xliii.

Secundus

theſaurū. ſi p̄cioſum iſtud depoſitū qd̓ ſibi Chriſtus ſanguine ꝓprio p̄cioſius iudicauit. negligentiꝰ cuſtodire cōtigerit?Sed ⁊ habeo theſaurū iſtū in vaſis fictilibus. quibꝰ multo plura qͣꝫ vitreis iminere pericula videant̉. In eo tamē excuſabilis appareo. ſi debitā cuſtodiā ⁊ diſciplinā exhibeo. Ꝙ ⁊ ſi pͥora qͣttuor nōd̓fuerīt. reuerētia .ſ. ⁊ obediētia erga maiores. conſiliū ⁊ auxiliuꝫ erga fratreſ. qd̓ad iuſticiam ꝑtinet. non imꝑatā ſibi ſapientia ſedē īueniet: Fortaſſis hͨ videātur ſex colūnę quas excidit ī domo quāſibi edificauit. Quidam ꝓhibet in iudicio ſeptimā intelligere. Non enī iuſticiaſola. ſed iuſticia inqͣt ⁊ iudiciū pręꝑatioſedis tuę. Deniqꝫ ſi p̨̄latis ⁊ ęqualibꝰ ⁊inferioribꝰ reddimꝰ quod oportet. nihilne deus accipiet? At ei plane qd̓ debetretribuere nemo valet. ipſe qͦꝫ plenꝰ ⁊ ſufficiens ſibi bonoꝝ nr̄oꝝ nō indiget. Audiui tamen dicentē illū cui incerta ⁊ occulta ſapīę ſuę reuelauit. qꝛ regis honoriudiciū diligit. Diligit enī aīam quę ineius conſpectu iugiter ac veracit̓ diiudicat ſemetipſaꝫ. Idqꝫ iudiciū nō niſi ꝓpt̓nos a nobis exigit. quia ſi noſmetipſosiudicaremꝰ. nō vtiqꝫ iudicarem. Propterea ſapiēs veret̉ oīa oꝑa ſua. ſcrutat̉diſcutit ⁊ diiudicat vniu̓ſa. Honorat ſiqͥdē veritatem qui ſe ſuaqꝫ oīa in eo ſtatu quo veritas habet ⁊ agnoſcit. veraciter ⁊ confitet̉ humilit̓. Audi deniqꝫ manifeſtius a te iudiciū exigi poſt iuſticiam.Cū feceritis inqͥt oīa quę p̨̄cepta ſūt vobis: dicite qꝛ ſerui inutiles ſumus. Hocplane in homīe digna eſt pręꝑatio ſedisdn̄o maieſtatꝭ. vt ⁊ iuſticię mādata ſeruare conetur ⁊ ſemꝑ indignū ſe ⁊ inutilem arbitretur.De aduentu eiuſdem ad mentem. Idem in ſermone de eodem pͥmoCapIcut igit̉ ad oꝑandū ſaſ lutem ī medio t̓rę filius dei ſe-

mel venit in carne viſibilis. ita qͦtidie qͦꝫad ſaluādas aīas ſinguloꝝ in ſpū venitinuiſibilis. Vnde ſcriptū eſt: Spūs ante faciem nr̄am Chriſtꝰ dn̄s. Et vt occultum hūc aduentū ſpūalem eſſe nouerimus. in vmbra inqͥt eius inter gētes viuemus: propterea dignum eſt vt ſi nonvalet infirmus ꝓcedere longiꝰ in occurſum medici tanti. ſaltē conet̉ erigere caput ⁊ aliqͣtenꝰ aſſurgere venienti. Nonte oportet hō tranſfretare. non tranſalpinare. non nubes penetrare. Non inqͣꝫ tibi via grandis oſtendit̉. vſqꝫ ad temetipſum occurre deo tuo. quia ꝓpe eſt verbum in ore tuo ⁊ in corde tuo. vſqꝫ adcordis cōpunctionē. ⁊ oris confeſſioneꝫoccurre. vt ſaltem exeas de ſterqͥlinio miſerę conſcīę. qm̄ indignū eſt illic auctorēpuritatis venire vel intrare. ¶ Idem.Habet quidem aduētus iſte Chriſti adaīam duos p̨̄ambuloſ. timorē ſcꝫ ⁊ amorem. ſicut p̨̄miſit duos diſcipulos veniens in hieruſalem. Duo nanqꝫ vinculamalis oībus duriora quibꝰ aīa ligaturvt aſina. ſunt cordis obduratio. ⁊ mentꝭcęcitas vel obſcuratio. Mittat ergo Ieſus duos diſcipulos ad ſoluendū. ſcꝫ timorem contra obdurationē. ⁊ amoremcontra obſcurationē. Duo ꝟo eius calcaria quibus vrgetur aſella. ſunt cōminatio ⁊ ꝓmiſſio. Augꝰ in libro cōfeſſionū. v. At ꝟo fruſtra fugiūt a tedn̄e inquieti ⁊ iniqui. qꝛ nō deſeris aliquid eoꝝ quę feciſti. Oībus pręſens es.oīa conſpicis. vmbraſqꝫ diſtinguiſ. Sꝫilli fugiunt vt te vidente ſe non videāt⁊ excęcati in te offendant. Dū enī lenitati tuę ſe ſubtrahūt ⁊ rectitudinē tuamoffendūt ⁊ in aſperitatē tuā cadūt. videlicet neſciūt ꝙ ſis vbiqꝫ quē nullus circūſcribit locus. ⁊ ſolus es pn̄s etiam his qͥlonge ſunt a te. Conu̓tant̉ igitur ⁊ quęrant te. quia nō ſicut ipſi deẜuerūt creatorem ſuū ⁊ tu deſerꝭ creaturā tuā. Ipſicōnu̓tāt̉ ⁊ reqͥrant te. ⁊ ecce ibi es ī cordeeorum confitentiū tibi ⁊ ꝓijcientiū ſe ī teac plorantiuꝫ in ſinu tuo poſt vias tuas