Aym
Quartus
linguis. cur aliqn̄ in colūba. aliqn̄ ꝟo inigne mōſtrat̉. Cur ſuꝑ vnigenitū filiumapparuit in colūbę ſpecie. ⁊ ſuꝑ diſcipulos in igne. ita vt neqꝫ ſuꝑ dn̄m veniretin igne. neqꝫ ſuꝑ diſcipulos in columbamōſtraret̉. Per qͣttuor igit̉ hęc q̨̄ ꝓpoſuimus ſoluēdo redeamꝰ. Patri nāqꝫ ⁊ filio coęternꝰ ſpūs ī igne mōſtrat̉. qꝛ incorporeus ⁊ ineffabilis atqꝫ inuiſibilis igniſeſt deꝰ. Quia atteſtāte Paulo. deꝰ noſter ignis cōſumens eſt. Deꝰ qͥppe ignisdicit̉. qꝛ ꝑ hūc peccatoꝝ rubigo cōſumit̉De hoc igne veritas dicit: Ignem venimittere in terrā. ⁊ qͥd volo niſi vt ardeatTerra enī corda terrena vocant̉. q̨̄ dumſemꝑ infimas in ſe cogitationes congerūt a malignis ſpiritibꝰ cōculcant̉. ſꝫ ignēdn̄s in terrā mittit cū afflatu ſanctiſpūscarnaliū mētes incēdit. Terra itaqꝫ accēditur cū cor carnale in ſuis pͥus voluptatibus frigidū. relinqͥt ꝯcupiſcētias p̨̄ſentis ſęculi. ⁊ ardet ꝑ amorē dei. Bene gͦ īigne ſpūs apparuit. qͥ ab oī corde qd̓ replet torporē frigoris excutit. ⁊ hoc in deſiderio ſuę ęternitatis accēdit. ¶ Origenes ſuꝑ Mat. li. xvij. Cęteꝝ deusnoſter ignis cōſumēs eſt. qͣꝫdiu in nobisſunt q̨̄ cōſumi digna ſunt. cū aūt cōſumpta fuerint. iā nō erit ignis cōſumēs ſꝫ illuminās. ¶ Hiero. ſuꝑ psͣ. lxxvij.Ignis nēpe duplicē naturā habet. qm̄ ⁊lucet ⁊ vrit. Sic ⁊ deꝰ lucet iuſtis ⁊ peccatores incēdit. Un̄ qͥ ſuꝑ Chriſti fundamentū ędificāt. lignū. fęnū. ſtipulaꝫ. illisdeus nr̄ ignis eſt cōſumēs. ¶ Augꝰ. inſer. vn̄ s. Itaqꝫ in deſcenſu ſpūſſanctiſubito factꝰ eſt de cęlo ſonꝰ. qͣſi ferret̉ vehemēs flatꝰ. At ille flatꝰ diſcipl̓os nō īflauit. ſꝫ vegetauit. Ignis ille nō cremauit.ſꝫ excitauit. fuitqꝫ ī eis īpletū qd̓ tāto an̄fuerat ꝓphetatū ¶ Ide in alio de eodem. Non ſunt loquelę neqꝫ ſermonesquoꝝ nō audiunt̉ voces eoꝝ. Flatꝰ illeacarnali palea corda mūdabat. Ignisille fęnum veteris cōcupiſcētię conſumebat. Ita quippe tunc deo placuit ſanctiſpūs ſui ſignificare p̨̄ſentiā. vt qͥ eā acce-
piſſent linguis omnibꝰ loquerent̉.¶ Cur apparuit in linguis. Gregorius vbi sͣ.Cap. LII I ITaqꝫ ſpūſſanctꝰ ſuꝑdiſcipulos ī linguiſ apparuit. omniūqꝫ linguaꝝ ſcientiam deditQuid .ſ. hͦ miraculo deſignās niſi ꝙ ſācta eccleſia eodē ſpū repleta omniū gentium erat voce locutura? Qui ꝟo cōtradeū turrim ędificare conati ſūt. cōioneꝫvniꝰ linguę ꝑdiderūt. In his aūt qͥ deūhumiliter metuebāt linguę omnes vnitęſūt. Hic gͦ meruit humilitas ꝟtutē. illicſuꝑbia cōfuſionē. Idcirco aūt ſpūſſcūsin linguis eſt demōſtratꝰ. qꝛ iſdem ſpūscoęternꝰ eſt filio. ⁊ habet cognationē maximā linguā cū ꝟbo. verbū qͥppe pr̄is filius eſt. Et qꝛ vna eſt ſpūs ⁊ ꝟbi ſubſtantia. iſdeꝫ ſpūs mōſtrari debuit in lingua.Vl̓ certe qꝛ ꝑ linguā verbū ꝓcedit in linguis ſpūs apparuit. qꝛ qͥſquis ſanctoſpūtangit̉. dei verbū .i. vnigenitū filiū confitet̉. Et negare dei verbū nō valet qui iaꝫſpūſſancti linguā habet ¶ Augꝰ. ī ſermone vn̄ s. Intelligendū eſt aūt hīceſſe ſpūmſanctū quo charitas dei diffunditur in cordibꝰ noſtris. Et qm̄ charitaseccleſiā dei cōgregatura fuerat toto orbeterraꝝ. ꝙ tūc etiā vnus homo poterat vtſanctū accipiēs ſpūm linguis omnibꝰ loqueret̉. Nunc ſpūſancto congregata ipſa vnitas eccleſię linguis omnibꝰ loqͥtur.Proinde ſi quiſqͣꝫ dixerit alicui noſtrū:Accepiſti ſpūmſanctū quare nō linguisomnibꝰ loqueris? Reſpōdebit: Loquoromnibꝰ linguis. qꝛ in eo Chriſti corꝑe ſūhoc eſt in eccleſia quę loqͥtur omnibꝰ linguis. Quid enī aliud tunc deꝰ ſignificauit niſi ſpūſſancti p̨̄ſentia eccleſiā ſuā linguis omnibꝰ locuturaꝫ? ¶ Idem deeodem. Ideo ergo ſpūſſanctus ſe demonſtrare dignatꝰ eſt. in omniū linguisgentiū. vt ille ſe intelligat habere ſpiritūſanctum. qui linguis omnibus loquiturUnū corpus ait apl̓us ⁊ vnus ſpiritus: