Liber

tui. ⁊ reuocabit te in gradum priſtinuꝫ.tunc ⁊ tu memēto mei. Oīno ſiquidē inbonū memor erit tui. ſi bene ſeruieris ei.Cunqꝫ peruenerit ad dn̄m ſuggerit ei d̓te ⁊ loquet̉ bonuꝫ pro bono hoſpite dicens: Cum in vltionē culpę ſuę exularetſeruus tuus pauper quidā apud quemhoſpitatus ſum. fecit mecum mīaꝫ. ⁊ vtinam ei retribuat pro me dn̄s meꝰ. Primo ſiquidem oīa ſua. dehinc etiā ſemetipſum expoſuit vtilitatibꝰ meis. nō parcens ſibi ꝓpter me in ieiunijs multiſ. in laboribꝰ frequenter. in vigilijs ſupra modum. in fame ⁊ ſiti. in frigore ⁊ nuditateQuid igitur? vtiqꝫ voluntatē timentiūſe faciet ⁊ dep̄cationeꝫ eorum exaudiet.Ꝙͣta ꝟo erit illa gloria o miſera caro. qͣꝫineffabilis exultatio qn̄ creator vniu̓ſitatis qui pro iuſtificādis aīabus anteavenerat humilis ⁊ occultus. pro te glorificanda ſublimis veniet ⁊ manifeſtꝰ nonin īfirmitate ſed ī gloria ⁊ maieſtate ſuaQuis cogitabit diem aduentꝰ illius qn̄deſcendet cum plenitudine luminis pręcurrentibus angeliſ ⁊ tubę concentu. deſepulcro corpus inops excitantibꝰ ⁊ illud obuiam Chriſto ī aera rapientibꝰ:Quouſqꝫ caro igitur miſera cęca inſana caducas quęrit conſolationes. imodeſolationes? Si forte contingat te repelli ⁊ indignaꝫ hac gloria iudicari. magis autem ęternalit̓ ineffabili pęna cruciari? Non ſic obſecro fratres mei. ſꝫ delectetur anima noſtra meditatiōibꝰ huiuſcemodi. qͥn etiam caro noſtra requieſcet in ſpe ſaluatorem expectans qui reformabit eam configurataꝫ corpori claritatis ſuę. Sic enī ait ꝓpheta: Sitiuitin te anima mea. qͣꝫ multiplicit̓ tibi caromea. Deſiderabat ſiquidem anima ꝓphetalis aduentū priorem quo ſe nouerat redimēdam. Sed caro multū deſiderabat aduentū poſteriorē ⁊ glorificationē ſuam. Tunc enī implebunt̉ deſideria noſtra. ⁊ plena erit maieſtate dn̄iomnis terra.

Qualiter preueniendū eſt eiꝰiudicium. Idē ſuꝑ Can̄. omel̓.¶ Capitulum VIIIlviijU vero qui deſiderasaduentum ſaluatorꝭ. time ſcrutinium iudicis. time oculos capreę. quoniaꝫ acutum habet viſum. nihilqꝫ relinquet īſcrutatū. Similis inqͥteſt dilectus meus capreę hinnuloqꝫ ceruorum. Quid autem in babylone tutūſi in hieruſalē manet ſcrutiniū? Illoꝝ q̄de babylone ſunt peccata manifeſta ſūtpręcedentia ad iudiciū ⁊ non egent ſcrutinio ſed iudicio ⁊ ſupplicio. Mea ꝟo qͥmonachus videor ⁊ hieroſolymita peccata certe ſunt occulta. nomine ⁊ habitu monachi adumbrata. ideoqꝫ neceſſariū erit ea ſubtili diſcuſſione īueſtigari. ⁊ quaſi lucernis admotis de tenebrisin lucem prodi. Cum inqͥt tempus accepero ego iuſticias iudicabo. Verenduꝫeſt ne ī tam ſubtili examine multę peccata appareant noſtrę vt putamꝰ iuſticię.Unū tamen eſt ꝙ ſi noſmetipſos iudicemus non vtiqꝫ iudicabim̄. Spiritual̓enī homo iudicat oīa. ⁊ ipſe a nemīe iudicat̉. Iudicabo proinde mala mea. iudicabo ⁊ bona. Mala quidem melioribꝰactibus corrigere ac punire curabo.bonis autem humiliter de me ſentiam ⁊me ſeruū inutilem reputabo. Quiſ mihidet ad liquidum ita proſequi ⁊ perſequioīa delicta mea vt in nullo vereri oporteat oculos capreę. in nullo contingat adIdemlumen lucernam erubeſcere.in ſermone de aduentu. iiij. Tēpus eſt ergo fratres mei vt incipiat iudicium a domo dei. Quis autē finis eorūqui non obediunt euangelio. ⁊ quod iudicium his qui non reſurgūt in hoc iudicio? Ecce quicūqꝫ diſſimulāt iudicari eo iudicio quo nunc eſt. in qͦ foris eijcitur pͥnceps huius mūdi. venturū iudicētimeant. a quo cum ipſo pͥncipe ſuo foras eijcientur ⁊ ipſi. Nos auteꝫ ſi ꝑfecte