliquā differētiā nō negligēdā habere ꝓbantur. Nā ſiue pignus ſiue arra qn̄ datur ideo fit vt qd̓ promittit̉ impleat̉. Sꝫqn̄ datur pignus reddit homo qd̓ accepit re cōpleta ꝓpter quā pignus accepit.Arra vero qn̄ datur nō recipit̉. ſed ſuperadditur vt impleat̉. Arrā ergo habemuſipſum fontē vnde arra eſt ſitiamus. Arram habemus aſperſionē quandā ī cordibus noſtris ſpūſſancti. Si qͥs ſitit hūcrorem deſiderat fontē. Ut qͥd enī arraꝫhabemus. niſi ne fama ⁊ ſiti in hac peregrinatione deficiamus. Eſurimꝰ ⁊ ſitimꝰſi tamē nos peregrinantes eſſe cognoſcimus. patria noſtra in cęlis eſt. ciues angeli de patria noſtra. vt ad redituꝫ exhortemur. litterę nobis miſſę ſunt q̨̄ quotidieī populis recitant̉. vileſcat gͦ mūdꝰ. amet̉a quo factus eſtmundus.De requie mentis q̨̄ nūc habetur in eo. Beda ī omel̓. ſuꝑ. SiCap. L XVIqͥs diligit meIc etiā ſollicitiꝰ intuendum eſt fratres mei. qꝛ ſpirituſſanctꝰ nō ſolū in futuro ꝑfectāſed in p̨̄ſenti maximā iuſtis quietē tribuit. cū eoꝝ mētes cęleſtis igne charitatꝭ accendit. Dicit̉ nāqꝫ apl̓us: Spes aūt nōcōfundit. qꝛ charitas dei diffuſa eſt ī cordibus noſtris ꝑ ſpūmſanctū qͥ datus eſtnobis. Et hęc eſt ꝟa. īmo hęc ſola eſt inhac vita reqͥes aīaꝝ diuina repleri dilectione. ſpe ſuꝑnę retributionis. proſperamūdi ſil̓ et aduerſa cōtemnere. terrena aſe deſideria funditus extirpare. concupiſcentijs renūciare ſęcularibꝰ. illatis a ꝓximo cōtumelijs et ꝑſecutionibꝰ gaudere.⁊ cū apl̓o dicere poſſe: Et gloriam in ſpegl̓ię filioꝝ dei. nō ſolū aūt. ſꝫ ⁊ gloriam ītribulationibꝰ. Nam qͥ in mundanaruꝫreꝝ dilectionibꝰ ⁊ opulētia ſe requieſcere

poſſe cōfidit fallit̓. ⁊ hic creberrimis eiuſdem mūdi ꝑturbationibus ⁊ in ipſo finecōuincitur. qꝛ ſuꝑ arenā fundamentumſuę qͥetis poſuit. Sic qͥcūqꝫ ſancto afflati ſpū ſuauiſſimū illud dn̄icę dilectionisiugū ſuꝑ ſe leuauerint. atqꝫ exēplo illiusmites eſſe ⁊ humiles corde didicerīt. nonnulla etiā in p̨̄ſenti futurę qͥetis fruunturimagine dū a cōturbatiōe hoīuꝫ ſęcularium tota mente ſecreti vultū ſui cōditoris ſemꝑ gaudēt reminiſci. atqꝫ ad perfectam eius cōtemplationē ſitiunt ꝑtingere. dicentes ſibi cum apoſtolo Iohanne?Scimꝰ quia cū apparuerit ſimiles eī erimus. videbimꝰ enī eū ſicuti eſt. Ad cuiꝰpremiū viſionis ſi ꝑuenire deſideramus.oportet fratres chariſſimi vt huiꝰ euāgelicę lectiōis perpetuo memores a mundinos illecebris immunes exhibeamꝰ. quatinus ad ꝑcipiēdū ſpūſſancti gratiā quāmūdus non poteſt accipere digni exiſterevaleamꝰ. Diligamus Chriſtum. eiuſqꝫmandata quę habemus incipiendo. ſeruemus perſeuerādo. Fit enī iuſta mercede vt illū diligendo diligi ampliꝰ mereamur a patre¶ De gaudio in ſpirituſancto.Cap. LXVI IPiritꝰ diaboli oꝑaturgaudiū iniqͥtatis. ⁊ ſpūs mundi gaudiuꝫ vanitatis. Venitaūt ſpūs dei cū eiecti fuerint ſpūs mali. ⁊intra habitaculū cordis ⁊ oꝑat̉ gaudiuꝫſuū ⁊ amorē bonū. Et pͥmū qͥdē gaudiūveritatis in quo iuſticia diligitur. poſteagaudiū fęlicitatꝭ. in qͦ de p̄mio iuſticię ꝑcepto exultat̉. Gaudiū ꝟitatꝭ cōtra gaudiū iniqͥtatis. ⁊ gaudiū fęlicitatꝭ ꝯͣ gaudium vanitatis. Et expellūt bona gaudiamala. Et cū ipſa cor implere ceperīt. tūcprimū agnoſcit hō qm̄ pͥma gaudia ꝟanō fuerūt. Nūc aūt ꝟa gaudia aduenerūt plena ⁊ ęterna ſic̄ ſaluator ꝓmiſit. vtgaudiū vr̄m ſit plenuꝫ. ⁊ operatur idemſpiritus amorem et gaudium. Amoremqn̄ requirimus. gaudiū quādo poſſidemꝰ