.xxlviv.

Secundus

nunc iudicamur. ſecuri ſaluatorem dominum expectamus. In cuius aduentufulgebunt iuſti. ita vt videre poſſint docti pariter ⁊ indocti. Fulgebūt enī ſicutſol in regno patris eorum. Eritqꝫ lumēſolis ſeptempliciter. id eſt. ſicut lux ſeptēdierum. Adueniens enim ſaluator reformabit corpus humilitatis noſtrę configuratum corpori claritatis ſuę. Si tamen prius cor fuerit reformatum ⁊ humiliatum corpori eius refiguratum. Propter quod ⁊ dicebat: Diſcite a me quiamitis ſum ⁊ humilis corde. Conſideraſane ꝙ humilitas duplex eſt: Altera cōgnitionis. altera affectionis quę hic dicitur cordis. Priore cognoſcimus quoniam nihil ſumus ⁊ hanc a nobiſipſis ⁊ab infirmitate ꝓpria diſcimus. Poſteriore ꝟo gloriam mundi calcamus. ethanc ab illo qui ſeipſum exinaniuit formam ſerui accipiens diſcimus. qui etiaꝫquęſitus in regem fugit. ad tanta ꝟo ꝓbra ⁊ ignominioſū crucis ſupplicium q̨̄ſitus ſponte ſe obtulit.Qualiter dormiendum eſt inter medios cleros. ⁊ vtrumqꝫaduentum. Idem in eodem.CapitulumIXIgnuꝫ eſt chariſſimi vttota deuotione celebretis aduentum domini delectati tanta conſolatione. ſtupefacti tanta dignatione. inflammati tanta dilectiōe. Necſolum eum cogitetis quo venit quęrereſaluūqꝫ facere quod perierat. ſed ⁊ illuꝫquo veniet vt ad ſeipſum nos aſſumat.Utinam circa hos duos aduentus iugi meditatione verſemini ruminantes īcordibus qͣntuꝫ in priore pręſtiterit. qͣntum in ſecundo promiſerit. Utinaꝫ dormīatis inter medioſ cleroſ. Hęc ſunt .n.duo brachia ſponſi inter quę dormiensſpōſa aīebat: Leua eiꝰ ſb̓ capite meo ⁊cͣ.In dextera quippe longiturnitas vitę.

In ſiniſtra eius diuitię ⁊ gloria. Verędiuitię non ſunt opes ſed virtutes. quaſetiam ſecum portat vt in perpetuum diues fiat: Gloria ꝟo noſtra hec eſt teſtimonium conſcientię noſtrę. Sic ergo ſidormire volumus inter medioſ cleros .i.duos aduentus pennę deargentatę. utillam ſcilicet virtutis formam teneamusquam ex verbo ⁊ exemplo cōmendauitChriſtus pręſens in carne. In argentoſiquidem intelligit̉ eius humanitas. ſic̄in auro eiꝰ diuinitas. Omnis itaqꝫ virtus noſtra tam longe eſt a virtute veraqͣꝫ longe eſt ab ea forma. ⁊ oīs pēna nr̄aad nihilū valet ſi nō fuerit deargentata.Magna ē q̨̄dā pēna pauꝑtatis q̇ tamcito in regnū cęloꝝ volatur. Nam alijsvirtutibus quę ſequūtur aliquid in futuro promittit̉. paupertati non tam promittitur qͣꝫ datur. Sed videmus aliqͦspauperes qui ſi veram haberent paupertatem non adeo puſillanimes inuenirēt̉ac triſtes vtpote cęli reges. hi ſunt qͥ pauperes eſſe volunt. eo tamen pacto vt nihil eis deſit. ⁊ ſic diligunt paupertatemvt nullam patiantur egeſtatem. Sunt⁊ alij mites quādiu nihil agitur vel dicitur niſi pro eorum arbitrio. ſed qͣꝫ longe ſint a vera manſuetudine apparebitſi leuis oriatur occaſio. Hęc manſuetudo quomodo terram hęreditabit q̨̄ antehęreditatē defic̄? Alios qͦꝫ lugentes video ſꝫ ſi de corde ꝓcederēt illę lachrymęnō tā facile ilico ſoluerēt̉ ī riſū Nūc aūtcū abundantiꝰ ociōſa ⁊ ſcurrilia verbaqͣꝫ prius lachrymę profluāt. lachrymashuiuſmodi de his eſſe non arbitror quibus conſolatio diuina promittit̉. quando quidem poſt illas tam facile conſolatio vilis admittitur. Alij tam vehementer contra cęterorum delicta c̨elanturvt eſurire ac ſitire iuſticiam viderentur.ſi de ſuis quoqꝫ peccatis idem iudiciuꝫeſſet apud eos. ſed nunc pondus ⁊ pondus vtꝝqꝫ abominatio eſt apud deumContra cęteros enim tam impudenter