Liber

ingreſſus ſit ¶ Glo. vbi ſupra v. ca.Aperuit aūt in monte ad prędicandumos ſuū qͣſi abyſſū. quaſi theſaurū. quaſi paradiſi fluuiū qͥ quondā aperuit oraꝓphetaꝝ. ¶ Bern̄. Uere apertū eſt oschriſti in quo ſunt oēs theſauri ſapiētię⁊ ſciētię abſcōditi. Et vere ipſius hęc doctrina extitit qui ꝑ ꝓphetā dicit: Aperiāos meū eructuabo abſcōdita a ꝯſtitutione mundi. Quid enī tam abſconditumqͣꝫ pauperē eſſe beatū? Attamen veritasloquit̉ quę nec fallit nec fallit̓. ¶ Glo.vbi ſupra. Aſcendit quidē ipſe monsin montē vt altiora virtutū culmina doceret: ⁊ eccleſiā ſuper quā ſedet p̨̄dicansp̨̄ceptū dn̄i. ſublimius erigendā oſtēderet. quā eadē doctrina vſqꝫ ad finē ſęculiplenius erudiret. ¶ Richardus inl̓. exceptionū. Ꝙ aūt docturus diſcipulos ī montē aſcendit. hoc nobis inſinuat. ꝙ qui ſacrę ſcripturę verbū diſpenſat. nō in valle praui oꝑis. nō in cāpo effrenatę diſſolutionis conſiſtere debeat. ſꝫin montē ſpūalis cōuerſationis per exercitia virtutū ⁊ exhibitionē bonoꝝ opeꝝaſcendat. ſicut ſcriptū eſt: Super montēexcelſum aſcēde tu qui euāgelicas ſion.Aſcēſio ergo in montē ſublimē deſignatcōuerſationē. Seſſio dn̄i auctoritatemmagiſterij. Apertio oris effectū p̨̄dicationis. ¶ Glo. ſuꝑ Mat. Sicut aūt p̨̄cepta decē in quibus omniū p̨̄ceptoꝝ ſūma cōſiſtit in veteri teſtāmēto p̄ponūt̉.⁊ poſtea ꝑ partes .i. ꝑ ꝑticularia p̨̄ceptaexplicāt̉. Ita dn̄s Ieſus in principio ſermonis ſui octo virtutes pręponit ex quibus pēdent oīa quę in mōte docuit: videlicet paupertate. māſuetudinē. luctū.bonū deſideriū. miſericordiā. cordis mūdiciā. pacē. patientiā.¶ De paupertate ipſius. Bern̄. īſermonē. Cap. CXLII.Iquidem eterna reruꝫomniū ī cęlis ſuppetebat affluēMtia. lōgitudo quippe dieꝝ in de-

xtera eiꝰ. ⁊ in ſiniſtra eius diuitię ⁊ gl̓ia.Sed pauꝑtas in eis non cōparebat. interris aūt hęc ſpecies abūdabat ⁊ ſuperabūdabat. ſed hō preciū eius neſciebat.Hanc itaqꝫ dei filius cōcupiſcēs deſcendit ut eā ſibi eligeret. ⁊ nobis quoqꝫ ſuaeſtimatione precioſam efficeret. ¶ Ambroſius ſuꝑ Luca l̓. ij. Hinc et inītinere bethlee natū mater virgo reclinauit in pręſepio. qꝛ nō erat ei locus in diu̓ſorio. ut nos māſiones haberemus ī cęlo. Pauper enī eſt factus vt nos inopiaditarem illiꝰ. Ergo pauꝑtas eius patrimoniū meū eſt. ⁊ eius infirmitas virtusmea eſt. ¶ Idē ī l̓. iiij. Noluit vtiqꝫdn̄s Ieſus habere qḋ ꝑderet. noluit habere ꝙ diabolus auferret. Unde venitinqͥt princeps mūdi huius ⁊ in me nō habet quid qͣꝫ. Noluit etiā pater eſſe paucorū .ſ. filioꝝ carnaliū ut eſſet pater omniū.Glo. ſuper Mat. viij. ca. Deniqꝫ cuidā ſcribę cū eius ſe diſcipulū fieri doloſe precaret̉. hoc nimirū deſiderāsqd̓ Simon magꝰ emere voluit. ut .ſ. demiraculis lucraret̉: Rn̄dit: Uulpes foueas habēt ⁊ volucres cęli nidos. filiusaūt hominis nō habet vbi caput ſuumreclinet. Ac ſi diceret: Quid me vis ſeqͥꝓpter lucra ſęculi cū adeo pauꝑ exiſtam.ut nec hoſpitiolum in terra qḋ meum ſithabeā. ¶ Glo. ſuper Luca ix. ca.Hinc ⁊ eius nuncij ante conſpectu illiusmiſſi cū intraſſent ciuitatē ſamaritanoꝝvt eī pararent hoſpitiū nō receperūt eosqꝛ facies eius erat euntis in hieruſalem.Non enī contuntur iudęi ſamaritanis.¶ Hierony. ſuꝑ Mat. l̓. iij. Ipſe quoqꝫ ſicut Matheꝰ refert: poſtqͣꝫ ingreſſus templum emētes ⁊ vendētes eiecit. pontifices aūt ⁊ ſcribas indignantes⁊ laudibꝰ eius inuidētes. diuinę ſcripturę teſtimonio reficit. Illiſ relictꝭ abijt foras extra ciuitatē in bethaniā. ibiqꝫ māſit. ⁊ mane reuertēs in ciuitatem. eſurijt.Ubi hͦ qͦꝫ intelligēdū ē ꝙ tātę pauꝑtatꝭextiterit ⁊ ita nulli adulatꝰ ſit. ut ī vrbemaxima nullū hoſpitē. nullāqꝫ māſionē