Liber

liberationis nr̄ę diabolus neſciret. ſciuittn̄ ꝙ ꝓ ſaluatione hominū chriſtus venit. ſed ꝙ idem nos ſua mortē redimeretignorauit. vnde ⁊ eum occidit. ¶ Leopapa in ſermone de natiuitatedn̄i. Cū enī miſericors ille ſaluator itaſuſceptionis hūanę moderaret̉ exordia.vt virtutem detatis ꝑ infirmitatꝭ noſtręve lamē abſcōderet. illuſa ē ſecuri hoſtisaſtucia. ut natiuitatē pueri in ſalutē hominū ꝓcreati nō aliter ſibi qͣꝫ cęteroꝝ oīum obnoxiā eſſe putaret. Vidit enī vagientē ⁊ lachrymantē. vidit pannis obuolutū. circūciſioni ſubditū. ⁊ legali ſacrificij oblatione perfunctum. Sola deinceps incremēta pueritię agnouit. ⁊ vſqꝫad viriles annos de naturalibꝰ augmētꝭnō dubitauit. Inter hͨ multiplicauit cōtumelias. intulit iniurias. adhibuit maledicta. opprobria. blaſphemias. cōuiciaOmne poſtremo in ipſum feri furoris effudit. oīa tēptamentoꝝ genera percurrit⁊ ſciens qm̄ hūanā naturaꝫ infeciſſet veneno. nequaqͣꝫ credidit tranſgreſſionisexortē. quem tot documētis didicit eſſemortalem. Improbꝰ itaqꝫ p̨̄do ⁊ auarusexactor in eū qui nihil habebat ipſius inſurgere ꝑſiſtit. ⁊ dū originis vitiatę p̨̄iudiciū generale ꝑſequitur chyrographūquo nitebat̉ excidit ab illo iniqͥtatis exigens pęnā. in quo nullā repperit culpamSoluit gͦ peſtiferę pactiōis maleſuadēscōſcriptio fortis ille vinculis ſuis nectit̉.⁊ ligato mundi principe captiuitatꝭ vaſarapiuntur. Redit in honorē ſuū ab antiquis ꝯtagijs purgata natura mors morte deſtruit̉. natiuitas natiuitate reparat̉qm̄ ſimul ⁊ redēptio aufert ſeruitutē. ⁊ regeneratio mutat originē. ⁊ fides iuſtificat pctōrem. ¶Bern̄. in exhortatiorio de paſſione dn̄i. Tu es enī dn̄eIeſu qui tenerrimus ligni vermiculus. qͥvirginaliter ęditus hūilitate ⁊ charitatetua duriciā oēm perforas ⁊ vno impetutui ſpūs octingētos pͥncipes malicię trucidas. ¶ Iſidorus ſuꝑ P sͣ. lxvijErgo dn̄e Ieſu chriſte increpa feras arū

dinis. id eſt. dęmonis fragilis et infirmęvirtuets.De humani generis ꝑ ea reꝑatione. Anſelmus in li. cur deꝰhomo. Cap. VII.Cce mirabilius humanam naturā deus reſtaurauitqͣꝫ inſtaurauit. licet ęqualitervtrūqꝫ deo facile ſit. Homo nimiruman̄qͣꝫ eſſet nec peccauerat ut fieri non deberet. poſtqͣꝫ vero factꝰ eſt peccādo meruit ut perderet ad qd̓ factus erat. qͣꝫuisnon perdiderit omnino qd̓ factꝰ erat vteſſet qui puniretur vel cui deus miſereret̉Neutrū .n. fieri poſſet ſi ī nihilū redactꝰeſſet. Tanto gͦ mirabilius deus reſtituitqͣꝫ inſtituit. qͣnto hoc de peccatore cōtrameritū. illud non de peccatore nec cōtrameritum fecit. Quātū etiā eſt deū ⁊ hominē ſic in vnū cōuenire ut idē ſit hō quideus integritate ſeruata vtriuſqꝫ naturęUita ſane huiꝰ hoīs tā ſublimis. tam p̄cioſa fuit. ut ad ſoluendū qd̓ ꝓ peccatistotius mūdi debet̉. ⁊ plus in infinitū ſufficere poſſit. Itaqꝫ qꝛ nō potuerūt oēshomines qui ſaluandi erāt pręſentes eēquando redemptionem illam fecit chriſtus. tanta fuit vis in morte eius vt etiāī abſentes vel loco vel tempore ꝓtendat̉eius effectus. Nec eſt credendum ex quofactus eſt homo vllū tempus fuiſſe quomundus iſte cum creaturis quę factę ſūtad vſus hominū ſic vacuus fuit. ut nullum eſſet in eo ad hoc ꝑtinens ꝓpter qd̓factus eſt homo. Sed neceſſe eſt ſemperaliquē ad prędictam recōciliationem fuiſſe pertinentē. Unde Adam ⁊ Euampertinuiſſe ad illam redemptionem dubiū non eſt. qͣꝫuis hoc diuina auctoritasaperte non pronūciet. Diaboli vero reconciliationem impoſſibilem intelliges.ſi humanam diligenter conſideres. Sicut enim homo non potuit reconciliariniſi per hominem deum qui poſſet mori.per cuius ſcilicet iuſticiaꝫ reſtitueret̉ deoquod ei per peccatum abſtulerat homo.