Primus
velit. ⁊ locū vbi ſe qͦꝫ pingere debeat cogitet vel nouerit: totū in arte ⁊ in p̨̄ꝑationeac volūtate habet. licet cęteris qͦꝫ tꝑibꝰ explicet ¶ Idē in libro d̓ fide vel ſymbolo. Deniqꝫ filiꝰ dei dr̄ verbū pr̄is. qꝛ ꝑipſum ſecretiſſimꝰ pater īnoteſcit animisdignis. ſicut ꝟbis nr̄is ea quę ſecreto gerimus alijs īnoteſcimꝰ. Deꝰ aūt cū ꝟbū genuit id qd̓ ipſe ē genuit. neqꝫ de aliqͣ factamateria. neqꝫ de nihilo. ſed d̓ ſeipſo. Quienī animis cognituris veriſſime indicare ſe⁊ voluit ⁊ potuit. hͦ ad ſeipſū indicādū genuit. qd̓ eſt ipſe qui genuit.Ꝙ pater genuit ex ſola liberalitate. Ide ad Horoſiū. Cap. VIIOrro neqꝫ voluntate pater genuit filiuꝫ neqꝫ neceſſitate.qꝛ neceſſitas in deo nō eſt. ⁊ p̨̄ireſapīaꝫ volūtas nō pōt. Un̄ qͥdā nr̄oꝝ cuꝫeū int̓rogaſſet hęreticꝰ: vtrū volens aut nolens pat̓ filiū genuerit: laudabilit̓ vt fert̉rn̄dit. Dic mͥ inqͥt ⁊ tu hęretice. Deꝰ pr̄ neceſſitate deꝰ an volūtate? Ꝙ ſi dixiſſet neceſſitate: grādis eū abſurditas ſequebat̉.Si aūt volūtate. ei rn̄debat̉. Nō gͦ ē deuſnatura. Sic igit̉ in laqueū quē pone̓ volebat incidit. ⁊ vidēs ꝯuīctum ſe obmutuit.¶ Idem in libro de trinitate. ij.Certe vbi plenitudo totiꝰ bonitatꝭ ē. vera⁊ ſūma charitas deeſſe nō pōt. Nihil eniꝫcharitate melius. oportetqꝫ vt amor in alterū ſe tēdat vbi charitas eſſe queat. Ubigͦ pluralitas ꝑſonarū deeſt. charitaſ oīnoeſſe nō pōt. Sꝫ ſi vna ꝑſona ſola in dīnitate eſſet. ſūmā certe charitatē erga creatāꝑſonā hr̄e nō poſſet. Inordinata enī charitas eſſet ſi ſūme diligeret qͥ ſūme diligendus nō eſſet. Ꝙͣdiu aūt qͥs nullū aliū qͣꝫ ſeipſū diligit. ille quē erga ipſū habet pͥuatꝰamor ꝯuincit ꝙ ſūmū gradū charitatꝭ nōdū apprehēdit. Sꝫ ꝑſona dīna ꝓfecto nōhr̄et quē vt ſeipſuꝫ digne diligeret. ſi ꝯdignā ꝑſonā oīo nō hr̄et. Ut gͦ in illa veradīnitate plenitudo charitatꝭ poſſit locumhr̄e: oportuit dīnā aliquā ꝑſonā ꝑſonę cōdignę. ⁊ eo ipſo dinę conſortio nō carere.
Certe ſolus deus ſūme bonus ē. ſolus ergo deus ſūme diligēdus ē. Sūmā gͦ diuina ꝑſona dilectionē exhibere nō poſſet ꝑſonę quę dīnitate careret. Sꝫ ꝙ de pluralitate ꝑſonarū plenitudo bonitatꝭ ꝯuincit⁊ ꝓbat. fęlicitatꝭ plenitudo ſimili rōne approbat. qꝛ ſicut nihil charitate melius. ſicnihil ea iocudiuſ. Neceſſe ē itaqꝫ in ſūmafęlicitate charitatē nō deeſſe. ꝓpriū autemamoris eſt ab eo quē multū diligit multūdiligi velle. Nō gͦ poteſt amor eſſe iocūdiꝰſi nō ſit ⁊ mutuꝰ. Gratuiti gͦ amoris exhibitio ⁊ debiti amoris recōpenſatio indubitant̓ conuicit. ꝙ in vera dinitate ꝑſonarūpluralitas deeſſe non poſſit. Certe ſi dixerimus in illa eſſe ſolā ꝑſonā vnā. non habebit cui cōicare poſſit illā infinitā plenitudineꝫ. Sꝫ vt quid hͦ? An qꝛ cōicationē hr̄enō poſſit. An qꝛ nolit? Sꝫ qꝛ oīpotēs ē. cōſtat nō eſſe ex defectu potētię. Nūqͥd ex defectu beniuolētię? Si ſic eſſet merito angeloꝝ oīuꝫ ſubterfugeret. merito ſe agnoſcierubeſceret. Sꝫ abſit vt illi aliqͥd iuſſeritvn̄ gloriari nequeat. vn̄ gloriari nō debeat: Alioqͥn non erit plenitudo gl̓ię. Quidaūt glorioſius. qͥd ꝟo magnificētiꝰ. qͣꝫ nihil hr̄e qd̓ nolit cōicare? Cōſtat itaqꝫ ꝙ īillo indeficiēti bono ſūmeqꝫ ſapiēti ꝯſiliotam eē nō pōt auara reſeruatio. qͣꝫ eſſe nōpōt inordinata effuſio. Ecce ipſa plenitudo glorię cōpellit ꝯſortē nō deeſſe. Huiuſitaqꝫ pluralitatꝭ aſſertio triplici ꝯfirmat̉ teſtimonio. Nā ꝙ ſūma bonitaſ. ꝙ ſūma fęlicitas ſuꝑ hac recōdit̉. clamat plenitudoglorię. confirmādo acclamat.¶ De excellenti amore pr̄is ad filium. Augꝰ in ſolutiōe quęſtionūCap.VIIIhęreticorū.Orro ſi deus ꝑfectus eſtp ẜm plenitudineꝫ ſuę maieſtatis.nos aūt ꝑfecti ẜm ꝑfectū ꝟtutisaccidētꝭ. Filiꝰ qͦꝫ diligit̉ a pr̄e ẜm ſꝑ manētis plenitudinē charitatꝭ: in nob̓ aūt charitatē dei meret̉ ꝓfectꝰ ꝟtutꝭ. ¶ Idem ī libro de trinitate. xv. Ꝙ gͦ Chriſtus