Liber

Hūanam enī in qͣ vt agnoſceret̉ induitſpeciem. qui nimirū in diuina lucē inhabitat inacceſſibilē. Nec ingloriū maieſtati fuit apparere in ſil̓itudine ſua. quāab īitio fecerat. nec magnū deo ī imagīeſua exhiberi ⁊ apparere hoībus. a quibꝰin ſubſtantia ſua agnoſci non poterat.Huius igitur aduentus tantę maieſtatis. humilitatis. charitatis. tantę quoqꝫnoſtrę glorificatiōis ab vniu̓ſa eccleſiaſemel in āno ſolennis celebrat̉ memoriaSed vtinam ita vt ſemꝑ ageret̉ id quippe digniuſ ꝓbaret̉. Quāte nimirū inſanię eſt vt poſt tanti regis aduentuꝫ alijsquibuſlibet negocijs velint vel audeanthoīes occupari ⁊ non magis omnibusomiſſis ſoli eius cultui vacare. nec in eiꝰp̨̄ſentia cuiuſqͣꝫ cęteroꝝ recordari. Sednon oīuꝫ eſt quod ait ꝓpheta: Memoriam abundantię ſuauitatꝭ tuę. Nemoſiquidem eructuat qd̓ nō guſtauit. ſednec quod tm̄ guſtauit. qꝛ ructuſ non niſi de plenitudine ⁊ ſacietate ꝓcedit. Iōquorum ſęcularis eſt mens ⁊ vita. mēoriaꝫ hanc ⁊ ſi celebrant nō eructuāt. ſedſine deuotione ⁊ affectione dies aduentus dn̄ici quadam arida conſuetudineobſeruant. Deniqꝫ qd̓ damnabiliꝰ eſthuius memoria dignatiōis datur in occaſionē carnis. ⁊ videas eos tāta ſollicitudine gloriam veſtiū delitiaſqꝫ ciborūhis parare diebus. ac ſi hęc ⁊ huiuſmodi quęrat ī natiuitate ſua Chriſtꝰ ibiqꝫdignius ſuſcipiat̉ vbi hęc accuratiꝰ exhibentur. Sed ipſum audi dicentem:Superbo oculo ⁊ inſatiabili corde cumhoc non edebam. Deteſtor ego ſuperbiam. non amplector. carnis delitias dāno non accepto. Naꝫ vtiqꝫ corꝑi ⁊ pauciora ſufficerēt. ⁊ quę oportunius inueuiri poſſunt. Celebrans ergo aduentummeū non corde. ſꝫ labijs honoras me. nectu me colis. ſed deꝰ tibi venter eſt ⁊ gloria in confuſione.De primo eius aduentu ſcilicet in carnem Cap IIII

Eſecundo eius aduentū qui ſpūalis eſt ⁊ occultꝰ ipY ſum audi dicentem: Siqͥs diligit me ſermonē meū ſeruabit. ⁊ ad eumveniemꝰ ⁊ manſionē apud eū faciemus.Beatus eſt dn̄e Ieſu apud quem facieſmanſionē. Beatꝰ in quo ſapīa ſibi domū ędificat excidens columnas ſeptem.Beata nimirū aīa iuſti quę ſedes eſt ſapientię. merito plane. quia iuſticia ⁊ iudiciū pręꝑatio ſedis tuę. Ecce ſiquis inaīa ſua Chriſto dn̄o ſedem parare deſiderat. quę naꝫ illi ſerica. quę tapecia. qd̓puluinar p̨̄ꝑari oporteat? Iuſticia inqͣt⁊ iudiciū pręparatio ſedis tuę. Iuſticiaꝟtꝰ ē vnicuiqꝫ tribuēs qḋ ſuū eſt. Redde ergo qd̓ debes ſuꝑiori. redde īferiori.redde ęquali. Digneqꝫ aduentū Chriſti celebras. dū ei ſedem ſuam in iuſticiap̨̄paras. Redde p̨̄lato reuerētiam ⁊ obedientiā. quaruꝫ altera eſt cordis. alteracorꝑis. Non enī ſufficit exteriꝰ obtemperare maioribꝰ nr̄is. niſi ex intimo cordisaffectu ſublimit̓ qͦꝫ ſentiamꝰ de ipſis. Ꝙ⁊ ſi manifeſte p̨̄latus ſit malus. ordinationi tamen dīnę ⁊ ipſius officij dignitati. non perſonę meritis deferamꝰ. Sic⁊ fratribꝰ nr̄is iure frat̓nitatꝭ ⁊ hūanę ſocietatis conſilij debitores ⁊ auxilij ſumꝰHoc enī nob̓ ⁊ ab ipſis impēdi volumꝰconſiliū quo erudiatur ignorātia nr̄a. ⁊auxiliū qͦ iuuet̉ infirmitas nr̄a. Porroſi cui forte p̨̄latus es ſollicitudinis amplioris debitor es. Exigit enī a te cuſtodiā ⁊ diſciplinā. Cuſtodiam vt poſſit cauere peccatum. Diſciplinā vt quod minus cauit non maneat impunitū. Ꝙ ⁊ ſinemini pręes. habes tamē ſb̓ te cui duohęc exhibere debes. videlicet corpus tuūqd̓ ſpūs vnus accepit regenduꝫ. Debesei cuſtodiam vt non regnet in eo peccatum. Diſciplinā vt caſtigatū ac ſeruituti ſubditum. faciat dignū pęnitētię fructum. longe tamen grauiori ac periculoſiori debito tenentur aſtricti qui ꝓ multis aīabus rationē ſūt reddituri. Quidergo infęlix agam? quo me vertam ſi tm̄