Liber

difficiles. Tu ꝟo faciles eorum lachrymas tergis magiſqꝫ flent. ⁊ in fletibꝰ gaudent. quia tu dn̄e qui feciſti reficis eos ⁊conſolaris. Ego autem qn̄ te quęrebaꝫ⁊ tu eras ante me. a meipſo qͦꝫ diſceſſerānec me inueniebā. qͣnto minꝰ te ¶ Hugo in libro de arra animę. Nūcautem quid eſt illud dulce qd̓ in eius recordatiōe aliqn̄ me ſolet tangere tamqꝫvehement̓ atqꝫ ſuauiter afficere. vt a memetipſo totuſ quodāmodo iam alienari. ⁊ neſcio quo incipiā abſtrahi: Exhylaratur conſcientia. in obliuioneꝫ venitoīs pręteritoꝝ maloꝝ memoria. cor illuminatur. deſideria iocundant̉. Iamqꝫalibi neſcio vbi me eſſe video. ⁊ quaſi q̄buſdam amoris amplexibꝰ hoc intus teneo. qd̓ ſemper retinere nunqͣꝫqꝫ perderetoto anniſu laboro. Luctatur quodāmodo debiliter animꝰ ne recedat quodſemper amplecti deſiderat. ⁊ tanqͣꝫ in illo deſiderio omniū finem īuenerit. ſumme ⁊ ieffabilit̓ exultat. nihil ampliꝰ quęrens ſic ſemper eſſe volens. Vere o aīamea ipſe eſt qui te viſitat dilectus tuus.ſed venit inuiſibilis ⁊ occultus vt tangat te. non vt videatur a te. Uenit nonvt totum infundat ſe. ſed vt guſtanduꝫprębeat ſe. non vt impleat deſideriū. ſedvt trahat affectum. primitias quaſdamporrigit ſuę dilectionis non plenitudinēexhibet perfectę ſatietatiſ. Et hoc eſt qd̓ad arram deſponſationis tuę pertinet.maxime ꝙ ille qui ſe in futuro tibi videndum ac ꝑpetuo poſſidendū dabit. nuncaliqn̄ ſe guſtandū prębet tibi. vt agnoſcas qͣꝫ dulcis ſit. ſimul vt etiam interimde ipſius abſentia conſolerꝭ. quando eiꝰviſitatiōe ne deficias inceſſanter reficierꝭDe profectu noſtro ex aduētueius. Bernardus in ſermonede aduentu. vij. ¶ Cap VIUi bonorū noſtrorumnon eget. ad nos vtiqꝫ ꝓpternos venit ⁊ indigentię noſtrę

qͣntitatē ipſa magnitudo dignationiseius oſtendit. Nec modo periculū ęgritudinis īnoteſcit ex ipſo precio medicaminis. ſed ⁊ numerꝰ valitudinū remediorum. Ut quid enī ſunt diuiſiones gratiarum. ſi non videtur diu̓ſitas vlla neceſſitatum? Difficile quideꝫ eſt quas expetimus indigentias vno ſermone proſequi vniuerſas. Sed interim occurrūtmihi res omībꝰ cōes. ⁊ quodāmodo pͥncipales. Nemo enī in nobis reperitur qͥnō interim conſilij ⁊ auxilij ⁊ pręſidij indiguus videatur. Nimirū generalis eſtmiſeria triplex humani generis. ⁊ quotquot degimus in regione vmbrę mortiſin infirmitate corporꝭ. in loco temptationis. ſi diligēter aduertimus: triplici hocincōmodo miſerabilit̓ laboramꝰ. Nam⁊ faciles ſumus ad ſeducendū. ⁊ debilesad operandū. ⁊ fragiles ad reſiſtendumSi diſcernere volumus inter bonum etmalum decipimur. ſi temptamur facerebonū deficimus. ſi conamur reſiſtere malo. deijcimur ⁊ ſuꝑamur. Neceſſariꝰ ꝓinde ſaluatoris aduentꝰ. neceſſaria chriſti p̨̄ſentia ſic pręoccupatiſ omnibꝰ. atqꝫvtinam ſic veniat vt eſt ī nobis per fidēhabitans. cęcitatem noſtram illuminet⁊ nobiſcum manens infirmitatē noſtraꝫadiuuet. ⁊ pro nobis ſtans fragilitatemnoſtram protegat ⁊ ꝓpugnet. Si enī illein nobis eſt. quis iam decipiet nos? Siille nobiſcum. quid de cętero non poſſuSi ille ꝓmus in eo qui confortat nosnobis. quis cōtra nos? Fidelis conſiliarius eſt. qͥ nec falli nec fallere queat. Fortis auxiliarius eſt qui non laceſcat. Patronus efficax qui ⁊ ipſum ſathanam ſb̓pedibus noſtris conterat velocit̉. ⁊ oīaeius machinamēta ꝯfringat. Nimiruꝫipſe eſt dei ſapientia cui ſemper in promptu ſit ignorātes inſtruere. Ipſe dei virtus cui facile ſit ⁊ deficientes reficere ⁊ periclitantes eripere. Ad hūc tantū eruditorem in omni deliberatione curramus.Hunc tam ſtrenuuꝫ adiutorem in omni operatiōe inuocemꝰ Huic tam fideli